Πέρασε ο εφιάλτης

«Ήταν μια κόλαση για μένα. Ένας εφιάλτης που πέρασε αλλά ποτέ δεν θα
ξεχάσω». Με αυτά τα λόγια η 17χρονη Αναστασία περιέγραψε στα «ΝΕΑ», λίγες ώρες
μετά την αποφυλάκισή της, τις είκοσι ημέρες που πέρασε στη φυλακή.

Με δάκρυα στα μάτια η Αναστασία πέφτει στην αγκαλιά της μητέρας της λίγο μετά την αποφυλάκισή της

ΛΙΓΟ μετά τις 5.20, όταν η πόρτα των Γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού άνοιξε, η
Αναστασία έπεσε με κλάματα στην αγκαλιά της μητέρας της και λίγο αργότερα στο
διαμέρισμα της οδού Ξενοφώντος στην Καλλιθέα τα δάκρυα από τα μάτια και των
δύο γυναικών δεν είχαν ακόμα στερέψει. «Ήταν οι χειρότερες ημέρες της ζωής
μου. Θέλω μονάχα να μείνω με τη μητέρα μου και να ξεχάσω όσα έζησα», λέει,
καθισμένη στο σαλόνι του σπιτιού της.

«Ήμουν σε ένα θάλαμο μαζί με 15 γυναίκες. Η μικρότερη ήταν 21 ετών. Τα βράδια,
όταν τα φώτα έσβηναν, οι ώρες περνούσαν βασανιστικά αργά. Πολλές φορές έκλαιγα
και δεν ήξερα τι με περιμένει. Φοβόμουν, αλλά είχα τη μητέρα μου να μου δίνει
κουράγιο και να μου λέει να μην ανησυχώ. Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκα ότι δεν
θα έβγαινα ποτέ από τη φυλακή. Αλλά όταν μιλούσα με τη μητέρα μου στο τηλέφωνο
το ξεχνούσα για λίγο. Όμως τα βράδια ήταν αφόρητα».

Μολις μπήκε στο σπίτι της, τηλεφώνησε στον πατέρα της στην Αμερική. «Ήθελα να
τον ακούσω. Δεν μπορούσα να του τηλεφωνήσω από τη φυλακή. Ούτε και εκείνος σ’
εμένα. Ήθελα να του ζητήσω συγγνώμη όπως και στη μητέρα μου για όσα πέρασαν
και περνούν. Να του πω ότι τον αγαπώ και ότι είμαι καλά. Να το ακούσω και από εκείνον».

«ΜΟΥ ΕΔΙΝΑΝ ΚΟΥΡΑΓΙΟ»

«Δεν μου φέρθηκαν άσχημα. Υπήρχαν μάλιστα και κάποιες κοπέλες που μου έδιναν
κουράγιο. Όμως είναι δύσκολο να περιγράψω τα όσα αισθανόμουν όταν καθόμουν
μόνη στο θάλαμο. Φόβο και ντροπή. Φόβο γιατί δεν ήξερα ποιο είναι το αύριο.
Ντροπή γιατί είναι δύσκολο να εξηγήσεις ότι δεν φταις σε ανθρώπους που δεν σε
γνωρίζουν», συμπληρώνει.

Τα τηλέφωνα χτυπούν ασταμάτητα. Φίλοι και συγγενείς τής τηλεφωνούν για να δουν
πώς είναι και να της πουν ότι όλα σύντομα θα τελειώσουν. «Θέλω να τα ξεχάσω
όλα. Είναι δύσκολο, το ξέρω. Την πρώτη ημέρα είδα τη ζωή μου ολόκληρη να περνά
μπροστά στα μάτια μου και ένιωθα σαν να ήταν η τελευταία της ζωής μου. Σήμερα
ελπίζω ότι όλα θα πάνε καλά. Ότι θα καταλάβουν πως έχω δίκιο. Ότι δεν φταίω σε
τίποτα. Δεν θέλω να ξαναγυρίσω εκεί». Δεν σταματά να φιλά τη μητέρα της. Τα
δάκρυα διαδέχονται τα χαμόγελα και τα πρώτα σχέδια αρχίζουν να γίνονται.

Αύριο όταν ξυπνήσει θέλει να τηλεφωνήσει στις φίλες της και να πάνε για μπάνιο
στην παραλία. «Θέλω να συνεχίσω τη ζωή μου. Να κάνω ό,τι και πριν. Όλα αυτά με
στενοχωρούν. Δεν ξέρω πώς θα με κοιτάζουν οι γείτονες, τι θα λένε όταν γυρίζω
την πλάτη μου. Ελπίζω ότι όλα θα πάνε καλά».

Μητέρα και κόρη δεν κρύβουν τη χαρά τους για την απόφαση του Συμβουλίου
Πλημμελειοδικών. «Θα προσπαθήσω να την κάνω να ξεχάσει όσα πέρασε», λέει η
μητέρα της κύρια Μαργαρίτα. «Είναι ένα μικρό παιδί, αρκετά ευαίσθητο. Δεν ήταν
έτοιμη να περάσει τέτοια ταλαιπωρία. Και ξέρω ότι δύσκολα θα το βγάλει από την
ψυχή της. Δεν σταματά να μου ζητά συγνώμη και να με κοιτά στα μάτια
προσπαθώντας να δει αν την συγχωρώ. Η φυλάκιση της ήταν άδικη και θα
αποδειχθεί στο δικαστήριο. Μέχρι τότε θα συνεχίσουμε τη ζωή μας και νομίζω ότι
θα τα καταφέρουμε».

ΘΕΤΙΚΗ ήταν η απόφαση των δικαστών και για τον 18χρονο φοιτητή Δημ. Τσαμαλή, ο
οποίος αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους (καταβολή εγγύησης 500.000
δραχμών και εμφάνιση μία φορά τον μήνα στο Αστυνομικό Τμήμα). Οι δικαστές,
εκτιμώντας τα ίδια πραγματικά περιστατικά με επιείκεια, τον άφησαν ελεύθερο
κρίνοντας ότι η παλαιότερη εκκρεμότητά του δεν αρκούσε για να τον κρατήσουν
στη φυλακή.