Οι Αφρικανοί νικητές και στην εξέδρα

ΠΑΡΙΣΙ

ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ Μουντιάλ. Ο καιρός περνά και η στρογγυλή θεά δεν αφήνει περιθώρια
για άλλες σκέψεις, πέρα από το θέαμα στους αγωνιστικούς χώρους και τις
κερκίδες των γηπέδων της Γαλλίας.

Με τα χρώματα της Αργεντινής, οπαδός της ομάδας του Πασαρέλα είδε νίκη επί της Ιαπωνίας

Οι τηλεοπτικές κάμερες καταγράφουν έως τώρα περισσότερο τον αγωνιστικό χώρο
και όσα συμβαίνουν σ’ αυτόν, παρά τις πολύχρωμες κι εντυπωσιακές κερκίδες των
σταδίων. Κρίμα. Οι ελάχιστες στιγμές που κάποια από τις 17 κάμερες κάθε
γηπέδου πηγαίνει στην εξέδρα, τότε μόνο γίνεται αντιληπτή η αληθινή διάσταση
του Μουντιάλ και πώς η ζει ο φίλαθλος από την Αφρική, το Μεξικό, την Ιαπωνία,
την Κορέα, την Ολλανδία, τη Σκωτία, την Τζαμάικα, τη Βραζιλία, την Ισπανία,
την Ιταλία, το Ιράν και τη Γιουγκοσλαβία. Το ποδόσφαιρο, στους αγωνιστικούς
χώρους, έχει τη δική του ιστορία. Στις εξέδρες μια άλλη διαφορετική εικόνα.

Στιγμές τρέλας για τους Κορεάτες. Πριν από το φινάλε του ματς με το Μεξικό…

­ Οι Αφρικανοί είναι, μέχρι στιγμής, οι πιο εντυπωσιακοί σε εκδηλώσεις. Στις
κερκίδες της Ναντ, οι Νιγηριανοί με τις πράσινες παραδοσιακές τους ενδυμασίες,
τα μουσικά όργανα της πατρίδας τους, το χαμόγελο πάντα ζωγραφισμένο στα χείλη,
τις εκδηλώσεις υπέρ της ομάδας τους και την αποθέωση μετά το τέλος του αγώνα
με την Ισπανία, αγκαλιάζονταν με όλους. Ο «Μανόλο» παρά την ήττα της ομάδας
του, δεν μπόρεσε να αντισταθεί. Φίλησε τον Νιγηριανό, που έπεσε στην αγκαλιά
του και μπόρεσε να ψελλίσει: Δεν πειράζει. Την άλλη φορά. Μπράβο».

ΟΙ ΜΕΞΙΚΑΝΟΙ

Η νίκη του Μεξικού δίνει το σύνθημα για ξέφρενους πανηγυρισμούς

Οι Μεξικανοί, όσο κι αν φανεί παράξενο, είναι οι πλέον πολυάριθμοι των ξένων
στη Γαλλία. Στις κερκίδες, μερικά από τα «μαγικά όργανα» και τα ξόρκια που
έφεραν από την Πουέμπλα και τους ναούς των Αζτέκων. Στο γκολ του Κορεάτη Χα,
αν και καταγράφηκε ως αυτογκολ του Νταβίνο, οι Μεξικανοί άρχισαν να χορεύουν
θυμίζοντας σκηνές από ταινίες με Ίντιος. Τα «πόντσο» ανέμιζαν και απ’ ό,τι
αποδείχθηκε, τα μάγια έπιασαν και ο Χερνάντεζ, ήρωας των μυθικών χρόνων του
Μεξικού, έκανε το θαύμα του. Τα κατάξανθα μαλλιά ν’ ανεμίζουν και τα πάλλευκα
δόντια ν’ αστράφτουν στα φλας των φωτορεπόρτερ ήταν αρκετά ως θέαμα για να
ξεσπάσει η φιέστα στο Μέξικο Σίτι και τους δρόμους της Λυών.

­ Οι Κορεάτες, για λίγο μπόρεσαν να γιορτάσουν. Τα πλαστικά χέρια υψωμένα σε
σήμα «νίκης» δεν κατέβηκαν κι όταν ακόμα ο Χερνάντεζ για τρίτη φορά έστελνε
την μπάλα στα δίχτυα. Στο τέλος, Μεξικανοί και Κορεάτες, έδιναν αναμνηστικά
των χωρών τους ο ένας στην άλλον και όλοι μαζί έφυγαν από το στάδιο χωρίς
νεύρα και βρισιές.

ΑΥΣΤΗΡΑ

Γιαπωνέζικες σημαίες δίνουν χρώμα… ανατέλλοντος ηλίου στην εξέδρα

Στο Σετάντ ντε Φρανς, πριν από τον αγώνα Ολλανδίας – Βελγίου, τα μέτρα
ασφαλείας ήταν περισσότερο και από αυστηρά. Οι Ολλανδοί έφθασαν οι πιο πολλοί
την ίδια ώρα, από την πατρίδα τους. Το ίδιο και οι Βέλγοι. Πορτοκαλί χρώμα,
μπλε και κόκκινο από την απέναντι πλευρά. Δυο χώρες που θα συνδιοργανώσουν τα
τελικά του «Ευρώ-2000» αντίπαλες στο Μουντιάλ. Γιορτή στις κερκίδες, με
τραγούδια και χρώμα. Στήριγμα των ομάδων τους μέχρι και το τελευταίο λεπτό.
Στο τέλος, όλοι έφυγαν ήσυχα και χωρίς προστριβές. Αντίθετα, αγκαλιά άνδρες
και γυναίκες, παιδιά και μεγάλοι, ανέλυαν το παιγνίδι και έδιναν ραντεβού στον
επόμενο γύρο.

