Οι… ζωντοχήρες του Μουντιάλ

Στο 6ο Παιδικό Φεστιβάλ της Καισαριανής εφέτος συμμετείχαν μόνο μητέρες με
τα παιδιά τους. Η πατρική ευαισθησία εξανεμίστηκε ως διά μαγείας.

Οι άντρες… στο καφενείο με τα μάτια στραμμένα στο Μουντιάλ

ΑΠΟ νωρίς το απόγευμα οι δρόμοι γύρω από τον υπαίθριο χώρο των εκδηλώσεων
πλημμύρισαν από γυναίκες. Στις εκδηλώσεις παραβρέθηκαν και τρεις άντρες: δεν
χρειάστηκε καν να τους ρωτήσουμε πού θα προτιμούσαν να βρίσκονταν την ίδια
στιγμή! Το βλέμμα που άστραψε στη λέξη Μουντιάλ τα έλεγε όλα.

Κάθε απογευματάκι εδώ και τρεις ημέρες, μετά τις έξι, ο νόμος που θέτει
απαγόρευση κυκλοφορίας για τους άντρες μπαίνει σε ισχύ. Την ώρα που η Ιταλία
κερδίζει αμφισβητούμενο πέναλτι και ισοφαρίζει την Χιλή, χιλιάδες γυναίκες
κλείνουν την πόρτα του σπιτιού τους αφήνοντας στο σαλόνι ή στο μπαλκόνι τον
σύζυγο να παραληρεί για την αδικία και βγαίνουν βόλτα. (Έχοντας φροντίσει όμως
να εφοδιάσουν με μπιρίτσες το ψυγείο και με φαγητό την κουζίνα). Η
λυσιστράτεια μέθοδος ακόμα δεν φαίνεται να έχει απασχολήσει σοβαρά τους
άρρενες, ούτε απειλεί με τριγμούς τα θεμέλια της οικογένειας. Κι ας λένε οι
ιταλικές μελέτες ότι ένα σεβαστό ποσοστό γυναικών έχει την πρώτη εξωσυζυγική
εμπειρία του κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου!

Τι κάνουν άραγε οι γυναίκες όταν οι άντρες καθηλώνονται ως μαγεμένοι μπροστά
στον αυλό του Μουντιάλ; Υπομένουν; Αντιδρούν; Αντιστέκονται; Συμπάσχουν; Η…
μήπως παρακολουθούν κι αυτές με αγωνία τις αποκρούσεις του Βούλγαρου Ντράσκοφ;
Είναι τελικά επίκτητο ή εκ γενετής χαρακτηριστικό η σαφέστατη προτίμηση των
αντρών στο ποδόσφαιρο; Ή πρόκειται για μύθο που ήδη διαλύθηκε;

«Ο δικός μου ήταν από τον χειμώνα “φτιαγμένος” για τον φετινό Ιούνιο. Μπορώ να
σου πω και ένα χρόνο πριν. Περίμενε, βρε παιδί μου, ν’ αρχίσει το Μουντιάλ,
όπως περιμένει ένα παιδί το δώρο του Άη Βασίλη. Εγώ τι κάνω; Τηλέφωνο στη φίλη
μου και καφεδάκι ή έξω ή στο σπίτι. Όχι θα κάτσω να σκάσω». Η Μπία Παπούλια
σκάει στα γέλια όταν θυμάται τη σκηνή της πρεμιέρας. Εκείνο το βράδυ η
οικογένεια είχε κανονίσει έξοδο για φαγητό «και την τελευταία στιγμή ο σύζυγος
άρχισε να λέει ότι τον πονάει το… στομάχι του. Κατάλαβες αδελφούλα μου; Αλλά
τι να κάνουμε, μήνας είναι, θα περάσει».

Αυτή φαίνεται να είναι η μια όψη του νομίσματος. Γιατί υπάρχει και η άλλη
πλευρά. Αν πριν από δύο δεκαετίες, για παράδειγμα, η εικόνα της παντόφλας που
εκτοξεύεται από την αγανακτισμένη σύζυγο ήταν από τα αγαπημένα θέματα
γελοιογράφων στις περιόδους Μουντιάλ, σήμερα μια άλλη γενιά γυναικών κάνει
αισθητή την παρουσία της: ανήκουν κυρίως στο ηλικιακό γκρουπ κάτω των τριάντα
και αγαπούν με το ίδιο πάθος την στρογγυλή θεά. Στην Ελλάδα σήμερα 14 ομάδες
συμμετέχουν στο γυναικείο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Α’ Εθνικής, ενώ υπάρχουν
άλλες δέκα ομάδες που παίζουν στη Β’. Μπορεί να μη γίναμε ακόμα Ολλανδία όπου
40.000 γυναίκες παίζουν μπάλα, ούτε Αγγλία, Δανία, Σουηδία ή Βέλγιο, αλλά…
το παλεύουμε ως φύλο.

