Αφήστε το άγχος πάνω μου

ΑΠΟ ΤΟ 1971, όταν ξεκίνησε στους χωματόδρομους της Νίκαιας να κτυπάει την
πορτοκαλί μπάλα, ονειρευόταν να γίνει κάτι μεγάλο. Μέχρι να το πετύχει και να
βάλει μια άλλη ιδέα στο μυαλό του. Να παίξει στην Εθνική αρχικά. Το έκανε
μόλις το 1976. Μετά, να παίξει σε ένα Ευρωμπάσκετ. Το έκανε το 1979.Αργότερα
το πρωτάθλημα Ελλάδας. Έγινε πραγματικότητα και αυτό το 1985 και μετά…
βαρέθηκε να το επαναλαμβάνει. Επόμενο όνειρο το Μουντομπάσκετ, που το γνώρισε
το 1986. Ονειρευόταν την κατάκτηση της Ευρώπης. Έγινε και αυτό το 1987 με την
Εθνική. Ονειρευόταν να πάει σε φάιναλ φορ και το έζησε το 1988.Όνειρό του
έγινε το τρόπαιο της Ευρωλίγκα, που το έπιασε στα χέρια του το 1996. Δεν
σταμάτησε εκεί. Ονειρευόταν μια συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες και έδωσε το
«παρών» το 1996 στην Ατλάντα, όπου “κρέμασε” την.. καταϊδρωμένη φανέλα του
μετά 351 συμμετοχές. Τα όνειρα του «δράκου» δεν σταματούν ποτέ. Προπονητής της
Εθνικής έναν χρόνο τώρα ονειρεύεται να φτιάξει μια ομάδα με «χαρακτήρα και
συγκέντρωση». Θέλει, όπως τονίζει, να την ανεβάσει ψηλά, χωρίς όμως να
βιάζεται. Δεν αποκαλύπτει τις προσδοκίες του για το φετινό Μουντομπάσκετ, αλλά
λέει ότι ονειρεύεται να έχει κάποτε η διοργάνωση την ίδια λάμψη με την
αντίστοιχη του ποδοσφαίρου. Εκνευρίζεται όταν ακούει ότι λόγω των απουσιών και
της ελληνικής έδρας το μετάλλιο είναι σίγουρο και φωνάζει πως «ξαφνικά
ορισμένοι μάς παρουσιάζουν σαν Dream Team». Ίσως γιατί δεν θέλει οι παίκτες
του να νιώθουν τέτοια πίεση: «Ας βαραίνει εμένα η πίεση να κάνω αυτή την ομάδα
να πάει ψηλά» λέει.

ΣΤΙΣ 10 το βράδυ της Τετάρτης ο Παναγιώτης Φασούλας θα πάρει θέση για το
τζάμπολ με τον ΜακΚάλοκ. Και η Εθνική θα ξεκινήσει τους αγώνες για το 13ο
Μουντομπάσκετ. Θα είναι έτοιμη; Ποιο στυλ θέλει ο Παναγιώτης Γιαννάκης να έχει
η ομάδα του; «Καταρχήν προσπαθούμε να είμαστε πολύ δυνατοί στην άμυνά μας και
στο αμυντικό ριμπάουντ. Να παίξουμε με όσο περισσότερη κίνηση γίνεται στην
επίθεση και να έχουμε ομαδικότητα. Αυτό που θα προσπαθήσω, μέχρι την τελευταία
στιγμή, να χαρακτηρίζει την ομάδα είναι η υπομονή και η σωστή αντίδραση σε
οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Να μπορεί να αντεπεξέλθει και στις πιο δύσκολες
συνθήκες. Αυτό δημιουργεί τον σωστό χαρακτήρα. Αυτό χαρακτηρίζει τις μεγάλες
ομάδες και εκείνες που έχουν τα φόντα για να γίνουν μεγάλες».

*Στον αιφνιδιασμό έδειξε αδυναμία η ομάδα.

