ΠΡΟΣΩΠΑ Η σταρ που αποφεύγει το Χόλιγουντ

Τζέσικα Λανγκ. Από τη νέα ταινία της «Εξαδέλφη Μπέττυ»

Δεν της αρέσει η δημοσιότητα, ωστόσο μια νέα ταινία απαιτεί μερικές
εμφανίσεις· και η νέα ταινία της Τζέσικα Λανγκ έκανε χθες πρεμιέρα στις ΗΠΑ.

ΗΤΖΕΣΙΚΑ Λανγκ αποφεύγει το Χόλιγουντ όσο μπορεί. Ζει σε μια μικρή πόλη της
Μινεσότα, το όνομα της οποίας προτιμά να μην αναφέρει. Με το σύντροφό της, τον
ηθοποιό και θεατρικό συγγραφέα Σαμ Σέπαρντ, μεγαλώνουν σ’ ένα αγρόκτημα τα δύο
παιδιά τους, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, καθώς και τη 17χρονη Αλεξάνδρα, κόρη
της Λανγκ και του διάσημου χορευτή του κλασικού μπαλέτου Μιχαήλ Μπαρύσνικοφ.
Πιστεύει πως το γεγονός ότι αποφεύγει τους προβολείς της δημοσιότητας δεν έχει
βλάψει την καριέρα της ­ κάνει άλλωστε τις απαραίτητες επισκέψεις στο
Χόλιγουντ, όπως αυτή την εποχή για να προωθήσει τη νέα ταινία της, «Εξαδέλφη
Μπέττυ», βασισμένη στο μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ.

Η Λανγκ άρχισε να αναζητεί καταφύγιο από τη δημοσιότητα όταν γεννήθηκε η
Αλεξάνδρα. Εξώγαμο παιδί δύο διασημοτήτων, ήταν στόχος των μίντια και επιπλέον
η Λανγκ δεν ήθελε να τη μεγαλώσει στη Νέα Υόρκη, όπου ζούσε τα 12 τελευταία
χρόνια, ούτε στο Λος Άντζελες. Έτσι κατέληξε στο Νέο Μεξικό· από τότε δεν
επέστρεψε στις μεγαλουπόλεις.

Γνώρισε τον Σέπαρντ το 1982, όταν έκαναν την ταινία «Φράνσις». «Πιστεύω πως
μπορεί κανείς να πει ότι ερωτευτήκαμε ο ένας τον άλλο πολύ γρήγορα», είχε
θυμηθεί κάποτε. Απέκτησαν δύο παιδιά, ωστόσο δεν παντρεύτηκαν ποτέ ούτε και
βλέπουν τον λόγο να το κάνουν. Όταν κάποιος δημοσιογράφος πιέζει τη Λανγκ στο
θέμα αυτό, εκείνη του απαντά ήρεμα αλλά σταθερά ότι η ιδιωτική ζωή είναι
ιδιωτική και, όχι, δεν πρόκειται να επεκταθεί στο θέμα: «Ήμουν πολύ τυχερή σ’
αυτό, εκτός από μικρές περιόδους, κατάφερα να κρατήσω την ιδιωτική ζωή μου».
Είναι επίσης ευτυχής που «η περιέργεια» των μίντια γι’ αυτήν και τον Σέπαρντ
ανήκει στο παρελθόν: «Η ιδιωτική ζωή μας είναι σημαντική για μένα. Είναι
σημαντική, πιστεύω, και για τα παιδιά».

Η 48χρονη σταρ προσπάθησε να προσφέρει στα παιδιά της μια συνηθισμένη παιδική
ηλικία όπως αυτή που είχε κι εκείνη, στην οποία η ώρα του παιγνιδιού δεν
σημαίνει τηλεόραση, κομπιούτερ και βιντεοπαιγνίδια: «Παιδί είχα πολλή
ελευθερία. Ζούσαμε σε μικρές πόλεις κι ήμασταν ασφαλείς. Παιδιά τριγυρνούσαμε
παντού. Δεν είχαμε το φράγμα των μίντια κι έτσι ήμασταν αναγκασμένοι να
χρησιμοποιούμε τη φαντασία μας και παίζαμε παιγνίδια με τις ώρες.

Πραγματικά ελπίζω τα παιδιά μου να τα ζήσουν αυτά, με κάποιο τρόπο. Αλλά τα
σημερινά παιδιά υφίστανται καθημερινά αυτή την ολική επίθεση από τα μίντια.
Ανάμεσα στην τηλεόραση κι ανάμεσα στα κομπιούτερ και το Ίντερνετ και τα
βιντεοπαιγνίδια, η φαντασία τους προγραμματίζεται… Δεν έχουν την πολυτέλεια
να φανταστούν δικούς τους κόσμους».