Το δικαστήριο δεν άφησε τη Φλόγα να σβήσει

ΜΕ ΟΡΘΑΝΟΙΧΤΑ τα μάτια της ψυχής της, ξεκινώντας από την αφετηρία της
ευαισθησίας και ξεπερνώντας όλα τα πιθανά νομικά εμπόδια, η πρόεδρος του
Μονομελούς Πρωτοδικείου της Αθήνας κ. Χαραλαμπία Σίμου απέρριψε την αίτηση
δώδεκα κατοίκων από το Γουδί, οι οποίοι προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη ζητώντας να
απαγορευθεί η ανέγερση κτιρίου στην περιοχή τους, που θα φιλοξενεί καρκινοπαθή παιδιά.

Ο ζυγός της Δικαιοσύνης, όμως, ευτυχώς δεν έγειρε προς την πλευρά της
αναλγησίας των κατοίκων, αλλά υπέρ της ανθρωπιάς. Υπέρ του συλλόγου «Φλόγα»,
που έχει συσταθεί από γονείς παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια, οι οποίοι
πασχίζουν να μεταλαμπαδεύσουν αυτή την εσωτερική φλόγα της δικής τους αγωνίας
και σε άλλους συνανθρώπους τους, που θα μπορούσαν και θα ήθελαν να προσφέρουν
στο έργο τους.

Και όμως, σε αυτή την προσπάθειά τους βρέθηκαν δώδεκα (και μόνον) κάτοικοι από
το Γουδί που επιχείρησαν ανεπιτυχώς ­ όπως αποδείχθηκε ­ να σβήσουν αυτή τη
Φλόγα ζωής, με το επιχείρημα ότι θα πάθουν κατάθλιψη από τη θέα των
καρκινοπαθών παιδιών, τα οποία θα στεγάσει το υπό ανέγερση οικοδόμημα. Και
επιπλέον εξέφραζαν φόβους για την ενδεχόμενη μετάδοση στους ίδιους των…
κολλητικών ιών του καρκίνου, καταλήγοντας σε μία απελπισμένη έκκληση για την
προστασία της υγιεινής διαβίωσής τους.

Ο λόγος για τον οποίο οι δώδεκα ιδιώτες αποφάσισαν να προσφύγουν ενώπιον του
Πρωτοδικείου, παραβλέποντας την κοινωνική κατακραυγή, είναι η ανέγερση στην
περιοχή τους ενός ξενώνα που θα φιλοξενεί καρκινοπαθή παιδιά από την ελληνική
περιφέρεια, αλλά και τους γονείς τους, όταν χρειάζεται να έρθουν στην Αθήνα
και να υποβληθούν σε θεραπεία στο Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία, όπου
λειτουργεί ειδική νοσηλευτική μονάδα που ιδρύθηκε με τη συνεργασία του
σωματείου «Ελπίδα».

«Από κανένα αποδεικτικό στοιχείο ­ αναφέρει στο σκεπτικό της υπ’ αριθμόν
19628/1998 απόφασής της ­ δεν προέκυψε ότι υφίσταται συγκεκριμένος κίνδυνος
βλάβης της προσωπικότητας των αιτούντων καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή επείγουσα
περίπτωση που να δικαιολογούν τη λήψη του ζητούμενου ασφαλιστικού μέτρου,
δεδομένου ότι η οικοδομή βρίσκεται ακόμη στην αρχή. Και κατά την κοινή πείρα
και λογική, μέχρι να αποπερατωθεί θα παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα».

Έτσι, η πρόεδρος του δικαστηρίου, στην οποία έλαχε ο κλήρος να… ζυγίσει τον
πόνο και τη σκληρότητα, όχι μόνο δεν άφησε να σβήσει η Φλόγα, αλλά με την
απόφασή της έβαλε ένα ακόμη λιθαράκι για την αποπεράτωση του δύσκολου και τόσο
σημαντικού έργου. Ήταν μία απόφαση που εκδόθηκε στο όνομα όλων αυτών των
άγνωστων στη δικαστική λειτουργό παιδιών και των γονέων τους, που ζουν με μία
ελπίδα: να κερδίσουν τη μάχη με την αρρώστια που τους βασανίζει.