«Νομίζω ότι αυτό δεν είναι πραγματικότητα. Για να κάνεις αιφνιδιασμός πρέπει
να πάρεις την μπάλα… Και όταν πάρεις την μπάλα θα πρέπει να την πάρεις με
τέτοιο τρόπο ώστε να τη βρεις στο δρόμο. Όσο χρειάζεσαι όμως τον αιφνιδιασμό,
άλλο τόσο και περισσότερο χρειάζεσαι τη σωστή αντίδραση σε οργανωμένες άμυνες.
Όταν μάθεις να αντιμετωπίζεις οργανωμένες άμυνες, θα είναι πιο εύκολο να
πετυχαίνεις καλάθια».

*Λείπει ο παίκτης που θα βοηθήσει τον πλέι μέικερ να τρέξει την ομάδα
στον αιφνιδιασμό;

«Πιστεύω σ’ αυτά τα παιδιά και νομίζω ότι με υπομονή αλλά και επιμονή θα
μπορέσει η ομάδα να πάει ψηλά. Αυτή η ομάδα δεν είναι μόνο για το
Μουντομπάσκετ. Είναι μια ομάδα που μπορεί να κάνει μεγάλη καριέρα. Και γιατί
όχι να μην είναι μεγαλύτερη από την προηγούμενη;».

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ

*Τι κάνει καλύτερα και τι χειρότερα αυτή η ομάδα;

«Θα έλεγα ότι το καλύτερό μας είναι η αμυντική προσπάθεια και το χειρότερο το
αμυντικό ριμπάουντ».

* Πώς συμβαδίζει η καλή αμυντική προσπάθεια με την απώλεια των ριμπάουντ;

«Κάποια στιγμή μέσα στο παιχνίδι, κατά τη διάρκεια της αμυντικής προσπάθειας,
χάνουμε τη συγκέντρωσή μας. Πιστεύω όμως ότι μέρα με τη μέρα γινόμαστε καλύτεροι».

* Σε λίγο θα γίνει το τζάμπολ της διοργάνωσης. Πόσο έτοιμη είναι η
ομάδα. Σε ποιο επίπεδο βρίσκονται οι παίκτες και το σύνολο που
έχουν δημιουργήσει;

«Ένα μπορούμε να πούμε. Ότι προσπαθούμε να αισθανόμαστε πλέον ως φυσιολογική
οποιαδήποτε κίνηση κάνουμε σε επίθεση και άμυνα. Δηλαδή όταν κάποιος παίκτης
βγει έξω από κάποια κίνηση, να μπορεί ένας άλλος να τη συμπληρώσει».

* Προλαβαίνουμε;

«Γι’ αυτό τρέχαμε και τρέχουμε ακόμη».

*Σας φοβίζει η πίεση για διάκριση που θα θέλει ο κόσμος. Το γήπεδο
θα έχει μόνο Έλληνες.

«Στη ζωή μου δεν φοβήθηκα ποτέ κάτι που είχε σχέση με τον αθλητισμό. Το μόνο
που θέλω είναι να μην υπάρχει ανυπομονησία. Γι’ αυτό που ίσως ανησυχώ, είναι
πώς θα αντιδράσουμε εμείς αλλά και ο κόσμος σε περίπτωση που δεν παίξουμε καλά
ή ακόμα αν χάσουμε. Είμαστε νέοι ως ομάδα και προσπαθώ να δώσω στα παιδιά να
καταλάβουν ότι σε κάθε ματς ξεχωριστά, κάθε επίθεση και κάθε άμυνα είναι
διαφορετική από την προηγούμενη και την επόμενη. Άσχετα με το σκορ. Ασχέτως με
τη διαφορά».

* Το «κλειδί» για την πορεία μας είναι το ματς με την Ιταλία;

«Το «κλειδί» είναι ο Καναδάς. Δεν θα πέσω στην παγίδα να ασχολούμαι με
οποιοδήποτε άλλο αντίπαλο πριν τελειώσουμε το ματς με τον Καναδά.

ΟΛΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ

* Ως προπονητής όμως έπρεπε να διαλέξετε μια ομάδα που δεν θα παίξει
μόνο με τον Καναδά.

«Φυσικά. Ήμουν σε δύσκολη θέση. Όχι μόνο όταν μείναμε 14 και έπρεπε να διαλέξω
τους 12, αλλά από τότε που ήμασταν 19. Θεωρώ ότι όλοι είχαν και έχουν τη
δυνατότητα να είναι σ’ αυτή την ομάδα. Πολλές φορές παίζει ρόλο σε τι διάθεση
βρίσκονται οι παίκτες. Πώς είναι από φυσική κατάσταση. Πώς παίζουν ερχόμενοι
από τον πάγκο. Πώς είναι από τραυματισμούς. Πώς αντιδρούν στην πίεση. Πώς
συμπληρώνει ο ένας τον άλλον. Σκοπός μας ήταν πώς θα «δέσουμε» ως ομάδα. Με
ενδιέφερε πώς θα αντιδράσουμε σαν σύνολο και όχι πώς θα περιορίσουμε έναν
αντίπαλο. Γιατί να μην κάνω μια ομάδα που θα σκέφτονται οι άλλοι πώς θα την σταματήσουν;».

* Ποιο είναι το σύνθημα της ομάδας;

«Δυνατά γίνονται και τα αδύνατα, που όπως σου είπα είναι ο αγαπημένος μου
στίχος. Όλοι για έναν και ένας για όλους. Και το κυριότερο που χρειάζεται
μάλιστα για να γίνουν τα άλλα δύο πράξη, είναι να συγχωρούμε τον άλλον πιο
εύκολα από ό,τι συγχωρούμε τον εαυτό μας».

* Στις τελευταίες διοργανώσεις η Εθνική πετυχαίνει το βασικό στόχο,
όμως «κλωτσάει» το κάτι παραπάνω. Σε όλους τους μικρούς
τελικούς γνωρίζει την ήττα.

«Σε κάποια ματς έχουμε αδικηθεί και θα μπορούσαμε να κερδίσουμε. Γενικώς όμως
υπάρχει μια τάση στους Έλληνες, όταν φύγει ο μεγάλος στόχος και το μεγάλο
όνειρο, κάπου να χάνουμε την συγκέντρωσή μας. Προσπαθούμε να το ξεπεράσουμε
και θέλω να πιστεύω ότι η ώρα να το ξεπεράσουμε είναι πολύ κοντά…».

* Με μισόλογα, πάντως, λέτε αυτό που λένε οι περισσότεροι για
κάποιο μετάλλιο. Για το κάτι παραπάνω.

«Αυτές είναι δικές σου εξηγήσεις. Εγώ αυτό που έχω βάλει ως στόχο είναι αυτή η
ομάδα να αποκτήσει χαρακτήρα και να παίζει με πάθος από το πρώτο μέχρι το
τελευταίο λεπτό. Να τρέχει συνεχώς. Να βλέπει όλους τους αντιπάλους στα μάτια.
Ξεκινώντας από αυτό, να είσαι σίγουρος πως αργά ή γρήγορα θα έρθει η μεγάλη
επιτυχία. Προσπαθώντας να πάρεις κάποιο γρήγορο αποτέλεσμα, με παρουσία του
ύψους και του βάθους, το μόνο που καταφέρνεις είναι πρόσκαιρα αποτελέσματα».

* Σας προβληματίζει ότι αυτή την εποχή ο κόσμος δεν αφήνει εύκολα
τις παραλίες για να πάει στο γήπεδο;

«Θεωρώ ότι ο κόσμος αγαπάει την ομάδα. Η εποχή δεν είναι η καλύτερη. Από εκεί
και πέρα πιστεύω ότι η αγάπη θα υπερισχύσει και θα τους φέρει στο γήπεδο. Και
αν δεν έρθει από την αρχή, πιστεύω ότι θα τον κάνουμε εμείς να έρθει με τον
τρόπο που θα αγωνιζόμαστε. Να είναι περήφανος και να έρθει και κοντά μας».

