Αδρεναλίγη

4 ΙΟΥΛΙΟΥ 1998. Ελάχιστα λεπτά έχουν περάσει από τη λήξη του πρώτου
προημιτελικού και την πρόκριση της Γαλλίας. Παρά τα πέναλτι, η συγκίνηση είναι
απούσα. Η αδρεναλίνη του φιλάθλου που ψάχνει το ωραίο θέλει κάτι παραπάνω από
απλή αγωνία για τον «νικητή» για να πεταχτεί στα ύψη.

Το ποδοσφαιρικό θέαμα που παρουσίασαν οι δύο ομάδες δεν ήταν, όπως κατά
κόρο ειπώθηκε, κατώτερο των προσδοκιών. Ήταν ακριβώς αυτό που θα μπορούσαμε να
περιμένουμε από τη στιγμή που οι δύο αντίπαλοι (και, για να ‘μαστε δίκαιοι,
καταρχήν οι προπονητές τους) αποφάσισαν ότι ο συνεπέστερος δρόμος προς τα
ημιτελικά ήταν ο δρόμος τού «ταμπουρώσου και περίμενε». Με έναν επιθετικό η
κάθε ομάδα, με ατομικά μαρκαρίσματα στον κατά τεκμήριο οργανωτή του παιχνιδιού
του αντιπάλου, με τάσεις περισσότερο καταστροφής παρά δημιουργίας: υπό τέτοιες
συνθήκες, η λάμψη ή θα ερχόταν από μεμονωμένη ενέργεια ή δεν θα ερχόταν
καθόλου. Έγινε το πιο προβλέψιμο δεύτερο, καθώς ο Ντελ Πιέρο ήταν και πάλι
εκτός παιχνιδιού, ο δε Ζιντάν πάτησε απότομα ­ και, για μισή μόνο ώρα,
εκθαμβωτικά ­ το γκάζι στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου και μετά κάηκε εντελώς.

Τη ζημιά παραλίγο να κάνει πάλι ο Μικροβούδας. Όμως μπήκε αργά, έκανε ώρα
ν’ αγγίξει την μπάλα και όταν ήρθε η ώρα της συνήθους μαγείας του, πέντε λεπτά
πριν από τη λήξη του κανονικού αγώνα, η τέχνη του ήταν στο ραντεβού, αλλά όχι
η τύχη του. Ήταν και η στιγμή που φαίνεται ότι γύρισε οριστικά την πλάτη στην Ιταλία.

Οι ατζούρι αποχωρούν λοιπόν ουσιαστικά αήττητοι. Τι είδους γόητρο όμως
διασώζουν, όταν δεν έπαιξαν ούτε σε ένα παιχνίδι ως ομάδα κλάσης; Προσπαθώντας
να περάσουν α λα ιταλικά, αποκλείσθηκαν α λα γαλλικά. Απέναντί τους οι Γάλλοι
ξανάδειξαν, μεγεθυμένα, τα προβλήματα που είχαν κρύψει οι αρχικές, αλλά επί
αδύναμων αντιπάλων, νίκες τους. Σπασμωδικότητα τη στιγμή της εκτέλεσης,
έλλειψη ρεαλισμού, δυσκολία στη δημιουργία κενού χώρου. Τα καταπληκτικά
πράγματι πλάγια μπακ τους, έκαναν ουσιαστικά κούρσες στο κενό, αφού οι
επιθετικοί χαφ και οι γνήσιοι επιθετικοί έψαχναν τον εαυτό τους. Η μεγαλύτερη
απογοήτευση ήρθε χωρίς αμφιβολία από τον μεγάλο στα λόγια αλλά δύστοκο στο
γήπεδο Τζορκαέφ.

Άν στο άλλο μέχρι στιγμής που κρίθηκε στα πέναλτι άξιζαν να προκριθούν και
οι δύο ομάδες, στην αναμέτρηση αυτή, που δεν άγγιξε το μυαλό και την καρδιά
μας, δεν άξιζε, με βάση την προσπάθεια που έκανε, να νικήσει καμία. Θυσίασαν
το ποδόσφαιρο στον βωμό του αποτελέσματος: πώς να τους θεωρήσουμε μετά
πραγματικούς Λατίνους; Ακόμα και η νικήτρια Γαλλία έχασε κάτι χθες ­ και ας
μην είναι ακόμα το κύπελλο.