«Ασχολούμαι σαράντα χρόνια με το ποδόσφαιρο και μια πενταετία με το γυναικείο.
Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι οι γυναίκες ενδιάφερονται για το άθλημα, αρκεί να
αποφασίσουν ν’ ασχοληθούν. Άλλωστε αν παρατηρήσει κανείς σ’ ένα γήπεδο με
20.000 θεατές θα διαπιστώσει πως οι έξι χιλιάδες είναι γυναίκες». Ο κ. Γιάννης
Πατεράκης είναι βοηθός προπονητή και μάνατζερ του «Ήφαιστου» στο Περιστέρι.
Θεωρεί πως από τη δεκαετία του ’80 άλλαξε η εικόνα στην Ελλάδα. «Βέβαια οι
περισσότερες γυναίκες άνω των σαράντα προτιμούν να βλέπουν Νικολούλη και
Χαρδαβέλλα, ενώ οι άντρες τους πέφτουν με τα μούτρα στους αγώνες. Οι νέες
κοπέλες όμως είναι διαφορετικές».

Οι γυναίκες… μαζί με τα παιδιά σε παιχνίδια δημιουργικής απασχόλησης

Η ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ και αναπαραγωγή στερεοτύπων ευθύνεται για την αποστροφή των
γυναικών στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Η άρνηση της πλειονότητας των γυναικών να
πάει στο γήπεδο ή έστω να δείξει ενδιαφέρον για μια κορυφαία διοργάνωση όπως
το Μουντιάλ ­ ενώ αντιθέτως με προθυμία θα παρακολουθήσει στίβο ­ έχει τις
ρίζες της στην παιδική ηλικία και τον τρόπο διαπαιδαγώγησης. Αυτό τουλάχιστον
υποστηρίζουν οι ειδικοί.

«Όταν ο πατέρας παίρνει απ’ το χεράκι τον γιο και πηγαίνει στο γήπεδο την
Κυριακή περνάει ένα μήνυμα», εξηγεί ο δόκτωρ Τάσος Σταλίκας, κλινικός
αθλητικός ψυχολόγος. «Βέβαια, ειδικά ο Έλληνας πατέρας θ’ αποφύγει να πάρει
και την κόρη στο γήπεδο γιατί πολλές φορές κοκκινίζει κι ο ίδιος από τις
βωμολοχίες που ακούγονται εκεί, ενώ συχνά ξεσπούν βίαια επεισόδια. Όμως,
παραδόξως, αυτό μοιάζει να θεωρείται εντάξει για τ’ αγόρια, ενώ θα μπορούσε να
υποστηρίξει κανείς το αντίθετο. Συνήθως λοιπόν τα κορίτσια μεγαλώνουν με την
ιδέα πως το ποδόσφαιρο είναι αποκλειστικά ανδρική υπόθεση».

Ο κ. Σταλίκας προχωρεί περισσότερο και μιλάει για το ρόλο της «διπλής ηθικής»:
οι βωμολοχίες και η εξοικείωση με τη βία του γηπέδου είναι «εντάξει» για το
αγόρι στη συνείδηση του πατέρα, όπως «εντάξει» είναι όταν ο γιος ανακοινώσει
πως έχει ερωτική σχέση. Ενώ για το κορίτσι ισχύουν τα αντίθετα.

«Έτσι λοιπόν η γυναίκα μεγαλώνοντας όχι μόνο δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για το
άθλημα, αλλά το συνδέει και με αρνητικά χαρακτηριστικά. Γι’ αυτό την ώρα του
Μουντιάλ προτιμά να βγει για ψώνια, να πάει βόλτα ή να κάνει οτιδήποτε άλλο».

Η αθλητίατρος Σοφία Δάρρα θυμάται έντονα τις σκηνές της Κυριακής «όταν ο
πατέρας της γύριζε από το γήπεδο καθώς δεν έχανε αγώνα του Ολυμπιακού και
αναλόγως το αποτέλεσμα ήταν και τα κέφια του». «Εμείς τι κάναμε; Πηγαίναμε στο
άλλο δωμάτιο».

Ακόμα έχει έντονες τις μνήμες από το Μουντιάλ της Ιταλίας, όταν σπούδαζε για
την ειδικότητα και μάλιστα πολλές φορές ήταν μέσα στο γήπεδο. «Α, οι Ιταλοί
δεν συγκρίνονται. Είναι τρελοί για το ποδόσφαιρο. Θυμάμαι που δεν τολμούσες
ούτε να περάσεις από τις πλατείες όπου ήταν συγκεντρωμένοι και έβριζαν με
φανατισμό. Πιστεύω ότι η βία που έχει συνδεθεί με το άθλημα απωθεί τις
γυναίκες. Εμείς, σκέψου ότι δεν έχουμε και ειδικό ενδιαφέρον στο Μουντιάλ. Αν είχαμε…».