ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Λύση η ανταγωνιστικότητα

Πριν από μία δεκαετία περίπου, η πολιτική και η ιδεολογική αντιπαράθεση
κομμάτων, διανοητών, αναλυτών κ.λπ. στρέφονταν γύρω από ορισμένες έννοιες που
είχαν γίνει συνθήματα, σημαίες που ξεκίνησαν ατέρμονες συζητήσεις.

Μιλούσαμε τότε για την ιδιωτική πρωτοβουλία, σε αντίθεση με το παρεμβατικό
κράτος, για την κοινωνική δικαιοσύνη και τον σοσιαλισμό, για την πλήρη
απασχόληση και την ανεργία, για την ανάπτυξη κ.λπ., αναζητώντας μέσα σε αυτές
τις λέξεις τον άνθρωπο και την ευημερία του.

Σήμερα, όλες αυτές οι γεμάτες πολιτιστικό νόημα και ανθρωπιά λέξεις έχουν
εξαφανισθεί και όλη η αναζήτηση μιας καλύτερης και αποτελεσματικότερης
οικονομικής πολιτικής περιστρέφεται γύρω από την ΟΝΕ και τις νέες έννοιες της
αγοράς, της ανταγωνιστικότητας κ.λπ. Έγινε πιο τεχνοκρατική, πιο πεζή η
πολιτική και η ιδεολογία στις ημέρες μας λοιπόν; Και ξέχασε τον άνθρωπο; Έχει
δίκαιο ο πρόεδρος του Συνασπισμού κ. Ν. Κωνσταντόπουλος, ο οποίος χαρακτήρισε
ψυχρή και μεταλλική λέξη την ανταγωνιστικότητα;

Ίσως οι λέξεις να είναι τώρα πιο τεχνοκρατικές, ίσως οι πολιτικοί μας υπό την
πίεση της ΟΝΕ να ξεχνούν τα παλιά ηχηρά συνθήματα, όμως δεν νομίζουμε ότι
έχουν πεθάνει ούτε οι ιδεολογίες ούτε οι πολιτικές και γύρω από αυτές τις
μεταλλικές λέξεις συνεχίζεται και τώρα ο αγώνας για ένα καλύτερο αύριο για τον
άνθρωπο. Και, π.χ., η λέξη ανταγωνιστικότητα έχει και αυτή τους ιδεολογικούς
της διαφορισμούς. Για τους μεν ανταγωνιστική οικονομία είναι απλώς αυτή που
εξασφαλίζει περισσότερα κέρδη και υψηλότερες αμοιβές σε απασχολούμενους, για
τους δε όμως η ανταγωνιστικότητα με τα περισσεύματα που δημιουργεί είναι
προϋπόθεση για να χρηματοδοτηθεί το κοινωνικό κράτος, για να καταπολεμηθεί η ανεργία.

Την προηγούμενη δεκαετία, όταν τα οικονομικά σύνορα ήταν κλειστά και για την
Ελλάδα και για τις περισσότερες χώρες, οι κυβερνήσεις είχαν την άνεση να
μιλάνε για κοινωνικοποιήσεις, κρατικοποιήσεις, να ασκούν μια γενναιόδωρη
κοινωνική πολιτική και να επιτρέπουν αυξήσεις μισθών και ημερομισθίων
πολλαπλάσιες της παραγωγικότητας. Σήμερα, όλα αυτά είναι αδύνατα! Στην εποχή
της παγκοσμιοποίησης των αγορών, εκείνο που μετρά πριν απ’ όλα είναι η
ανταγωνιστικότητα. Όλη η κλίμακα κοινωνικών αξιών ανετράπη από τη θύελλα του
διεθνούς ανταγωνισμού και ανέβασε στην κορυφή της πυραμίδας μία έννοια που
πράγματι είναι δύσπεπτη για όλους εμάς, οι οποίοι είχαμε γαλουχηθεί επί
δεκαετίες στο θερμοκήπιο των κλειστών οικονομιών.

Επειδή όμως η οικονομία και η οικονομική πολιτική δεν είναι ποτέ αυτοσκοπός,
αλλά στόχος, μέσον για να υπηρετηθεί τελικά και η ευημερία των πολιτών, τότε
εφόσον υπάρχουν στην εξουσία προοδευτικές, σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, η
επιδίωξη της ανταγωνιστικότητας δεν αντιστρατεύεται, αλλά αντίθετα υποβοηθεί
την κοινωνική πολιτική!.

Όπως έλεγε στη Βουλή την περασμένη Τρίτη ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας κ.
Γιάννος Παπαντωνίου: «Πίσω από την ανταγωνιστική οικονομία κρύβεται ο άνθρωπος
και μόνον ο άνθρωπος, ο Έλληνας πολίτης, γιατί η ανταγωνιστική οικονομία
οδηγεί στην ανάπτυξη. Το καταλαβαίνουμε αυτό ότι για να αναπτυχθούμε πρέπει να
έχουμε ανταγωνιστικές επιχειρήσεις, να κερδίζουμε μερίδια αγορών, να πουλάμε
τα προϊόντα μας, να έχουμε εισοδήματα».

Μόνο, λοιπόν, αν γίνουμε ανταγωνιστικοί θα επιβιώσουμε στην ΟΝΕ. Διαφορετικά,
οι θυσίες που θα κάνουμε μέχρι το 1999 για να επιτύχουμε τους σκοπούς του
πληθωρισμού, του δημοσίου ελλείμματος κ.λπ. θα αποδειχθούν άσκοπες, αφού η
παραγωγική βάση της ελληνικής οικονομίας δεν θα ανθέξει στην πίεση του
συναγωνισμού. Αντίθετα, αν κατακτήσουμε την ανταγωνιστικότητα θα επιτύχουμε
στη συνέχεια:

Πρώτον, ταχύτερη ανάπτυξη που σημαίνει μεγαλύτερες και περισσότερες
επενδύσεις. Συνεπώς, θα δημιουργούνται νέες θέσεις απασχόλησης και καλύτερα
εισοδήματα για τους εργαζομένους.

Δεύτερον, καλύτερη διανομή στο εθνικό εισόδημα με ενίσχυση της θέσης των
εργαζομένων, αφού η ζήτηση, που θα δημιουργούν οι νέες επενδύσεις, θα
επιτρέπει να αυξάνονται τα μεροκάματα ταχύτερα από τα κέρδη.

Τρίτον, φορολογική δικαιοσύνη, αφού η ταχύτερη ανάπτυξη θα εξασφαλίσει στο
Δημόσιο πρόσθετα έσοδα και έτσι θα υπάρχει η άνεση να μειωθούν οι φορολογικοί
συντελεστές στο εισόδημα και να τιμαριθμοποιείται η κλίμακα κάθε χρόνο.

Τέταρτον, να ενισχυθεί το κοινωνικό κράτος, αφού θα υπάρχουν πλέον οι πόροι
που είναι αναγκαίοι για να αυξηθούν οι συντάξεις, να χρηματοδοτηθεί το Εθνικό
Σύστημα Υγείας και η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.