ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γυρίζω σπίτι…

ΤΟ ΧΩΡΙΟ το έχω υιοθετήσει. Δεν με συνδέει μαζί του κανένας δεσμός αίματος,
καμία προγονική ιστορία, δεν υπάρχει ούτε ένας συγγενής εκεί να με
καλωσορίσει. Κι όμως καθώς φτάνω με το αυτοκίνητο στα περίχωρά του, όταν βλέπω
το γνώριμο τοπίο και κορνάρω σε κάποιο φίλο που πηγαίνει προς την αντίθετη
κατεύθυνση, αισθάνομαι να… γυρίζω σπίτι.

Οι παππούδες που παίζουν πρέφα στο καφενείο και κάποτε μου έμαθαν την ευγενή
τέχνη του ταβλιού, πίνουν τα ούζα τους χειμώνα – καλοκαίρι. Έχει ο καθένας το
παρατσούκλι του και δεκάδες ιστορίες να διηγηθεί ο ένας για τον άλλο, ανάμεσα
σε γέλια και πειράγματα. Οι γυναίκες τους έχουν τους δικούς τους χώρους
συγκέντρωσης, συνήθως τις αυλές το απόγευμα τώρα το καλοκαίρι. Με τη μάνικα ή
το ποτιστήρι στο χέρι και ένα λόγο έτοιμο για τον καθένα ­ καλό ή δηκτικό ­
μεταφέρουν τα νέα του χωριού, κάνουν προβλέψεις για το ερωτικό μέλλον γνωστών
τε και αγνώστων και ενίοτε κερνάνε με τις πίτες τους τη γειτονιά.

Το χωριό για τα μάτια των ξένων δεν είναι ιδιαίτερα όμορφο. Ακόμα θυμάμαι το
κλάμα που είχα ρίξει όταν έκοψαν τα δέντρα της πλατείας και άλλαξαν τα παλιά
σανίδια, κάτω από τα οποία κρυβόμασταν, για να την πλακοστρώσουν. Κι όμως κάθε
στροφή του δρόμου θυμίζει μια ιστορία, κάθε μαγαζί ένα γλέντι, κάθε δέντρο ένα
φίλο, κάθε κομμάτι της παραλίας βουτιές από παρέες που λίγο μετά σκορπίστηκαν
στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Το χωριό ανθίζει το καλοκαίρι και ερημώνει τον χειμώνα. Έχει τους δικούς του
ρυθμούς και όλοι εμείς που πάμε, φεύγουμε και πάλι επιστρέφουμε έχουμε μάθει
να τους σεβόμαστε. Είναι ο τόπος και οι μνήμες που μας κρατούν δεμένους.
Γιατί, τελικά, το χωριό μάς έχει υιοθετήσει όλους.