ΠΑΡΙΣΙ

Οπαδοί της Νιγηρίας πανηγυρίζουν στο γήπεδο της Νάντης. Στην πατρίδα τους οι δρόμοι πλημμύρισαν από χαρούμενα πρόσωπα

ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ από το Λάγκος της Νιγηρίας είναι εκπληκτικές. Οι δρόμοι, που
μέχρι προχθές είχαν βαφτεί με αίμα από τις επιθέσεις των στρατιωτικών εναντίον
των πολιτών που ζητούσαν δημοκρατία και ειρήνη στη χώρα με την έκτη δύναμη
πετρελαίου στον κόσμο, αλλά τη μιζέρια και τα κοινωνικά προβλήματα χωρίς
τέλος, η μπάλα και τα γκολ μεταμόρφωσαν ένα λαό. Ένα λαό που διψά για κάτι
διαφορετικό. Κάτι που άλλοι λαοί γεύονται ελεύθερα, χωρίς άγχος, αλλά πάντως
με τον τρόπο έκφρασης που κάθε χώρα έχει και ανάλογα εκδηλώνει. Η νίκη της
Νιγηρίας επί της Ισπανίας ερχόταν μετά τον θάνατο του δικτάτορα Σάνι Αμπάσα.
Στο πένθος ελάχιστοι μετέσχον. Αντίθετα, τα καταστήματα, όπως τα είδαμε στις
εικόνες της τηλεόρασης, ήταν ασφυκτικά γεμάτα από γωνιά σε γωνιά. Το
ποδόσφαιρο μπήκε στις καρδιές ενός λαού, που παρά τον τεράστιο πλούτο δεν έχει
επιτύχει εκείνο που κι άλλοι λαοί επιζητούν χρόνια. Αρμονική συμβίωση με τους
συνανθρώπους τους και ισότητα, που είναι και μοιάζει μακρινό όνειρο γι’ αυτούς.

Αφρική: μια μεγάλη ήπειρος. Σε όλα. Σε ομορφιά, πλούτη, έμπνευση,
πολιτισμό. Μια ήπειρος που αγαπά, λατρεύει τη ζωή και ακόμα περισσότερο θα
επιθυμούσε ελεύθερα να μπορεί να εκφράσει αυτό που ο λαός θέλει χρόνια τώρα.

Το ποδόσφαιρο και η εθνική ομάδα της Νιγηρίας είναι το καμάρι ενός
ολόκληρου λαού και κράτους. Και αν το τελευταίο προσπαθεί να εκμεταλλευτεί η
κυβέρνηση, οι παίκτες στη Γαλλία γυρίζουν την πλάτη. Σχεδόν όλοι έχουν ήδη
υπογράψει συμβόλαια με ομάδες της Ευρώπης. Κανείς δεν επιθυμεί να επιστρέψει
στη Νιγηρία και να συνεχίσει εκεί την καριέρα του. Τα χρήματα των προσφορών
είναι πολλά. Φθάνουν για να συντηρήσουν χιλιάδες οικογένειες στο Λάγκος και
τις επαρχίες της Νιγηρίας. Σημειώνουμε ότι από τους 22 παίκτες που βρίσκονται
στο Μουντιάλ μόνον ένας είναι χωρίς ευρωπαϊκό συμβόλαιο: πρόκειται για τον
τερματοφύλακα Οκμπάνα Γουίλι, από το Λάγκος, που αγωνίζεται με τα χρώματα της
Ορλάντο Πιράτ, στη Ν. Αφρική.

Δύο αγωνίζονται στην Ελβετία (Μπαρούα και Γεκινί), τέσσερις στην Ισπανία
(Ρουφάι, Ιρόα, Αντεπόγιου, Φίνιντι), τρεις στην Τουρκία (Οκεκούκου, Οκότσα,
Αμοκάτσι), τρεις στην Ολλανδία, τρεις στη Γαλλία, ένας στην Αγγλία, ένας στην
Πολωνία, ένας στη Ρωσία, ένας στην Ιταλία (Κανού) κι ένας στις ΗΠΑ (Οκαφόρ Ούτσε).

Στην Ατλάντα η Νιγηρία έκανε το πρώτο της, ουσιαστικά, μεγάλο βήμα.
Νικώντας Βραζιλία και Αργεντινή κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Τα παιδιά του
«μαύρου χρυσού» έκαναν τον γύρο του κόσμου σε φήμη και, φυσικά, έγιναν δέκτες
προσκλήσεων και προσφορών για μεταγραφή.

Αφρική, όπως το Χόλιγουντ, λέει ο Ιταλός σκηνοθέτης Ντιέγκο Αμπαταντουόνο,
που πριν από δέκα χρόνια γύρισε το σπουδαίο ντοκιμαντέρ «Μαρακές Εξπρές». Ήταν
στην πραγματικότητα η αποκάλυψη της αφρικανικής ηπείρου με το μάτι της
κινηματογραφικής κάμερας, στις γειτονιές της Νιγηρίας, του Καμερούν, της
Γκάνας, της Ν. Αφρικής, κυρίως όμως του Μαρόκου και της Νιγηρίας. Το φιλμ
εκείνο, με γενικό τίτλο, όπως παρουσιάστηκε στο Χόλιγουντ, «Μεντιτερανέο»,
κέρδισε το Όσκαρ.

«Αυτό οφείλεται στους Αφρικανούς και στη δυνατότητα που μου έδωσαν να τους
πλησιάσω, να καταγράψω τις πτυχές του ταλέντου τους γύρω από μια “θεά”, που τη
λατρεύουν όπως και οι Νοτιοαμερικανοί της Βραζιλίας, της Αργεντινής, του
Μεξικού, της Ουρουγουάης και της Χιλής: την μπάλα».