Θέλουν ειρήνη και ανάπτυξη

Αν, τελικώς, συμβεί αυτό που είπε ο αντιπρόεδρος της Κίνας Χον Τσιν Τάο στον
πρόεδρο της Βουλής Απόστολο Κακλαμάνη, ότι το 2010 η χώρα του θα έχει…
τριπλασιάσει, σε απόλυτες τιμές, την οικονομική της ανάπτυξη, τότε ο Κόσμος θα
είναι διαφορετικός!

ΠΕΚΙΝΟ

ΙΣΩΣ έτσι μπορεί να εξηγήσει κανείς γιατί ο Αμερικανός πρόεδρος Μπιλ Κλίντον
έκανε αυτό το μεγάλο άνοιγμα στην Κίνα, λέγοντας μάλιστα ότι… «ποτέ δεν ήταν
αμερικανική πολιτική η ανεξαρτησία της Ταϊβάν». Και μπορεί να έστρεψε την
αιχμή του δόρατός του στο πρόβλημα με το Θιβέτ, ωστόσο η επίσκεψή του στην
Τιεν Άν Μεν, όπου τον Ιούνιο του ’89 έγιναν τα τραγικά επεισόδια, έδειξε ότι
πρέπει να ακολουθηθεί μια έξυπνη πολιτική απέναντι στη μεγαλύτερη χώρα του
Κόσμου (1,2 δισ. κάτοικοι).

Χθες, εδώ στο Πεκίνο, όπου βρέχει καταρρακτωδώς και κάνει πολλή ζέστη, τόσο ο
Λι Πενγκ, πρόεδρος της Λαϊκής Εθνοσυνέλευσης, όσο και ο Χον Τσιν Τάο,
αντιπρόεδρος της Κίνας, τόνισαν στον κ. Κακλαμάνη: «Με τη μεγάλη κρίση στην
Ασία, πολλά άλλαξαν. Η Κίνα, όμως, δεν επηρεάσθηκε. Θα μπορούσε ­ γιατί είχε
τη δύναμη ­ να την εκμεταλλευθεί. Υποσχεθήκαμε, όμως, στο Διεθνές Νομισματικό
Ταμείο, ότι δεν θα υποτιμήσουμε το νόμισμά μας. Δεν θα κερδίσουμε εις βάρος
άλλων λαών. Είμαστε υπεύθυνοι για τη σταθερότητα στον Κόσμο».

Αυτή η λογική «της ισορροπίας, της πολυπολικότητας του Κόσμου, της ειρήνης»
βασιλεύει στο αχανές «βασίλειο» του Μάο Τσε Τουνγκ και του Τενγκ Σιάο Πινγκ. Ο
Λι Πενγκ το είπε καθαρά στον Απόστολο Κακλαμάνη: «Το ’98 είναι χρονιά της
Ευρώπης. Άν τελικά το “ευρώ” πάρει σάρκα και οστά, τότε το δολάριο θα πάψει να
ηγεμονεύει στην παγκόσμια αγορά».

Η Λι Τσου, η καλή φίλη που ταξιδεύει στα βάθη της Κίνας για επιχειρηματικούς
λόγους στήνοντας «γέφυρες» συνεχώς με την Ευρώπη, μου είπε χθες, ύστερα από τη
συνάντηση με τους Κινέζους επισήμους: «Είναι ειλικρινείς οι Κινέζοι. Θέλουν
ειρήνη, θέλουν ανάπτυξη, θέλουν να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο. Αυτό
που σας είπε ο Λι Πενγκ είναι η πεμπτουσία της σύγχρονης κινεζικής πολιτικής.
Δεν θέλουμε έναν ηγεμόνα στον Κόσμο, δεν θέλουμε συγκέντρωση εξουσίας σε
κάποιον, αλλά μία εξουσία ­ οικονομική και πολιτική. Διάχυτη στον Κόσμο ολόκληρο».

