Η έλλειψη ενημέρωσης κορύφωνε την αγανάκτηση

Πικρή ήταν η επιστροφή στην πατρίδα, ύστερα από 39 χρόνια, για τον Γιώργο Πετρίδη

ΠΕΔΙΟ μάχης θύμιζε χθες το απόγευμα η αίθουσα αναχωρήσεων εσωτερικού στον
Δυτικό Αερολιμένα. Αγανακτισμένοι επιβάτες, ταλαιπωρημένοι από τις ατέλειωτες
ώρες αναμονής, προσπαθούσαν μάταια να βρουν κάποιον αρμόδιο να τους
ενημερώσει, να τους πει αν τελικά θα ταξιδέψουν, κι αν ναι, πότε.

«Επί δύο ώρες πηγαινοερχόμουν από γκισέ σε γκισέ. Ο ένας με έστελνε στον
άλλον. Κανένας υπάλληλος της Ολυμπιακής δεν ήταν εδώ. Κανείς δεν ήξερε να μου
πει αν θα ταξιδέψω», λέει η κ. Αγγελική Πετρώνη, η οποία περίμενε από τις
11.30 το πρωί για να πετάξει για τη Σαντορίνη. Μέχρι το βράδυ κανείς δεν ήταν
σε θέση να της πει με σιγουριά αν η πτήση προς τη Σαντορίνη θα ματαιωνόταν ή όχι.

Με τον ενός έτους Στράτο στην αγκαλιά, η Δέσποινα Αλατερού περίμενε για περισσότερες από τέσσερις ώρες να ταξιδέψει

Έπρεπε να ανέβουν τα ντεσιμπέλ, οι φωνές να γίνουν απειλές, η ένταση
εξαιρετικά θορυβώδης και η κατάσταση να βγει εκτός ελέγχου για ανοίξει το
γραφείο εποπτών και να βρεθούν κάποιοι υπάλληλοι για να ακούσουν τα παράπονα
των επιβατών. «Ένας ένας παιδιά, μην σπρώχνετε», ζητούσαν από τους
αναστατωμένους επιβάτες οι αστυνομικοί, που έφτασαν κι εκείνοι το απόγευμα στο
αεροδρόμιο, προκειμένου να κατευνάσουν κάπως τα πνεύματα. «Αν προχωρήσουμε
ένας ένας, ούτε αύριο δεν θα βρούμε άκρη». Δύο υπάλληλοι ασφαλείας του
αεροδρομίου στέκονται δεξιά κι αριστερά από την πόρτα, προσπαθώντας να…
ρυθμίσουν την κίνηση.

Πριν από ένα μήνα είχε κλείσει θέσεις για την Κω ο Γάλλος Αλεξάντερ Περό και έμεινε με δέκα εισιτήρια στο χέρι

Λίγο μακρύτερα, ορισμένοι από τους επιβάτες δεν μπορούν παρά να… δεχθούν
αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους. Μια παρτίδα τάβλι έχει στηθεί στο πάτωμα του
αεροδρομίου και η παρέα των νεαρών δεν δείχνει διατεθειμένη να χαλάσει το κέφι
της για τίποτα στον κόσμο. Για την Κατερίνα, τη Σέβυ και τον Νικόλα όμως δεν
ισχύει το ίδιο. Τα παιδιά, φοιτητές στη Νέα Υόρκη, έφτασαν στις εννέα το πρωί
με την υπερατλαντική πτήση κι έχει πάει οκτώ το βράδυ περιμένοντας το
αεροπλάνο για την Κω. Εισιτήρια είχαν βγάλει από το αμερικανικό πρακτορείο,
όμως… «δεν ξέρω για ποιο λόγο όταν ήρθα εδώ μου είπαν πως δεν είναι σίγουρο
αν θα ταξιδέψω, γιατί είμαι λέει στη λίστα αναμονής». Η Σέβυ με δυσκολία
αρθρώνει τις λέξεις. «Ύστερα από τέτοιο ταξίδι το τελευταίο πράγμα που
χρειάζομαι είναι μια τέτοια ταλαιπωρία.

Κάναμε αμάν και πώς να επιστρέψουμε στην Ελλάδα για διακοπές και τώρα και τι
δεν θα ‘δινα για να επιστρέψω στο σπίτι μου και στο κρεβάτι μου».

«Ποιος θα με αποζημιώσει για τα χρήματα που χάνω με τις καθυστερήσεις», αναρωτιέται ο Παναγιώτης Δουσίτσας

Η ουρά έξω από το γραφείο εποπτών μεγαλώνει και μικραίνει ανάλογα με τις
αλλαγές στον πίνακα αναχωρήσεων. Λίγο μετά τις 7.30, όταν άρχισαν και πάλι,
ύστερα από πολλές ώρες, να παίρνουν σειρά οι πρώτες αναχωρήσεις, η ένταση
άρχισε κι αυτή να εξανεμίζεται. Μόνον εκείνοι των οποίων οι πτήσεις είχαν
ματαιωθεί έψαχναν απεγνωσμένα να βρουν τι θα κάνουν.

Οι επιβάτες των πτήσεων που είχαν καθυστέρηση περίμεναν στωικά να έρθει η ώρα
της αναχώρησης. «Δυστυχώς, όταν αποφασίζεις να ταξιδέψεις με την Ολυμπιακή όλα
αυτά είναι αναμενόμενα», λέει ο κ. Πέτρος Δρέκας. Όσο για εκείνους που είχαν
κλείσει εισιτήρια για αργά το βράδυ, έμειναν με την απορία… «Άραγε θα
ταξιδέψουμε απόψε…».