Είναι… γούρι

Δέκα χρόνια επιτυχιών γιόρτασε πέρυσι το ελληνικό μπάσκετ με τον… γούρικο πελαργό του 1987 να είναι και πάλι στο προσκήνιο

ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ εφέτος 12 χρόνια από τότε που πρωτοξεκίνησε το τουρνουά
«Ακρόπολις». Ένα τουρνουά που καθιερώθηκε στη συνείδηση των φιλάθλων και
συνήθως ­ επειδή γινόταν πριν από κάποια μεγάλη διοργάνωση ­ συνδεόταν και με
τις μεγάλες επιτυχίες της εθνικής μας ομάδας.

Το 1986, από 18-20 Ιουνίου στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας έγινε το πρώτο
τουρνουά με τη συμμετοχή μεγάλων ομάδων, όπως η Γιουγκοσλαβία και η Ιταλία (η
Ολλανδία συμπλήρωνε την τετράδα). Η Εθνική μας κατατάχθηκε τρίτη, αλλά λίγες
μέρες αργότερα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Ισπανίας έδωσε την πρώτη της
μεγάλη παράσταση της τελευταίας δεκαετίας κατακτώντας τη 10η θέση.

Έναν χρόνο αργότερα, η Εθνική μας έμεινε και πάλι πίσω από τη μεγάλη
Γιουγκοσλαβία (3η η Τσεχοσλοβακία, 4ος ο Καναδάς), αλλά ουσιαστικά το 2ο
τουρνουά «Ακρόπολις» αποτέλεσε την πρόβα για τον θρίαμβό μας στο Ευρωμπάσκετ.
Η Ελλάδα έφτασε στην κορυφή του Ολύμπου κατακτώντας τον τίτλο της
πρωταθλήτριας Ευρώπης το 1987 και αποδείχθηκε πως τελικά το «Ακρόπολις» μας
έφερνε γούρι ιδιαίτερα όταν χάναμε την πρώτη θέση (!).

Η Γιουγκοσλαβία πήρε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το τουρνουά το 1988, ενώ η
Εθνική μας έμεινε και πάλι δεύτερη. Λίγο αργότερα απέτυχε στο προολυμπιακό
τουρνουά της Ολλανδίας και αυτή η αποτυχία σήμανε και το τέλος του Κώστα
Πολίτη (πρωτεργάτη της επιτυχίας το 1987) από τον πάγκο της Εθνικής μας.

Το 1989 η Ελλάδα για πρώτη φορά (χωρίς τη Γιουγκοσλαβία) κατέκτησε τον τίτλο
τού «Ακρόπολις», νικώντας Ιταλία και Ολλανδία και μια ομάδα Αμερικανών (ACC)
και μερικές μέρες αργότερα έκανε το μεγάλο θαύμα στο Ζάγκρεμπ περνώντας στον
τελικό του Ευρωμπάσκετ αποκλείοντας την Ολυμπιονίκη ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης.

Το 1990 το τουρνουά έγινε σε άλλο γήπεδο (Γλυφάδα) και ουσιαστικά ήταν «άτυχο»
αφού εκτός από την πρώτη (Αργεντινή) χάσαμε και τον Νίκο Γκάλη που
τραυματίστηκε. Παρ’ όλα αυτά η Εθνική τερμάτισε 6η στο Μουντομπάσκετ της
Αργεντινής επιβεβαιώνοντας την ανοδική της πορεία.

Τελευταία φορά που πήρε η Εθνική μας την πρώτη θέση στο «Ακρόπολις» το 1996, ο Παναγιώτης Γιαννάκης ήταν παίκτης και ως αρχηγός σήκωσε το κύπελλο

Έναν χρόνο αργότερα το «Ακρόπολις» δεν έγινε και η Εθνική απέτυχε παταγωδώς
στο Ευρωμπάσκετ του 1991 στη Ρώμη (5η), ενώ αποτυχημένη ήταν και η επόμενη
χρονιά (αποκλεισμός από την Ολυμπιάδα στο προολυμπιακό της Μούρθια το 1992)
παρά την πρώτη θέση στο «Ακρόπολις», μπροστά από τη Λιθουανία.

Το πιο επεισοδιακό «Ακρόπολις» έγινε το 1993, αφού οι Αμερικανοί επίλεκτοι
(μόνο στο… όνομα) αποχώρησαν εις ένδειξη διαμαρτυρίας στον αγώνα με την
εθνική μας ομάδα. Λίγο αργότερα στο Ευρωμπάσκετ της Γερμανίας η Ελλάδα έμεινε 4η.

Πριν από το προηγούμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Τορόντο (όπου η Εθνική μας
ήρθε 4η), το 1994 η Εθνική μας σε τριπλή ισοβαθμία ήρθε τρίτη, πίσω από την
Εθνική Σερβίας και τη Ρωσία. Ο Ευθύμης Ρεντζιάς ήταν η ευχάριστη έκπληξη
δείχνοντας πως επάξια συνεχίζει την παράδοση των ψηλών μας, που είναι… λίγοι
και καλοί.

Το 1995 εγκαινιάζεται το νέο κλειστό γήπεδο στο ΟΑΚΑ και μαζί το «Ακρόπολις»
μεταφέρεται εκεί για πρώτη φορά. Η Εθνική μας «βλέπει» και πάλι την πλάτη της
Γιουγκοσλαβίας όπως την είδε και δύο φορές στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας που ακολούθησε.

Η Ολυμπιάδα της Ατλάντα το 1996 ήταν μια ακόμα καταξίωση (6η θέση) για την
Εθνική μας που νωρίτερα είχε κατακτήσει την πρώτη θέση υπό την… σκιά των
εξωαγωνιστικών προβλημάτων (συνδικαλιστικά κ.λπ).

Πέρυσι η Ιταλία μάς πήρε την πρώτη θέση, ενώ το τουρνουά έγινε και πάλι στο
ΣΕΦ αφού υπήρξε εκδήλωση-εορτασμός για τα 10 χρόνια από την επέτειο του 1987.