ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Θέλω πάλι να ταξιδέψω

Ο ΚΑΒΟΣ του Σουνίου είχε φανεί από νωρίς. Δεν κοίταξα προς τα εκεί. Προτίμησα
να ρίξω τη ματιά μου προς τη θάλασσα, προσπαθώντας, μέσα από τις σκιές και τα
χρώματα του σούρουπου, να φανταστώ τους όγκους που έμεναν πίσω, τους βράχους,
τις παραλίες και τις σπηλιές που συνθέτουν το όνειρο.

Ευτυχώς η ημέρα ήταν μεγάλη και τα φώτα του Πειραιά άργησαν πολύ να φανούν.
Μας πρόλαβε όμως η μυρωδιά… «Όχι, δεν την χρειάζομαι αυτή την καλοκαιρινή
κατάθλιψη». Πρέπει να σκεφτώ θετικά. «Ήταν μεγάλη ανάσα αυτό το ταξίδι στο όνειρο».

Ο εφιάλτης όμως πλησιάζει. «Βοήθεια!». Πόσο εύκολα μπορείς να αποχωριστείς το
παραμύθι και να βρεθείς ξανά στην πραγματικότητα; Μήπως ήρθε η στιγμή για
μια… πλοιοπειρατεία; «Αγαπητέ κύριε καπετάνιε, λυπάμαι, αλλά θα πρέπει ν’
αλλάξετε πορεία. Ανάποδα, στροφή και πίσω…

Όχι, χωρίς στάσεις στα ενδιάμεσα λιμάνια. Πρόσω ολοταχώς για το όνειρο. Μόνο
μην αφήσεις και τους υπόλοιπους επιβάτες εκεί. Δεν μας χωράει όλους αυτός ο
παράδεισος. Άσε που πολλοί θα απογοητευθούν μ’ αυτό το «ξερονήσι». Α, κι αν τα
καταφέρετε, σταματήστε, σας παρακαλώ, και τον χρόνο».

Μάταιη σκέψη. Πού να βρεθεί το θάρρος μέσα σ’ αυτή την εξάντληση.

Χαμένος χρόνος. Το πλοίο βρίσκεται πια κοντά στη ράδα. Καταπίνω μια κραυγή
απελπισίας. «Όχι, δεν τη χρειάζομαι αυτή την κατάθλιψη». Λίγο αργότερα,
βρίσκομαι στριμωγμένη μαζί με τους υπόλοιπους ταξιδιώτες της φρίκης.

Ο καταπέλτης έπεσε και ­ άγνωστο πώς ­ έφτασα σ’ αυτόν τον τρελό δρόμο, με τα
φώτα και τα αυτοκίνητα.

Αναζητώ στα πρόσωπα των οδηγών κάποιον, να του απευθύνω μια καλησπέρα… Δεν
μ’ αρέσει αυτό το «νησί». Πολλή φασαρία έχει. «Ποιο είναι το επόμενο λιμάνι, παρακαλώ;».