Βραζειλίαν

25 ΙΟΥΝΙΟΥ 1998. Αυτό που δεν έπρεπε να συμβεί συνέβη. Με τα πρώτα παιχνίδια
που σήμαναν πρόκριση και αποκλεισμό ομάδων από το Μουντιάλ, το ποδόσφαιρο σαν
να ξεχάστηκε και τη θέση του πήρε μια αχαλίνωτη συνωμοσιολογία: τα ματς είναι
στημένα, ο Μπλάτερ μισεί την Αφρική, ο τελικός νικητής είναι προδιαγεγραμμένος.

Αίφνης αναζητείται αξιοπιστία σε μια διοργάνωση που ως χθες, χωρίς να
λείψουν οι αμφισβητήσεις και οι αδικίες, μας είχε κερδίσει με τον θεαματικό,
απρόβλεπτο και γιορταστικό χαρακτήρα της. Τα παιχνίδια ποδοσφαιρικού πολέμου
που άρχισαν να εξυφαίνονται καθόλου δεν βοηθούν. Θα πω καθαρά τη γνώμη μου:
δύο από τις ομάδες που αποκλείσθηκαν πράγματι αδικήθηκαν, δικαίως
διαμαρτύρονται και καλώς μας συγκινούν. Το ότι όμως είναι αμφότερες
Αφρικανικές είναι τυχαίο. Τα δε περί στημένου Μουντιάλ είναι για να πουλάνε
φύλλα οι ανά τον κόσμο αντι-αθλητικές εφημερίδες και για να μένει στο
προσκήνιο, στο οποίο πια δεν ανήκει, ο κύριος Ντιεγκίτο.

Αν θελήσουμε να δούμε τα πράγματα με ψυχραιμία (και ως φίλαθλοι έχουμε αυτή
την πολυτέλεια, παρά την κόπωση από τον τηλεοπτικό μαραθώνιο και τη συνήθη
αλιεία φραστικών μαργαριταριών) δεν μπορούμε να αγνοούμε ορισμένα δεδομένα.
Είναι η πρώτη φορά σε ένα Μουντιάλ που εφαρμόζεται ο απολύτως δίκαιος κανόνας
ταυτόχρονης διεξαγωγής των τελευταίων και συχνά αποφασιστικών παιχνιδιών του
πρώτου γύρου. Τη στιγμή που έδινε το πέτσινο σαν το σακάκι του Μπούφαλο Μπιλ
πέναλτι υπέρ της Νορβηγίας, ο Αμερικανός διαιτητής δεν μπορούσε να ξέρει τι
γινόταν στο παιχνίδι Μαρόκου – Σκωτίας (εκτός βεβαίως αν ο κυνηγός Αφρικανικών
κεφαλών και γνωστός εφευρέτης Μπλάτερ τον είχε εφοδιάσει με ειδικά κρυμμένη
συσκευή). Το γεγονός αυτό δεν κάνει το σφάλμα μικρότερο ­ θεωρώ μάλιστα πως
αποδεικνύει ότι ο τόσο «έθνικ» τρόπος επιλογής των διαιτητών είναι διαβλητός.
Δεν σημαίνει όμως αυτομάτως ότι η Βραζιλία «έκατσε να χάσει» (καμία ήττα δεν
της συγχωρείται) ή ότι η πρόκριση των Νορβηγών ήταν σχεδιασμένη από σκοτεινά
και άνομα συμφέροντα. Το ίδιο συμβαίνει και με την ακόμα πιο αδικαιολόγητη
ακύρωση του δεύτερου γκολ του Καμερούν. Τα αδάμαστα λιοντάρια έχασαν
περισσότερο την πρόκριση στις καθυστερήσεις του αγώνα με την Αυστρία.

Κανείς δεν χαίρεται μπροστά στην αδικία. Αλλά η αδικία είναι σύμφυτη με τη
ζωή ­ και άρα εμφανίζεται και στο γήπεδο. Τα υπέροχα γκολ στον αγώνα Καμερούν
– Χιλής, ο χορός των Μαροκινών και η πολλοστή μετενσάρκωση του ιταλικού
βουδισμού δεν πρέπει να αφήσουμε να γίνουν λιγότερο σημαντικά από την
επίπλαστη αίσθηση ότι το Κύπελο βράζει. Γιατί θα μας μετέφερε εκτός γηπέδων,
εκεί που τίποτα ωραίο δεν καραδοκεί.