Δεμένοι με την Ορθοδοξία

Η άλλη Ελλάδα, αυτή που ζει στον Καναδά, φόρεσε τα καλά της. Έντυσε τα παιδιά
της με παραδοσιακές στολές, όπως κάνει χρόνια τώρα σε κάθε εκδήλωση,
σημαιοστόλισε αεροδρόμια, πόλεις, πάρκα και υποδέχθηκε τον Οικουμενικό
Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Τα παιδιά. Σε κάθε πόλη δεκάδες παιδιά ομογενών, ομοιόμορφα ντυμένα, περίμεναν με λουλούδια τον Πατριάρχη. Οι ενορίες γι’ αυτά είναι ένα κέντρο όπου μαθαίνουν ελληνικά, διασκεδάζουν και δένονται με την ορθόδοξη παράδοση

ΣΤΗΝ ΟΤΑΒΑ, το Βανκούβερ, το Ουίνεπεκ, το Λόντον, το Χάμιλτον, τον Νιαγάρα, το
Τορόντο, το Μόντρεαλ, όπου ζουν περίπου 350.000 Έλληνες, την εβδομάδα που μας
πέρασε οι ομογενείς έζησαν, όπως έλεγαν, «ιστορικές στιγμές».

Από την πρώτη στιγμή που βρέθηκαν στον Καναδά, ακόμη και τότε που έδιναν
σκληρό αγώνα για να επιβιώσουν, έστησαν τη ζωή τους γύρω από τις ενορίες, οι
οποίες εξελίχθηκαν σε κοινότητες. Ο εκκλησιασμός ήταν και είναι γι’ αυτούς
κάτι σαν υποχρέωση. Τίποτε δεν είναι τυπικό. Απόλυτη ευλάβεια και πολλή
εθελοντική δουλειά εντός και εκτός ναών. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι αυτό τους
κράτησε: η Ορθοδοξία. Γι’ αυτό και μήνες πριν από την επίσκεψη του Πατριάρχη
Βαρθολομαίου, όλοι με αυτό ασχολούνταν. Και σαν έφτασε η ώρα της περιοδείας,
έκαναν σαν μικρά παιδιά. Χαίρονταν ως και τους μοτοσυκλετιστές που συνόδευαν
τον Πατριάρχη. Τους ξένους που έσπευδαν να του φιλήσουν το χέρι. Ακόμη και
αυτούς που στέκονταν και κοιτούσαν περίεργα..

ΤΡΕΜΟΥΝ ΤΗ ΛΗΘΗ

Εντυπωσιακή υποδοχή επιφύλαξαν οι Έλληνες του Καναδά στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Οι νέοι φόρεσαν παραδοσιακές στολές και οι μεγαλύτεροι με σημαίες στα χέρια τον περίμεναν σε κάθε πόλη και τον ακολουθούσαν σε κάθε εκδήλωση

Άνθρωποι που εκτός από τις επιχειρήσεις τους (το 80% είναι επιχειρηματίες)
έχουν ως σημείο αναφοράς την Εκκλησία, τρέμουν στην ιδέα μήπως χαθεί η τρίτη
γενιά ανάμεσα στις δεκάδες εθνότητες του Καναδά. Μην ξεχάσουν τα ήθη και τα
έθιμα που τα διατήρησαν με πολλές θυσίες. Μη χάσουν τη γλώσσα τους, αν και
σήμερα πια τα παιδιά χρησιμοποιούν κυρίως τα αγγλικά. Αλλά και οι μεγαλύτεροι,
πολλές φορές δεν χρησιμοποιούν τα ελληνικά. Αντίθετα όμως, επιμένουν να τηρούν
με αυστηρότητα τα έθιμα, αλλά και να αναγνωρίζουν σημαντικό ρόλο στους ιερείς,
τους οποίους φωνάζουν συχνά να ευλογήσουν κάθε σύναξη.

Παράλληλα, σπεύδουν σε κάθε έκκληση της ενοριακής επιτροπής, δίνουν χρήματα,
βοηθούν στις εκδηλώσεις, κάνουν δωρεές, κυρίως για ανέγερση κοινοτικών
κέντρων. Έτσι λειτούργησαν και κατά την προετοιμασία της επίσκεψης του
Πατριάρχη. Βοήθησαν οικονομικά τη Μητρόπολη του Τορόντο για να καλυφθούν τα
έξοδα της περιοδείας. Δήλωσαν εθελοντές για να διοργανωθούν οι συνεστιάσεις σε
αίθουσες των κοινοτήτων. Έφτιαξαν χιλιάδες σημαίες. Νοίκιασαν αεροπλάνο,
λιμουζίνες. Ως και γραβάτες με το σήμα του Πατριαρχείου έφτιαξαν για να
προπαγανδίσουν τον «ερχομό του αρχηγού 300 και πλέον εκατομμυρίων ορθοδόξων».
Έτσι έλεγαν συνέχεια, προσπαθώντας να πείσουν τους ξένους ότι έχουν πίσω τους
«μεγάλη δύναμη». Και κυρίως στους Σκοπιανούς, που τα τελευταία χρόνια
βρίσκονται σε διαμάχη.

