Ατέλειωτο πανηγύρι έως το πρωί

ΠΑΡΙΣΙ

ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ 68 χρόνια καθιέρωσης του θεσμού του Παγκοσμίου Κυπέλλου, η
Γαλλία του Ζιλ Ριμέ, του εμπνευστή της ίδρυσης της ΦΙΦΑ και του κυπέλλου
κόσμου, κατέκτησε τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο της, νικώντας τους πρωταθλητές
κόσμου 1994, Βραζιλιάνους.

Ενάμισι εκατομμύριο Παριζιάνοι ξεχύθηκαν στους δρόμους, κάτω από την Αψίδα του
Θριάμβου, τον Πύργο του Άιφελ, την Πλας Κονκόρντ και όλους τους γύρω δρόμους
για να πανηγυρίσουν την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, για πρώτη φορά στην
ιστορία της Γαλλίας. «Ένας τόσο μεγάλος ενθουσιασμός και μια τέτοια
λαοθάλασσα, μόνο στη διάρκεια της απελευθέρωσης (Λιμπερασιόν) θυμάμαι να έχει
παρατηρηθεί» ομολόγησε ένας παλαιός πολεμιστής του γαλλικού απελευθερωτικού
στρατού. Κι αλήθεια, τα σχόλια, τις περιγραφές από τους πανηγυρισμούς και τη
χαρά για τη σπουδαία νίκη, ούτε εμείς έχουμε παρακολουθήσει σε άλλη χώρα,
εκτός της Αργεντινής, όταν η ομάδα τού Πασαρέλα κατακτούσε το Παγκόσμιο
Κύπελλο. Τότε όμως, υπήρχε ένα στρατιωτικό καθεστώς που η δικτατορία του Χόργε
Βιντέλα υπαγόρευε και ο λαός βρήκε την ευκαιρία να ξεσπάσει και να πανηγυρίσει
«ως απελευθέρωση του ίδιου από τη χούντα».

Και η Αψίδα του Θριάμβου γράφει πρωταθλητές κόσμου. Εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι πανηγυρίζουν στο κεντρικότερο σημείο του Παρισιού

Το Παρίσι γιορτάζει ακόμα και η εθνική γιορτή σήμερα, 14 Ιουλίου, δίνει στους
Γάλλους τη δυνατότητα να συνδυάσουν τη νίκη με την απελευθέρωση.

Ο μοναδικός θρίαμβος που ενέπλεξε πολιτικούς και απλό λαό σε μια παρέλαση, για
πρώτη φορά ύστερα από χρόνια, και που έκανε τους Γάλλους να κρατούν τη σημαία
τους και να την ασπάζονται κάθε λεπτό της ώρας, δεν ήταν παρά η νίκη του
αθλητισμού και του ποδοσφαίρου.

Το Παρίσι δεν κοιμήθηκε και δεν πρόκειται να ξεκουραστεί παρά μόνο μετά το
τέλος του μήνα, όταν πια αρχίσουν οι πραγματικές διακοπές.

Μέχρι τα ξημερώματα οι Παριζιάνοι γλεντούσαν: τραγουδούσαν, έπιναν, ανέβαιναν
στις σκεπές των αυτοκινήτων.

Στο προεδρικό Μέγαρο, ο Ζακ Σιράκ και ο πρωθυπουργός Λιονέλ Ζοσπέν, οι
φανατικότεροι οπαδοί της «γαλάζιας ομάδας», υποδέχτηκαν την παγκόσμια
πρωταθλήτρια.

Μια τελετή που, όπως σε άλλες σπάνιες περιπτώσεις, έδινε τη δυνατότητα στο
γαλλικό κράτος ν’ αποδείξει την «ευγνωμοσύνη του στους πρωταγωνιστές μιας
επιτυχίας και μιας μεγάλης προσφοράς στο Έθνος». Κι αυτή τη φορά επίσημοι
καλεσμένοι για να δεχθούν τα εύσημα ήταν οι νικητές του Παγκόσμιου Κυπέλλου:
το παράσημο της λεγεώνας της τιμής ήταν η ανάμνηση για μια ανδραγαθία «στο
πεδίο του αθλητισμού». Έτσι θεωρήθηκε η νίκη και το χρυσό κύπελλο στο ποδόσφαιρο.

Μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες κράτησε το ξέφρενο πανηγύρι

«Το ποδόσφαιρο είναι η αφορμή που επιτρέπει τη συνύπαρξη διαφορετικών
πολιτικών κόσμων αλλά και τη συναίνεση διαφορετικών κοινωνικών τάξεων», είπε
εύστοχα ο αρχηγός της Γαλλίας Ντεσάμπ, όταν θέλησε να χαρακτηρίσει τις
επιδοκιμασίες και το ξέσπασμα του κόσμου, μετά τη νίκη επί της Βραζιλίας.

Κι αυτό, όταν ο παίκτης της Γιουβέντους από την κορυφή του αυτοκινήτου
χαιρετούσε και χαμογελούσε στον κόσμο που αποθέωνε τους θριαμβευτές.

Στους δρόμους πράγματι υπήρχαν Βραζιλιάνοι, Αργεντινοί, Ιταλοί, Μαροκινοί,
Μωαμεθανοί, Χριστιανοί, Ισλαμιστές, Ισπανοί, Ιρανοί, Κροάτες, Ολλανδοί,
Βουδιστές, Καθολικοί, Νιγηριανοί, Νοτιοαφρικανοί, Κορεάτες και Ιάπωνες. Σε
όλους αυτούς το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: «Δεν υπάρχει διαχωριστικό σημείο ανάμεσά
μας.

Είμαστε άνθρωποι αυτού του πλανήτη. Το ποδόσφαιρο, ο αθλητισμός είναι για
όλους και σήμερα πανηγυρίζουμε εμείς, αύριο θα ‘ναι η σειρά σας…».

Υπάρχουν και οι «προχωρημένοι» που θέλουν τον Ζιντάν πρόεδρο της δημοκρατίας.
Μια φωτεινή επιγραφή κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου προκαλεί και υπογράφει το
θέλημα των φιλάθλων που, όπως και στη Μασσαλία την πόλη του σκόρερ των δύο
γκολ στον τελικό, έτσι και σ’ ολόκληρη τη χώρα, βλέπουν την ήρωά τους στο
ανώτερο αξίωμα του πολιτεύματος.

Και στο μνημείο της Βαστίλλης οι Γάλλοι γιόρτασαν σχεδόν ταυτόχρονα την εθνική τους επέτειο και την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου

«Ο βασιλιάς του κόσμου», όπως αποκαλούν οι Γάλλοι από την Κυριακή το βράδυ τον
Ζινεντίν Ζιντάν, χαμογελά αλλά η πατρίδα του, η Αλγερία, έχει τα δικά της
προβλήματα κι εκείνος λίγη όρεξη για ν’ ανταποκριθεί σε όλες τις εκρήξεις
αγάπης και λατρείας του κόσμου.

Ένας μήνας στο «κάστρο» της εθνικής Γαλλίας. Ημέρες σκέψης, συγκέντρωσης,
προγραμματισμού με τον Εμέ Ζακέ στο τιμόνι να διορθώνει και να προετοιμάζει τα
πλάνα της εκστρατείας…

Μια μάχη που δόθηκε, βγήκε νικητής εκείνος και οι παίκτες του με αποκορύφωμα
τον «πόλεμο» του Σαντ ντε Φραν το βράδυ, 12 Ιουλίου 1998: μια ημερομηνία
σταθμός για τους Γάλλους και το ποδόσφαιρό τους.