Μεγάλες προσδοκίες. Οι Κινέζοι έχουν βάλει μεγαλόπνοους οικονομικούς στόχους και οι Αμερικανοί έτρεξαν να προλάβουν

Βεβαίως, η Κίνα του 2000 έχει προβλήματα. Ο Χον Τσιν Τάο μίλησε με ειλικρίνεια
γι’ αυτό, χωρίς να προκληθεί, στον κ. Κακλαμάνη: «Μπορεί να έχουμε μία αύξηση
του ΑΕΠ κατά 8%, ετησίως, αλλά ο λαός μας είναι ακόμη φτωχός. Μπορεί να έχουμε
-0,3%, δηλαδή αρνητική αύξηση του πληθωρισμού, αλλά έχουμε ακόμα 1,2% αύξηση
του πληθυσμού μας. Μπορεί να είμαστε δεύτεροι στον Κόσμο, μετά την Ιαπωνία, σε
συναλλαγματικά αποθέματα, αλλά ακόμα υπάρχει ένα πολύ μικρό τμήμα του
πληθυσμού που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας».

Υπάρχει και ένα άλλο πρόβλημα. Η «εισβολή» των ξένων, με τον πολιτισμό τους,
τα φαγητά τους, τα χρήματά τους. Ένας σύμβουλος του κινεζικού υπουργείου
Εξωτερικών μου έδειξε, βγαίνοντας χθες το μεσημέρι από το Μαυσωλείο του Μάο,
ένα τεράστιο κτίριο σε απόσταση αναπνοής.

«Είναι εντυπωσιακό πλάι στον Μάο να έχει κτίσει το κατάστημά της η Mac
Donalds, που στις πρώτες μέρες του είχε περισσότερες ουρές απ’ ό,τι ο Μάο για
να τον δουν», σημείωσε.

Κάπως έτσι ­ με παράδειγμα ­ ο Λι Ρι Χουάν, πρόεδρος της Συμβουλευτικής της
Κίνας, το είπε στον κ. Κακλαμάνη: «Ξέρετε, εμένα μου αρέσουν τα κινέζικα
ραβιόλια με κιμά. Ο εγγονός μου, όμως, “τρέχει” στις πιτσαρίες. Του αρέσει η
πίτσα με τόνο. Του είπα, λοιπόν, να τρώει και από τα δύο. Και από αυτό που
είναι η παράδοσή μας και από αυτό που έρχεται από το εξωτερικό. Άλλωστε,
πρέπει να μαθαίνουμε τα καλά των ξένων».

Στο Πεκίνο, που τόσα πολλά έχουν αλλάξει από το ’94, όταν το είχα
ξαναεπισκεφθεί, το ποδήλατο δεν έπαψε να κυριαρχεί στη ζωή της αχανούς ιερής
πόλης. Πλάι στις Κάντιλακ, τις Μερσεντές, τα Άουντι και τις Ρόβερ, οι Κινέζοι
με τους μουσαμάδες να τους προφυλάσσουν από τις καταρρακτώδεις βροχές,
ανεβοκατεβαίνουν τους τεράστιους δρόμους, δουλεύοντας όλο και πιο σκληρά.
Άλλωστε, γι’ αυτούς ισχύει η ρήση του Τενγκ Σιάο Πινγκ: «Είναι δόξα να γίνεις πλούσιος»!

Και όταν τολμάς να πεις για την οικονομική ανάπτυξη του Χονγκ Κονγκ στην
περίοδο ’70-90, τότε η Λι Τσου οργισμένη ­ αλλά κρατώντας τα νεύρα της ­ σε
αποστομώνει: «Έχεις να πας τέσσερα χρόνια στη Σαγκάη. Θα πας αύριο με τον
πρόεδρο της Ελληνικής Βουλής. Θα δεις, θα εντυπωσιασθείς και δεν θα μου
ξαναμιλήσεις για το θαύμα του Χονγκ Κονγκ»!..