ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φυγή ως Χίμαιρα…

ΑΥΤΟΝ τον κόμπο στον λαιμό τον ξέρω, σε εμποδίζει να καταπιείς και μοιάζει να
εξαπλώνεται σε όλο σου το σώμα, ξέρεις πως έπειτα από λίγο θα ‘χουν πιαστεί οι
μύες στον λαιμό και στο στόμα, ακόμα και οι αστράγαλοι θα ‘ναι πιο αδύναμοι.
Κατεβαίνω από την οδό Πινδάρου, διασχίζω τις λεωφόρους του κέντρου, στη γωνία
της Βουκουρεστίου μια Τσιγγάνα με άδειο βλέμμα κρατά το κοιμισμένο της μωρό,
φορά μόνο την πάνα του, προς στιγμήν ζηλεύω αυτήν την άλλη μάνα, είναι πλέον
βέβαιο ότι περνώ κρίση αυτολύπησης, ως συνήθως μετατρέπεται αμέσως σε
αυτοκριτική, ποτέ δεν φταίνε οι άλλοι, πάντα εγώ, ποιος σου είπε κυρά μου να
βγεις από το καβούκι της χελώνας, ποιος σου είπε να ανατρέψεις την ισορροπία
προσφοράς – ζήτησης, ποιος σου είπε να γράφεις, ποιος σου είπε πως το χαμόγελό
σου φαίνεται στον καθρέφτη, ποιος, ποιος… Κι όπως πάντα, γαντζώνεσαι από το
όνειρο της μεγάλης Φυγής, ξέρεις πια πως είναι απλώς η μεγάλη Χίμαιρα, θυμάσαι
εκείνον που είχε πει ότι τη φυγή την έχουμε μέσα μας κι αρκεί απλώς να την
ανακαλύψουμε, δεν ήξερε τι έλεγε, δεν έβλεπε πόσο λεπτά, δυνατά κι όμορφα
είναι τα σκοινιά, καλύτερα να αφεθείς, να παραδώσεις το πακέτο ­ τον εαυτό σου
­ ολόκληρο και να συμβιβασθείς με το 15θήμερο των καλοκαιρινών διακοπών,
ξέροντας ότι τα σκοινιά θα έρθουν μαζί σου, η γεύση είναι δυνατή και, είπαμε,
δεν την ξεφορτώνεσαι ούτε από το στόμα, ούτε από το μυαλό…

Άλλωστε, εσύ το ξέρεις πια, η φυγή έρχεται από μόνη της, μαζί με τις βροχές
και τις καινούργιες λέξεις της Άννας ­ είναι τότε που εξαφανίζεται κι ο κόμπος
στο λαιμό, γίνεται γέλιο ή κλάμα, δεν έχει σημασία, αυτό που μετρά είναι πως
δεν θα είσαι μια χελώνα που έχασε το καβούκι της…