Δανεικά

20 ΙΟΥΝΙΟΥ 1998. Μας χρωστάνε οι Δανοί. Η ιστορία, φυσικά, δεν γράφεται με
αν (αν ο κυρ Κώστας δεν είχε σπαταλήσει όλο το πρώτο ημίχρονο, αν ο
Αλεξανδρής, αν ο Σμάιχελ…), διάχυτη όμως, είναι η εντύπωση πως, αν η Ελλάδα
είχε πάει στα γαλλικά γήπεδα, θα στεκόταν, αυτή τη φορά, τουλάχιστον εξίσου
καλά μ’ αυτούς που μας στέρησαν τη χαρά.

Οι σχετικές πάντως αδυναμίες των Δανών συνέβαλαν στο να παρακολουθήσουμε,
εναντίον της Νότιας Αφρικής, το δεύτερο πραγματικά συναρπαστικό παιχνίδι του
Μουντιάλ. Η εναλλαγή και το απρόβλεπτο (οι δύο απαγορευμένοι καρποί του
συζυγικού βίου) του προσέδωσαν την ομορφιά του. Δύο ωραία γκολ και τρία
ωραιότερα δοκάρια, ατομικές και ομαδικές εκλάμψεις, μεταπτώσεις, αυξομειώσεις
της αδρεναλίνης και, μέχρι το ύστατο δευτερόλεπτο, όλες οι πιθανότητες
ανοιχτές. Οι Δανοί πολύ απέχουν βέβαια από τη μεγάλη ομάδα του Έλκιερ, του
Άρνεζεν, του Σίμονσεν και του Μόρτεν Όλσεν, ή και από τους χαρούμενους
κατακτητές, που, από τις παραλίες της Ευρώπης, βρέθηκαν στην ποδοσφαιρική
κορυφή της το 1992. Παρ’ όλο που δεν έχουν πια παρά ενάμιση εξαιρετικό παίκτη,
με το ίδιο μάλιστα επώνυμο (Λάουντρουπ), διατηρούν ­ και γι’ αυτό τελικά ίσως
τους συγχωρέσουμε ­ μια ζωογόνα αντιμετώπιση του ποδοσφαίρου: είναι παιχνίδι,
ήρθαμε να διασκεδάσουμε, αν νικήσουμε τόσο το καλύτερο, προς τον παρόν ας
εκμεταλλευθούμε τους κενούς χώρους. Η προετοιμασία τους γίνεται γύρω από μια
πισίνα, οι φίλαθλοι ­ και ιδίως οι ρολιγκάνισες ­ είναι παραπάνω από
ευπρόσδεκτοι, οι συζητήσεις και τ’ αστεία καμία σχέση δεν έχουν με το αν θα
προκριθούν στον δεύτερο γύρο (κάτι που θα εξαρτηθεί μάλλον από τη διαφορά
τερμάτων). Ο κατά τη γυναίκα μου ­ κι ελπίζω να ξέρει τι λέει ­ ωραιότερος
ποδοσφαιριστής των αγώνων (ο μικρότερος από τα παραπάνω ενάμιση αδέλφια)
χαλαρώνει ακούγοντας τζαζ κι όχι μετρώντας τα μηδενικά του συμβολαίου του με
την Τσέλσι (ησυχάστε κύριε Πρωθυπουργέ, δεν πρόκειται για την κόρη του πλανητάρχη).

Όταν απέναντι σε μια τέτοια ομάδα βρεθεί μια άλλη γεμάτη αντιθέσεις και
χυμούς (πρασινοκίτρινα τύμπανα και ομοιώματα του Μαντέλα στην εξέδρα,
έμπνευση, αφέλεια κι ένστικτο στον αγωνιστικό χώρο) τα συστατικά υπάρχουν για
να δούμε ένα παιχνίδι σαν το χθεσινό. Δεν το απέτρεψε ευτυχώς τελικά ούτε η
στροφή της διαιτησίας προς μια μεγαλύτερη αστυνόμευση του θεάματος.

Ο Πλατινί, τον οποίο θαύμαζα τόσο ώστε θα προτιμούσα να μην κάνει τον
παράγοντα, έχει εδώ μερίδιο ευθύνης. Αν, όπως λες ­ κι όπως έπαιζες ­ η μπάλα
είναι γιορτή, η γιορτή χρειάζεται παίκτες και οι διαιτητές δεν θα ‘πρεπε, για
να σε ευχαριστήσουν, να τους κυνηγούν σαν εγκληματίες, cher Michel.