Ο Φασούλας δεν είναι κουρασμένος. Μπορεί να γίνει ο ηγέτης της Εθνικής, πιστεύει ο Γιαννάκης

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ λίγοι εκείνοι που αναζητούν τον «ηγέτη» σε αυτή την Εθνική ομάδα.
Τον παίκτη που θα τραβήξει από το χέρι τους συμπαίκτες του, όταν εκείνοι θα
έχουν «κολλήσει» και θα έχουν ανάγκη από τον… από μηχανής θεό. Όμως
παρακολουθώντας τους αγώνες προετοιμασίας, δεν τον βρίσκουν.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν ενστερνίζεται τις ανησυχίες τους. Θεωρεί ότι ο
παίκτης που θα «τραβήξει» την ομάδα μπορεί κάθε ημέρα να είναι άλλος και σε
καμιά περίπτωση δεν θέλει να «βαπτίσει» μόνος του κάποιον παίκτη ηγέτη. Ωστόσο
βλέπει ένα ψηλό παλικάρι, που εφέτος δεν είναι… κουρασμένο, ικανό να παίξει
αυτόν τον ρόλο.

«Η Εθνική ομάδα είναι κάτι ξεχωριστό. Όταν οι παίκτες λένε ότι η ομάδα τους
είναι το ζην και η Εθνική το ευ ζην, φαίνεται η αγάπη τους για αυτή την ομάδα.
Είναι μεγάλη υπόθεση άνθρωποι που έχουν από την καριέρα τους μεγάλη οικονομική
απόδοση, να θυσιάζουν το καλοκαίρι τους για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους
στην Εθνική. Σε μια ομάδα που πολλούς απ’ αυτούς τους έχει παρακινήσει να
παίξουν μπάσκετ».

­ Αυτό μοιάζει με «ευχαριστώ» στον Παναγιώτη Φασούλα για την επιστροφή του.

ΔΕΝ ΕΦΥΓΕ ΠΟΤΕ

«Ο Παναγιώτης δεν νομίζω ότι έφυγε ποτέ από την Εθνική. Ένα παιδί που έχει
προσφέρει τόσα πολλά, συνεχίζει να προσφέρει και θεωρώ ότι μπορεί να προσφέρει
πολλά ακόμη, μπορεί να αισθανθεί κάποτε κουρασμένος. Να νιώσει την ανάγκη να
δει την οικογένειά του. Να ηρεμήσει σωματικά. Στον αθλητισμό και ιδιαίτερα
στον πρωταθλητισμό το σώμα και το μυαλό χρησιμοποιούνται στα όριά τους και οι
άνθρωποι χρειάζονται ξεκούραση».

­ Οι συνθήκες είναι ίσως ιδανικές για τον Φασούλα. Ξεκουράστηκε πέρυσι το
καλοκαίρι και οι τραυματισμοί που δυστυχώς είχε του έδωσαν χρόνο ξεκούρασης
και μεσούσης της περιόδου. Σε ποια κατάσταση βρίσκεται;

«Αυτή τη στιγμή δεν είναι στο υψηλότερο επίπεδο απόδοσης. Όμως πιστεύω ότι
μέχρι την ημέρα του τζάμπολ θα είναι πραγματικά αυτός που πρέπει να είναι. Όχι
μόνο σε απόδοση, αλλά και με τον τρόπο που θα αγωνίζεται».

­ Με τον τρόπο που θα αγωνίζεται;

ΜΕ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

«Εννοώ τη συμπαράσταση και την προτροπή στους νεώτερους να είμαστε ο ένας πιο
κοντά στον άλλο. Να δώσουμε το κάτι παραπάνω. Μια προσπάθεια παραπάνω. Γιατί
πιστεύω ότι αυτό το κάτι παραπάνω θα φέρει κάποια στιγμή τη διαφορετική εικόνα
και το διαφορετικό αποτέλεσμα στην ομάδα».

