30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΕΟΝΤΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στο Ηράκλειο της Κρήτης.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ: Τους κοσμικούς.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Δεν φοβάται, ελπίζει, είναι ελεύθερος.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ: Να φροντίζει τα ζώα του.

ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Την έλλειψη ήθους.

ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Αυτό τον καιρό τρία θεατρικά που γράφει τη μουσική τους.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ ΓΩΝΙΑ: Η κληματαριά του σπιτιού του.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Αυτούς που θα τους έλεγε σήμερα ευχαριστώ.

«Δεν επιτρέπουν στη νεολαία να γνωρίσει το έντεχνο τραγούδι», δηλώνει ο
συνθέτης Χρήστος Λεοντής που αυτές τις μέρες προετοιμάζεται για τις συναυλίες
του καλοκαιριού. Θεωρεί ότι το τραγούδι βαδίζει «τον δρόμο της “αγοράς” ­
κοινής και μη», ενώ πιστεύει ότι αυτό που αδικούν σήμερα δεν είναι το έντεχνο
τραγούδι, αλλά τη νοημοσύνη μας.

ΕΡ.: Το καλοκαίρι ανήκει στις συναυλίες;

ΑΠ.: Στην Καβάλα, στη Βιέννη, στις Βρυξέλλες, στη Σπάρτη… και στο θέατρο
στην Κοζάνη, στο Ρέθυμνο, στο Μαρούσι.

ΕΡ.: Ο λόγος που τις προτιμάτε;

ΑΠ.: Για τον ίδιο λόγο που ένας δημοσιογράφος προτιμά… την εφημερίδα του.

ΕΡ.: Γιατί φύγατε από τις μπουάτ;

ΑΠ.: Γιατί επικοινωνώ μέσα από τις συναυλίες (από το 1963).

ΕΡ.: Και τι μπορεί να σας επαναφέρει;

ΑΠ.: Τίποτα.

ΕΡ.: Η δεκαετία που πάντα νοσταλγείτε;

ΑΠ.: Προσδοκώ το μέλλον και δεν έχω χρόνο να νοσταλγήσω το παρελθόν.

ΕΡ.: Η θέση του έντεχνου τραγουδιού σήμερα;

ΑΠ.: Δεν επιτρέπουν στη νεολαία να το γνωρίσει.

ΕΡ.: Πιστεύετε ότι το έντεχνο τραγούδι έχει αδικηθεί;

ΑΠ.: Τη νοημοσύνη μας, αδικούν.

ΕΡ.: Οι δισκογραφικές εταιρείες το στηρίζουν ή όχι;

ΑΠ.: Οι χωματερές δεν έχουν τέτοιο προορισμό.

ΕΡ.: Τι σας απογοητεύει στον χώρο του τραγουδιού;

ΑΠ.: Η τυποποίηση και η κοιναγορίτικη αντίληψη.

ΕΡ.: Το τραγούδι σήμερα «βαδίζει» σε σωστό δρόμο;

ΑΠ.: Τον δρόμο της «αγοράς» ­ κοινής και μη.

ΕΡ.: Έχετε πει ποτέ ότι τα εγκαταλείπω;

ΑΠ.: Ρόλοι, όπως ρίψασπις, αυτόχειρ, άπελπις κ.λπ., είναι ξένοι προς τη φύση μου.

ΕΡ.: Για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει στην καριέρα σας;

ΑΠ.: Δεν ήρθε η ώρα του απολογισμού.

ΕΡ.: Υπήρξαν καλλιτέχνες που κάποια στιγμή τους βοηθήσατε και σας γύρισαν την πλάτη;

ΑΠ.: Οσάκις παρέχω τη βοήθειά μου δεν την εξαργυρώνω και δεν περιμένω τίποτα.
Πάντως έχω βοηθήσει πολλούς και τους θυμάμαι ­ εγώ ­ όλους.

ΕΡ.: Η μουσική με τρεις λέξεις;

ΑΠ.: Χώμα – Νερό – Φωτιά.

ΕΡ.: Η σχέση σας με την τηλεόραση;

ΑΠ.: Με χωρίζει άβυσσος από την ιδεολογία των ­ καθημερινά ­ δέκα
εναλλασσομένων προσώπων στα κανάλια, ενώ αντίθετα η σχέση μου με την
τεχνολογία είναι άψογη (είμαι κομπιουτεράς).

ΕΡ.: Την αποφεύγετε ή σας αποφεύγει;

ΑΠ.: Εγώ αποφεύγω τα άχυρα και τους αχυράνθρωπους και εκείνοι εμένα, ενώ η
σχέση μου με την «τηλεόραση» είναι εξαιρετικά ισχυρή.

ΕΡ.: Μια συναυλία που έχει χαραχθεί για πάντα στη μνήμη σας;

ΑΠ.: Είναι πολλές και ο χώρος λίγος.

ΕΡ.: Το τραγούδι τότε και σήμερα;

ΑΠ.: Σ’ αυτό που αποκαλείτε «τότε» υπήρχε ιδεολογία, επιθυμία, δίψα ζωής, ενώ
σ’ αυτό που αποκαλείτε «σήμερα» υπάρχει παραίτηση, αγωνία χρήματος και επιβολής.

ΕΡ.: Τα άμεσα σχέδιά σας στη δισκογραφία;

ΑΠ.: Σχέδια πολλά. Για την ώρα τους, όμως.

ΕΡ.: Γιατί σήμερα προβάλλεται περισσότερο το εμπορικό και όχι το ποιοτικό τραγούδι;

ΑΠ.: Η γενιά της μίζας και της ρεμούλας χρειάζεται συνεχιστές.

ΕΡ.: Τι σας έρχεται στον νου όταν ακούτε την «Ανάσταση ονείρων»;

ΑΠ.: Η επιθυμία επιβεβαίωσης του τίτλου στην καθημερινότητά μας.

ΕΡ.: Την «Καταχνιά»;

ΑΠ.: Αλληλεγγύη και «έννοια» για τον διπλανό μου.

ΕΡ.: Το «Καπνισμένο τσουκάλι»;

ΑΠ.: Η ανάταση και το μεγαλείο κάθε νεότητας, όποιας ηλικίας.

ΕΡ.: Τις «παραστάσεις»;

ΑΠ.: Η μαγεία και η ελευθερία της θεατρικής πράξης.

ΕΡ.: Το «Αχ έρωτα»;

ΑΠ.: Η αναγκαιότητα τρυφερών σχέσεων με τη μουσική, την ποίηση, τη ζωή.

ΕΡ.: Γιατί επιμένετε στη μουσική για το θέατρο;

ΑΠ.: Γιατί είναι χώρος στοχασμού, έκφρασης και ελευθερίας.

ΕΡ.: Μια συμβουλή που θα δίνατε σε ένα νέο συνθέτη;

ΑΠ.: Γνώση και «ιδεολογία» της τέχνης του.

ΕΡ.: Και σ’ ένα νέο τραγουδιστή;

ΑΠ.: Επιλογή ρεπερτορίου και «ιδεολογία».

ΕΡ.: Ένας στίχος που σας έχει σημαδέψει;

ΑΠ.: Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά.

ΕΡ.: Σε ποιον θα λέγατε σήμερα ευχαριστώ;

ΑΠ.: Στον Χατζιδάκι, Κουν, Τσαρούχη, Ρίτσο, Βρεττάκο, Ελύτη, Γκάτσο, Σεφέρη,
Ευριπίδη, Αριστοφάνη, Σοφοκλή….