Φοβερόα

2 ΙΟΥΛΙΟΥ 1998. Αυτά κάνουν τα πέναλτι. Ήρωα έναν τερματοφύλακα, τον Κάρλος
Ρόα, που αλλιώς δεν είχε την παραμικρή πιθανότητα να περάσει στην ποδοσφαιρική
ιστορία. Καταραμένη μια ομάδα, η εθνική Αγγλίας, που για τρίτη συνεχή φορά
αποκλείεται από μια μεγάλη διοργάνωση, επιζώντας στο γήπεδο αλλά χάνοντας τη
μονομαχία στο Ο.Κ. Κοράλ.

Η τελευταία εικόνα είναι συνήθως αυτή που μένει ­ και γι’ αυτό η Αγγλία
φεύγει με το κεφάλι ψηλά από το Μουντιάλ. Αντίθετα από την άλλη χθεσινή
ηττημένη, τη Ρουμανία, που κατέστρεψε στα δύο τελευταία παιχνίδια της, με την
αδιαφορία και την τρανσέξουαλ εμφάνισή της, την αρχική ωραία εντύπωση, η ομάδα
του Χοντλ, χωρίς ν’ αλλάξει φυσιογνωμία, μεταμορφώθηκε προς το καλύτερο όσο
μεγάλωνε η κρισιμότητα των αγώνων. Κι αν με την Κολομβία ο αντίπαλος ήταν
ουσιαστικά ανύπαρκτος, απέναντι στην αήττητη εδώ και μήνες Αργεντινή ο τρόπος
που πάλεψε ήταν γνήσια βρετανικός. Χωρίς συμπλέγματα, χωρίς πανικό μετά το
τόσο πρόωρο και άδοξο πρώτο γκολ που δέχθηκαν, χωρίς χαλάρωση μετά τις δύο
απανωτές δικές τους επιτυχίες, χωρίς υποχώρηση, όταν ο σπαϊς – μπόυ τους άφησε
με δέκα, οι Άγγλοι παίκτες θέλησαν να κάνουν κάτι περισσότερο από αυτό που
κάνουν πάντα, δηλαδή το καθήκον τους. Ξανά η μπάλα «γέμιζε», θα ‘λεγες από
μόνη της, στη μεγάλη περιοχή και ξανά ενστικτώδης τάση των μέσων ήταν η
προνομιακή τροφοδότηση του δυνατού αλλά προβλέψιμου Σίρερ κι όχι του άγουρου
αλλά φτερωτού Όουεν. Όμως, επιπλέον οι Άγγλοι έμοιαζαν αποφασισμένοι ν’
αποδείξουν, απέναντι στην ομάδα που πέρασε στη μουντιαλική ιστορία επειδή τους
κέρδισε μ’ ένα χέρι (κι ας ήταν του θεού), πως η δική τους αντίληψη για το
ποδόσφαιρο ως σκληρής αλλά τίμιας μάχης μπορούσε ακόμα να επικρατήσει. Ένα
άλλο χέρι, λιγότερο διάσημο αλλά τουλάχιστον νόμιμο, το χέρι του Ρόα, τους
εμπόδισε την ύστατη στιγμή.

Απέναντι σε τόση γενναιότητα, οι Αργεντίνοι αντιπαρέβαλαν τα ποδοσφαιρικά
προτερήματα και ελαττώματά τους. Κυκλοφορία της μπάλας με κλειστά τα μάτια
(των φιλάθλων πάντως τα έβγαλε ο Ορτέγκα), γεωμετρικό χτίσιμο του παιχνιδιού
(η κομπίνα στο δεύτερο γκολ θα διδάσκεται από αύριο στη σχολή του Ρότσα),
ψυχραιμία και επιμονή στο συναρπαστικό πρώτο ημίχρονο. Έλλειψη ιδεών και
εναλλακτικών λύσεων, ψυχική κόπωση στο πιο χαμηλότερο δεύτερο. Οι αλλαγές του
Πασαρέλα ατύχησαν, το χρυσό γκολ φάνταζε απρόσιτο και ψυχολογικά το παιχνίδι
άρχισε να γέρνει προς τους Εγγλέζους. Τα αναπόφευκτα πέναλτι έδωσαν, με τον
τρόπο τους, μια κάποια λύση. Για πολλοστή φορά διαπίστωσα ότι η νίκη στα
πέναλτι είναι σαν τη δημοκρατία στα πολιτεύματα: η χειρότερη λύση, αν
εξαιρεθούν όλες οι άλλες.