ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Είμαι έξω από το παιχνίδι

Η ΕΡΩΤΗΣΗ ήταν αυθόρμητη, αλλά ακούστηκε αφελής. Πώς είναι δυνατόν ένας απλός
πολίτης που ζητεί άδεια να κτίσει να μπλέκεται στα γρανάζια της
γραφειοκρατίας, να ανακαλύπτει πως η γη του βρίσκεται στην προνομιούχο ζώνη
τάδε, στη δυσμενή αδόμητη, σε αιγιαλό, σε δάσος, σε βιότοπο, σε αρχαιολογικό
τόπο. Κάθεται στην άκρη του κτήματος και απολαμβάνει ένα «δάσος» από
ασπάλαθους ενώ γύρω – γύρω έχουν φυτρώσει σαν μανιτάρια δεκάδες οικοδομήματα,
με φως, νερό, τηλέφωνο. Κι αυτός, νομοταγής πολίτης, αρνείται πεισματικά να
ενδώσει στις προτροπές φίλων: «Αποφάσισέ το εσύ κι εμείς στο κτίζουμε σε μια νύχτα».

Αναρωτιέσαι πώς πρέπει να νιώθεις: Ανόητος ή σοβαρός; Δείχνεις έξω από την
ελληνική πραγματικότητα. Λες και γαλουχήθηκες σαν παιδί μετανάστη στη
Γερμανία.

Ο καλός συνάδελφος με κοίταξε με ειρωνεία αλλά και συμπάθεια. Πάντως μου
απάντησε σοβαρά. Μου μίλησε για τους ελέγχους που δεν γίνονται.

Μου είπε για επίορκους που κόβουν μονέδα από τις παράνομες οικοδομές και
κάνουν πως δεν βλέπουν, ενώ την ίδια ώρα διαμαρτύρονται για ελλείψεις σε
ανθρώπινο δυναμικό, που θα περιφρουρεί τους αδόμητους χώρους.

Μου αποκάλυψε τον σοβαρό κίνδυνο που διέτρεξαν στο παρελθόν υπουργοί, αρμόδιοι
περί του περιβάλλοντος, όταν πήγαν οι ίδιοι να κάνουν αυτοψία για να
διαπιστώσουν την έκταση της αυθαιρεσίας.

Κατάλαβα γρήγορα πως είμαι έξω από το παιχνίδι, αφού μπαξίσι δεν δίνω,
κουμπούρια δεν κρατώ. Μόνο ονειρεύομαι ένα ωραίο σπιτάκι στην εξοχή. Γι’ αυτό
ούτε άδεια χρειάζομαι αλλά ούτε και χρήματα…