30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΚΑΡΕΛΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Με καισαρική.

ΜΟΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΠΙΑΝΟ: Όταν καλά, παράδεισος. Όταν άσχημα, κόλαση.

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΠΡΟΣ ΝΕΟ ΠΙΑΝΙΣΤΑ: Συνδύασε την ευαισθησία με το γερό στομάχι.

ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟ ΟΝΕΙΡΟ: Φοβάται τα όνειρα.

ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: «Ταξιδεύοντας με ένα σολομό» του Ουμπέρτο Έκο.

ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΠΟΥ ΘΑΥΜΑΖΕΙ: Ο Κάρλος Κλάιμπερ.

ΔΕΙΠΝΟ ΓΙΑ ΔΥΟ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ: Με… Δύσκολο να είναι μόνο δύο…

ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΤΥΧΗ: Δεν μολογιέται.

«Γλυκό κουταλιού με δροσερό νερό», χαρακτηρίζει το Φεστιβάλ Ναυπλίου ο
γενικός διευθυντής του, Γιάννης Βακαρέλης. Θεωρεί «καλύτερη διαφήμιση» για τον
θεσμό, το κοινό. Ενώ το μεγαλύτερο όνειρό του για το Φεστιβάλ είναι η
ανακατασκευή του «Ξενία» Ναυπλίου. Πιστεύει ότι το «γειτόνεμα» με την Επίδαυρο
είναι «ό,τι καλύτερο να γειτονεύεις με την ποιότητα». Και εξομολογείται ότι η
«Ρυθμολογία» του Μάνου Χατζιδάκι είναι «από τις αστρικές στιγμές της ζωής του».

ΕΡ.: Εφτά χρόνια Φεστιβάλ Ναυπλίου. Η γεύση τους;

ΑΠ.: Γλυκό κουταλιού με δροσερό νερό

ΕΡ.: Η καλύτερη στιγμή;

ΑΠ.: Η επίλυση των προβλημάτων με την ομάδα του Φεστιβάλ

ΕΡ.: Και η χειρότερη;

ΑΠ.: Οι ακυρώσεις της τελευταίας στιγμής.

ΕΡ.: Τι σας εμπνέει περισσότερο; Ο χώρος ή το καλοκαίρι;

ΑΠ.: Είναι αλληλένδετα.

ΕΡ.: Ναύπλιο και μουσική…

ΑΠ.: Μάλλον ταιριάζουν μια χαρά.

ΕΡ.: Και ποιο ρόλο παίζει η μουσική στη ζωή σας; ΑΠ.: Οι μπαταρίες μου.

ΕΡ.: Πιάνο. Ο «άρχων»;

ΑΠ.: Ο άρχων εάν δεν υπήρχε η φωνή.

ΕΡ.: Το μεγαλύτερο όνειρό σας για το Φεστιβάλ;

ΑΠ.: Να ανακαινισθεί το Ξενία.

ΕΡ.: Η καλύτερη διαφήμισή του;

ΑΠ.: Το κοινό.

ΕΡ.: Τι διαπιστώσατε ότι δεν έπρεπε να είχατε κάνει;

ΑΠ.: Θα το δείξει το μέλλον.

ΕΡ.: Καλλιτεχνικός διευθυντής. Ακούγεται βαρύς ο όρος;

ΑΠ.: Ξένος από εμένα.

ΕΡ.: Μόλις 25 χιλιόμετρα από την Επίδαυρο. Βάρος ή ανακούφιση;

ΑΠ.: Ό,τι καλύτερο να γειτονεύεις με την ποιότητα.

ΕΡ.: Μια μουσική για το Μπούρτζι;

ΑΠ.: «Χάρτινο το φεγγαράκι» τραγουδισμένο από τον Θωμαΐδη το ’94.

ΕΡ.: Και μία για το Παλαμήδι;

ΑΠ.: «Κάστα Ντίβα».

ΕΡ.: Συνεργασία, για δύο πιάνα, με τον Στέφανο Κορκολή. Πώς το αποφασίσατε;

ΑΠ.: Στον δρόμο περπατώ χωρίς παρωπίδες.

ΕΡ.: Τι περιμένετε από αυτό το ντούο;

ΑΠ.: Όμορφες μουσικές στιγμές.

ΕΡ.: «Ρυθμολογία» του Μάνου Χατζιδάκι υπό το σεληνόφως. Η ανάμνηση;

ΑΠ.: Από τις αστρικές στιγμές της ζωής μου.

ΕΡ.: Με τη Δήμητρα Γαλάνη στο Μπούρτζι…

ΑΠ.: Μεγάλο μουσικό μάθημα για μένα.

ΕΡ.: Ποια άλλη συνεργασία θα θέλατε για το Φεστιβάλ;

ΑΠ.: Δεν θα σας την πω γιατί μου αρέσουν οι εκπλήξεις.

ΕΡ.: Και ποια συνεργασία θα θέλατε, ο ίδιος, ως μουσικός;

ΑΠ.: Με την Αγνή Μπάλτσα.

ΕΡ.: Έχουν επιτευχθεί μέχρι στιγμής οι στόχοι σας;

ΑΠ.: Δυστυχώς (ή ευτυχώς) ξανακλωτσάω την μπάλα μου μόλις σταματήσει.

ΕΡ.: Αν ξαναρχίζατε από την αρχή, πάλι το πιάνο θα διαλέγατε;

ΑΠ.: Σίγουρα. Δεν θα το συνιστούσα όμως στον γιο μου.

ΕΡ.: Και τι θα αλλάζατε;

ΑΠ.: Τίποτα.

ΕΡ.: Μεταξύ Παρισιού και Αθήνας. Κουραστικό;

ΑΠ.: Ανανεωτικό.

ΕΡ.: Με μια βαλίτσα στο χέρι, για τις αίθουσες συναυλιών του κόσμου. Η αίσθηση;

ΑΠ.: Εξαρτάται από την αίθουσα.

ΕΡ.: Η σημαντικότερη στιγμή;

ΑΠ.: Δεν υπάρχει μία.

ΕΡ.: Και η πιο συγκινητική;

ΑΠ.: Η στιγμή που νιώθω το κοινό ν’ αναπνέει μαζί μου.

ΕΡ.: Ένα τραγούδι (ή ένα κομμάτι) για το Ναύπλιο;

ΑΠ.: Το θρόισμα της θάλασσας.

ΕΡ.: Και ένα για την Ελλάδα;

ΑΠ.: «Μην κλαις δεν πειράζει. Θα’ ρθει άσπρη μέρα και για μας».

ΕΡ.: Πώς βλέπετε τη μουσική κατάθεση της νέας γενιάς;

ΑΠ.: Πού θα πάει, θα φανεί φως στο τούνελ…

ΕΡ.: Πώς μπορεί να βοηθήσει κανείς;

ΑΠ.: Τα καταφέρνουν πάντα καλύτερα μόνοι τους.