Τώρα, δεν έχει σημασία…

Ο Λιβανέζος Ζοζέφ Μπουκέρ δεν πρέπει να έχει κανένα παράπονο. Ούτε από τα
ελληνικά δικαστήρια, ούτε από τους ανθρώπους που βύθισε στο πένθος.

Ζοζέφ Μπουκέρ. Αποφασισμένος να πληρώσει για ό,τι έκανε έδειχνε και τη στιγμή που άκουγε την απόφαση

ΠΡΙΝ από ένα χρόνο και τέσσερις περίπου μήνες, ο Λιβανέζος οικονομολόγος
αφαίρεσε με δύο σφαίρες δύο ζωές. Της 34χρονης συντρόφου του, Μαρίας Τσίρου
και του παιδιού που επρόκειτο να φέρει σε λίγες ημέρες στον κόσμο, που ήταν
και δικό του παιδί.

Χθες, το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας του επέβαλε ποινή κάθειρξης 21
χρόνων για ανθρωποκτονία από πρόθεση, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία.

Η απόφαση, ως προς τον χαρακτηρισμό της πράξης, ήταν ομόφωνη. Κατά πλειοψηφία
(5 – 2) όμως ελήφθη η απόφαση για την αναγνώριση του ελαφρυντικού του προτέρου
έντιμου βίου, γεγονός που καθόρισε και το ύψος της ποινής, επί του οποίου
επίσης ανέκυψε διαφωνία. Ένα μέλος του δικαστηρίου είχε τη γνώμη πως έπρεπε να
του επιβληθεί κάθειρξη 17 χρόνων για την ανθρωποκτονία (μετά την αναγνώριση
του ελαφρυντικού) και όχι 20 χρόνια, όπως αποφάσισε η πλειοψηφία.

Ο κατηγορούμενος δέχτηκε την απόφαση ψύχραιμα. Η έκφρασή του παρέπεμπε σ’ αυτό
που είχε πει προχθές στην απολογία του. «Θέλω να πληρώσω για ό,τι έκανα». Με
ιδιαίτερη αξιοπρέπεια ωστόσο, αντιμετώπισαν όλη τη διαδικασία οι γονείς και οι
συγγενείς της Μαρίας Τσίρου. «Εμείς χάσαμε το παιδί μας. Τα υπόλοιπα δεν έχουν
τώρα σημασία», ψιθύριζαν…

Η άτυχη Μαρία Τσίρου συζούσε με τον Ζοζέφ Μπουκέρ επί τριάμισι χρόνια. Τα
Χριστούγεννα του 1996, κι ενώ ήδη κυοφορούσε το παιδί τους, κάλεσε τους γονείς
της στο Παρίσι, όπου έμενε το ζευγάρι το τελευταίο διάστημα, προκειμένου να
την πάρουν μαζί τους στην Αθήνα. Οι μεταξύ τους σχέσεις είχαν διαταραχθεί και
δεν ήθελε να μένει πλέον μαζί του.

Λίγους μήνες αργότερα, τον Μάρτιο του 1997, ο Ζοζέφ Μπουκέρ ήρθε στην Αθήνα
για να πείσει τη Μαρία να επιστρέψει στο Παρίσι και να γεννήσει εκεί το παιδί
τους. Η κοπέλα ήταν ανένδοτη και για να απαλλαγεί από εκείνον οριστικά ­ όπως
φαίνεται ­ του είπε στις 17 Μαρτίου, στη μοιραία, όπως αποδείχθηκε εκ των
υστέρων, συνάντηση πως το παιδί δεν ήταν δικό του.

Αυτό του θόλωσε το μυαλό, όπως είπε ο ίδιος, και με το όπλο, που είχε στο
μεταξύ προμηθευτεί, την πυροβόλησε, καθώς εκείνη απομακρυνόταν έντρομη. «Την
αγαπούσα. Δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτήν», είπε στο δικαστήριο…