ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σαφάρι…για μητέρες με μωρό

«Η ΣΑΡΑ ΟΥΙΛΕΡ συνεχίζει το ταξίδι της μαζί με το μωρό της Γουίλφ στη Νότιο
Αφρική και βρίσκει πρόθυμα χέρια, έτοιμα να τη βοηθήσουν αποζημιώνοντάς τη για
το ότι δεν μπορεί να πάρει τον μικρό της γιο στο σαφάρι».

Να μια καταπληκτική ιδέα! Η κυρία που γράφει τις εντυπώσεις της στο μεγάλης
κυκλοφορίας ταξιδιωτικό ένθετο των «Τάιμς» καταγράφει και κρίνει τόπους,
ξενοδοχεία, αεροπορικές εταιρείες, με κριτήριο την άνεση και τη συμπεριφορά
απέναντι σε μητέρα με μωρό.

Συνειρμικά έρχονται στο μυαλό μου δύο σκηνές.

Η πρώτη στο Λονδίνο, στο περίφημο Μετρό και τα διώροφα λεωφορεία, όπου παρά
τις δεκάδες σκάλες, το στριμωξίδι, τις πλατφόρμες στα διαφορετικά επίπεδα,
παρατηρούσα νεαρές μητέρες να σπρώχνουν με φυσικότητα καροτσάκια, ακόμα και με
νεογέννητα. Τις χάζευα, τις θαύμαζα και θύμωνα για τις υπερπροστατευτικές
Ελληνίδες μαμάδες, ανεξαρτήτως ηλικίας, ­ ποτέ δεν πίστεψα ότι ο συντηρητικός
και ο προοδευτικός έχουν ηλικία ­ οι οποίες θεωρούν τον εαυτό τους φυλακισμένο
σαν τον Πεταλούδα στο νησί με τους βαρυποινίτες και λένε φράσεις του στυλ «άμα
φτάσει στα τέσσερα θ’ αρχίσω να βγαίνω ξανά».

Και η δεύτερη, όταν δουλεύοντας ένα ρεπορτάζ με θέμα τα εστιατόρια που
δέχονται μωρά στην Αθήνα, ακούσαμε δικαιολογίες όπως, «α, λυπούμαστε, δεν
υπάρχει τίποτα ελεύθερο», με το βλέμμα καρφωμένο εύγλωττα στο μωρό. Όταν
διαπιστώσαμε πως σπάνια θα βρεις στην Ελλάδα αυτό το περίφημο δωματιάκι στις
τουαλέτες ειδικά φτιαγμένο για τις ανάγκες των μωρών, σπανιότατα θα
συναντήσεις παιδικά καρεκλάκια ακόμα και σε «καλά» εστιατόρια και φυσικά ούτε
λόγος να γίνεται για μητέρες με μωρά να σπρώχνουν το καροτσάκι στα πεζοδρόμια
ή να κατεβαίνουν τις σκάλες της Ομόνοιας ή να περιμένουν στη στάση λεωφορείο.

Φαντάζεστε τι θα είχε να περιγράψει η Σάρα Ουίλερ αν μετά τη Νότιο Αφρική ­
όπου ο Γουίλφ δεν μπορούσε να κάνει… σαφάρι ­ συνέχιζε τις διακοπές της στα
ελληνικά νησιά!.