­ Ο Φασούλας μπορεί να παίξει τον ρόλο του ηγέτη, που φαίνεται από την εικόνα
της Εθνικής να λείπει;

«Ηγέτης είναι μία λέξη που συνήθως χρησιμοποιείται για κάποιον παίκτη που
ορισμένες στιγμές θα βάλει κάποιους πόντους περισσότερους σε ένα ματς. Για
εμένα, ηγέτης μπορεί να είναι κάποιος που μπορεί να μην είναι στο σκοράρισμα η
υψηλότερη και η καλύτερη λύση, αλλά να μπορεί να παρακινήσει τους συμπαίκτες
του για αυτό το κάτι παραπάνω. Να βοηθήσει και να στηρίξει κάποιον άλλον δίπλα
του. Ο Παναγιώτης είναι τέτοιος παίκτης. Όμως θέλω να τονίσω ότι το μπάσκετ,
όπως εξελίσσεται, θέλει ομάδες με παίκτες που να είναι “μια γροθιά”. Και
πιστεύω ότι στη δική μας υπάρχουν παιδιά που έχει ο καθένας του κάτι
ξεχωριστό. Που μπορεί να δώσει ο καθένας κάποια διαφορετική νότα και προσωπικότητα…».

Ο «δράκος» δεν αφήνει από τα μάτια του τους παίκτες. Είναι έτοιμος να πραγματοποιή-σει ένα όνειρό του ακόμη

ΤΟ ΜΟΥΝΤΙΑΛ ποδοσφαίρου στη Γαλλία τελείωσε πριν από λίγες εβδομάδες. Όποιες
συγκρίσεις βέβαια γίνουν είναι τουλάχιστον ατυχείς, όμως έχοντας απέναντί σου
τον Γιαννάκη δεν μπορείς να μην το κουβεντιάσεις.

«Δεν το ζηλεύω. Ονειρεύομαι να φθάσουμε σε αυτό το επίπεδο».

­ Η ζήλια δεν είναι κακό πράγμα. Δεν εννοώ να το φθονείτε.

«Ναι, αλλά ορισμένοι χρησιμοποιούν τις λέξεις με διαφορετικό τρόπο. Τις
εξηγούν όπως θέλουν εκείνοι. Εγώ, λοιπόν, ονειρεύομαι να γίνει έτσι και το
Μουντομπάσκετ. Ονειρευόμουν, παιδάκι, να παίζει η Ελλάδα στο Μουντομπάσκετ.
Δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσε να είναι η μικρή μας χώρα στο Παγκόσμιο. Τώρα
το καινούργιο μου όνειρο είναι να δω το μπάσκετ να είναι σε όλο τον κόσμο στο
ίδιο επίπεδο εκτίμησης με την Ελλάδα».

­ Τι πιστεύετε ότι φταίει και δεν είναι;

«Η ΦΙΜΠΑ πρέπει να δραστηριοποιηθεί στο μάνατζμεντ και στο μάρκετινγκ. Θεωρώ
ότι είναι εκπληκτικό παιχνίδι το μπάσκετ. Συναρπαστικό αλλά και το καλύτερο
για να προσελκύσει εταιρείες και χορηγούς. Ένα παιχνίδι που μπορεί να παιχθεί
σε όλες τις πόλεις. Μεγάλες και μικρές».

­ Μόνο αυτό φταίει. Οι παίκτες δεν το αντιμετωπίζουν όπως οι ποδοσφαιριστές.

«Είδα τον Ρομάριο και ένιωσα μεγάλη συγκίνηση. Θα ήθελα να αισθάνονται για την
Εθνική τους ομάδα, όπως ο Βραζιλιάνος, όλοι. Θεωρώ ότι είναι μεγάλη τιμή να
εκπροσωπείς τη χώρα σου. Δεν φταίει όμως το οικονομικό, όπως πολλοί πιστεύουν.
Άλλωστε και στο ποδόσφαιρο οι παίκτες δεν έχουν οικονομικά προβλήματα».