ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κακομαθημένη

Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ μου φίλος, που, δυστυχώς για μένα, δεν φημίζεται για την ηπιότητα
του χαρακτήρα του, με αποκαλεί «κακομαθημένη» τουλάχιστον μία φορά την ημέρα ­
υποθέτω, ακολουθώντας μια παραλλαγή σχετικού ισλαμικού ρητού. Επί πολλά
χρόνια, η… πολιτική του έναντί μου είχε αποτέλεσμα ­ βοηθούντος του
κοινωνικού περίγυρου, με τον οποίο, για να είμαι ειλικρινής, ουδέποτε απέκτησα
μια σχέση ειρηνικής και ισορροπημένης ενσωμάτωσης ­ να πεισθώ πως πράγματι
πρέπει να είμαι και κακομαθημένη και παραχαϊδεμένη.

Έπαψα, λοιπόν, στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού, να αναζητώ χάδια οποιουδήποτε
είδους, μου φαινόταν πολύ λογικό ακόμη και δικοί μου άνθρωποι να μην
παρατηρούν τις αλλαγές στη διάθεσή μου, να μη βρίσκονται δίπλα μου όταν τους
ήθελα, να μην κατανοούν τους υπαινιγμούς μου για τα πράγματα και τις
καταστάσεις. Περιόρισα και το γέλιο και το κλάμα και τις φωνές, οτιδήποτε
τελοσπάντων μπορούσε να εκληφθεί ως συμπεριφορά κακομαθη-μένου.

Πιθανότατα, έτσι να είχε κυλήσει η ζωή μου για δεκαετίες ­ μέχρι που ήρθε το
μωρό μου. Και η Άννα, παρά την ευφυία της, δεν καταλαβαίνει από ιδεολογήματα,
ενδεχομένως ούτε από ισλαμικά ρητά ­ από την πρώτη στιγμή διεκδίκησε, με όλο
της το πάθος, ό,τι χάδι και αγάπη μπορεί να προσφέρει η ανθρώπινη φύση. Και τα
απολαμβάνει. Και τα ανταποδίδει σε μένα. Και είναι το πιο χαρούμενο μωρό που ξέρω.

Οπότε, μάλλον δεν θα πρέπει να απορώ για τη νέα ταυτότητα που μου χάρισε το
παιδί μου ­ είμαι απλώς μια μαμά που πήρε κιόλας το πρώτο μάθημα από την κόρη
της. Δεν ξέρω αν είμαι κακομαθημένη ­ ξέρω σίγουρα πως πολύ θα μου άρεσε να
ήμουν, τώρα πλέον θα το απολάμβανα δεόντως. Όπως πολύ θα μου άρεσε να ήμουν
και παραχαϊδεμένη. Και, ως εκ τούτου, αρνούμαι πια να κρύβω τη χαρά μου για τα
χάδια που εισπράττω ­ για τα μικροσκοπικά χεράκια της Άννας στο λαιμό μου, για
τα βιβλία που προορίζονται μόνο για μένα, με τη μυρωδιά του καινούργιου ή,
κυρίως, της φωτοτυπίας. Για τις απροσδόκητες κινήσεις τρυφερότητας,
οικειότητας, ακόμη και ιδιοκτησίας ­ κυρίως αυτές. Για το λεκτικό παιχνίδι –
προέκταση, το γέλιο και την ειρωνεία. Εν ολίγοις, βιώνω μια άλλου τύπου
αυτοπεποίθηση, διάφορη της αυταπάτης του τσαμπουκά ­ και αυτή δεν μπορεί να
«σπάσει» παρά μόνον από αυτούς που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στα οικοδομικά υλικά.