ΣΑΝ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ

Και όταν έφτασε στην Οτάβα ο Πατριάρχης, έκαναν σαν μικρά παιδιά. Ξέχασαν τις
όποιες διαφορές (και υπάρχουν ως συνήθως πολλές, μικρές και μεγάλες). Πήραν
από μια σημαία στο χέρι και τον υποδέχθηκαν. Από τότε, και για όλες τις
ημέρες, κάθε κοινότητα συναγωνιζόταν ποια θα έχει την καλύτερη οργάνωση. Ήταν
γι’ αυτούς μια πρόκληση. Συνωστίζονταν για να πάρουν μια πρόσκληση για τα
γεύματα. Πλήρωναν αρκετά δολάρια για να εξασφαλίσουν οικογενειακώς ένα τραπέζι
έστω και στο βάθος της αίθουσας. Έστελναν τα παιδιά τους (πιεστικά πολλές
φορές), να πάρουν ευλογία. Γονάτιζαν. Χειροκροτούσαν. Έψαλλαν όλοι μαζί τον
Εθνικό Ύμνο, «Τη υπερμάχω στρατηγώ». Οι μεγαλύτεροι δάκρυζαν. Έτσι, χωρίς
αφορμή έπιαναν τη συζήτηση για τις συγκεντρώσεις που έκαναν για τα Σκόπια. Και
δεν ήταν λίγες οι φορές που κατηγορούσαν όσους ζουν στην Ελλαδα ότι «δεν
αγαπούν όσο θα έπρεπε τη χώρα τους και την Ορθοδοξία, ότι δεν είναι ενωμένοι
όσο θα έπρεπε». Υπερηφανεύονταν ότι αυτοί «κρατούν εδώ στην ξενιτιά όρθιο τον
Ελληνισμό». Άσχετα αν οι περισσότεροι δεν σκοπεύουν να γυρίσουν στην Ελλάδα.

Ιδιαίτερα φιλικός ήταν ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος με τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Μιλούσε μαζί τους, τους έδινε λουλούδια, προσπαθούσε να τα στηρίξει

ΟΙ ΠΕΡΙΠΟΥ 3.500 Έλληνες που ζουν στην πρωτεύουσα του Καναδά, την Οτάβα, ήταν
οι πρώτοι που είδαν από κοντά τον Πατριάρχη στην πρώτη του επίσκεψη στην αχανή
χώρα. Όταν μάλιστα, μετά την επίσημη υποδοχή, τον είδαν στην εκκλησία της
κοινότητάς τους, έσπευσαν να του φιλήσουν το χέρι. Να ψάλλουν μαζί του. Δεν
ήταν και ο Τούρκος πρέσβης εκεί και έτσι μπορούσαν να κρατήσουν την ελληνική
σημαία. Στο γεύμα που ακολούθησε είχαν την ευκαιρία να εκδηλωθούν ελληνικά.
Διαμαρτυρήθηκαν για τις θέσεις, έσπρωξαν και όλα αυτά για να πάρουν την
ευλογία του με απόλυτη ευλάβεια.. Την επομένη στο Βανκούβερ η υποδοχή, παρά
την βροχή, ήταν εντυπωσιακή. Μπορεί να μην έφτασαν στο αεροδρόμιο οι 30.000
Έλληνες, αλλά αυτοί που ήρθαν ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτικοί. Ενώ η ενέργεια του
δημάρχου της πόλης να δώσει το όνομα του Βαρθολομαίου σε κεντρικό δρόμο ήταν
γι’ αυτούς μια ξεχωριστή τιμή..

Στο Ουίνεπεκ ζουν λίγοι Έλληνες. Εκεί όμως κυριαρχούν οι Ουκρανοί, οι οποίοι
εγκαταστάθηκαν στον Καναδά στις αρχές του αιώνα. Εκδηλωτικοί από την πρώτη
στιγμή της επίσκεψης ξεχώρισαν για την οργάνωσή τους. Οι ίδιοι φρόντισαν να
δοθεί το όνομα του Πατριάρχη στο πάρκο δίπλα στην εντυπωσιακή εκκλησία τους.
Στο Λόντον, όπου ζουν περίπου 5.000 Έλληνες, όλα ήταν συγκινητικά τόσο για τον
ίδιο τον Πατριάρχη όσο και για τους ομογενείς που εκτός των άλλων είδαν την
δήμαρχό τους (τους στηρίζει αλλά και αυτοί έχουν καταφέρει να επηρεάζουν
αρκετά τις τοπικές εκλογές όχι μόνο με την ψήφο τους) να φροντίζει για όλα.
Έδωσε στον κ. Βαρθολομαίο το κλειδί της πόλης, ενώ ένα από τα μεγαλύτερα πάρκα
της πόλης φέρει πλέον το όνομα του Οικουμενικού Πατριάρχη, όπως και ένας από
τους κεντρικούς δρόμους. Επίσης εδώ μία ζώνη δασών (προσφορά της ελληνικής
κοινότητας) αποφασίστηκε να προστατεύεται από παρεμβάσεις και καταστροφές.

Η πιο μεγάλη στιγμή για τους 7.000 Έλληνες του Χάμιλτον ήταν όταν ο δήμαρχος
της πόλης Μπομπ Μόρου βαπτίστηκε ορθόδοξος από τον ίδιο τον Πατριάρχη. Ήταν
γι’ αυτούς μία νίκη. Έτσι την είδαν. Άλλωστε και στο Χαμιλτον ο δήμαρχος
υπολογίζει πολύ στη βοήθεια των Ελλήνων..

Ελάχιστοι οι Έλληνες στην περιοχή του Νιαγάρα. Δεξιώθηκαν όμως τον κ.
Βαρθολομαίο σε ελληνική ταβέρνα, ενώ οι περισσότεροι πέρασαν να τον χαιρετήσουν.