Ιεράν

23 ΙΟΥΝΙΟΥ 1998. Κάποια περίεργη αίσθηση άνωθεν δικαιοσύνης αποφάσισε, με
ευαγγελιστές τρία δοκάρια και περιούσιους θύτες τους Ιρανούς, να αποδείξει το
ποδοσφαιρικώς αυτονόητο. Ότι υπάρχει και κάποιος τομέας της ανθρώπινης δράσης
όπου οι Αμερικανοί είναι μικρομεσαίοι.

Οι Ιρανοί κατέκτησαν λοιπόν την ιερή τους νίκη σε ένα παιχνίδι, που δεν θα
μείνει στην ιστορία για το αθλητικό του μέρος (πάντως διόλου κακό) αλλά ως
απόδειξη ότι το ποδόσφαιρο ενώνει. Ο πολυδιαφημισμένος «πόλεμος δύο
πολιτισμών» υπήρξε αναμφίβολα (ακούτε κύριε Χάντινγκτον;) το μέχρι στιγμής
παιχνίδι αυτού του Μουντιάλ όπου επιδείχθηκε το περισσότερο φίλαθλο πνεύμα.
Σχεδόν σε βαθμό αμηχανίας. Δεν προλάβαινε ένας παίκτης να κάνει φάουλ σε
αντίπαλό του και είχε σπεύσει να τον σηκώσει, να του δώσει το χέρι, ορισμένες
φορές θα ορκιζόμουν μάλιστα ότι σκεφτόταν να τον φιλήσει. Σαν ένας αόρατος
αλλά παντοδύναμος σκηνοθέτης (οδηγημένος από το πάθος του αθλητισμού ή από τη
μέθη της τηλεθέασης;) να είχε δώσει μια απαράβατη εντολή: αγάπα τον αντίπαλό
σου, ιδίως όταν προσπαθούν να σε πείσουν ότι είναι εχθρός σου. Ακόμα και τη
μοναδική στιγμή που τα πνεύματα πήγαν ν’ ανάψουν (στο μπερδεμένο αμερικανικό
γκολ) δεν υπήρξε αίσθηση σύρραξης. Ηρεμήστε, σώσατε ένα μέρος από την τιμή
σας, έμοιαζαν να λένε οι Ιρανοί, καθώς προσπαθούσαν ν’ αφήσουν την μπάλα όσο
το δυνατό περισσότερο μέσα στην εστία τους. Παιδιά, ήρθαμε να παίξουμε,
αντέξτε τρία λεπτά ακόμα, φαίνονταν να απαντούν, τραβολογώντας τους, οι Αμερικανοί.

Το καλό διπλωματικό κλίμα δεν μειώνει πάντως καθόλου την αξία της περσικής
νίκης. Ποδοσφαιρικά είναι τίμια, γιατί επιτεύχθηκε με ιδρώτα, τακτική και
τύχη, τα αγωνιστικά δηλαδή συστατικά που κάνουν να γείρει η ζυγαριά μεταξύ
ισοδυνάμων. Τα απλωμένα όμως προς τον ουρανό χέρια των παικτών, στα γκολ και
στους πανηγυρισμούς της λήξης, φανερώνουν ότι η νίκη αυτή έκανε ακόμα
περισσότερο καλό στην περηφάνια τους. Ήδη με την πρόκριση σε βάρος της
Αυστραλίας είχε ανοίξει μια χαραμάδα χαράς. Αν οι αρχές έκαναν τότε τα στραβά
μάτια για μερικούς φερετζέδες που μετατράπηκαν σε κασκόλ, φαντάζεται κανείς σε
τι ελευθεριότητες μπορεί να οδήγησε το δεύτερο γκολ κατά των Αμερικανών. Δεν
είναι εντελώς απίθανο ακόμα και να χαρισθούν οι ποινές όσων γυναικών γράφουν
ήδη ερωτικά γράμματα στους χθεσινούς σκόρερ, των οποίων τα ονόματα
καταλαβαίνετε φυσικά ότι δεν μπορώ να αποκαλύψω.

Περιέργως ο χθεσινός αγώνας δεν σήμανε ούτε την έναρξη του Τρίτου
Παγκοσμίου Πολέμου ούτε τη λύση του Μεσανατολικού. Οι Αμερικανοί συνεχίζουν
και μετά την ήττα τους να έχουν την πολυτέλεια ν’ αποφασίζουν μόνοι τους γι’
αυτά τα μικρο-προβλήματα.