ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εμείς κι εσείς

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΡΙΑ χρόνια δεν μας γνωρίζατε. Σήμερα όμως όχι απλώς ξέρετε τα
ονόματά μας αλλά και την «ακτινογραφία» μας. Σας βοηθήσαμε πολύ σ’ αυτό.
Ξεδιπλώσαμε την ψυχή μας.

Αποκαλύψαμε τα όνειρά μας. Μοιραστήκαμε τα συναισθήματά μας. Σχολιάσαμε την
καθημερινότητά μας. Μιλήσαμε για την οικογένειά μας, τα παιδιά μας ­ η Ειρήνη
κι εγώ κατά κόρον μέχρι σημείου υπερβολής ­, τα ταξίδια μας, τους φίλους μας ­
η Λίνα πια δεν άφησε κανέναν ­, τα ζώα μας ­ εκεί πρωτοστάτησε η Λεονί ­, τα
ερωτικά μας ­ εδώ όλες βάλαμε το χεράκι μας ­, τις κοινωνικές ευαισθησίες μας
­ και η Κάτια και η Νανά έδειξαν τον καλύτερο εαυτό τους. Οσο για τη Μαρία,
«σερφάρισε» στους ήχους και μας θύμισε πως υπήρξαμε νεώτερες.

Αγαπήσαμε τη στήλη κι απ’ ό,τι έδειξαν οι έρευνες την αγαπήσατε κι εσείς. Οι
κύριοι συνάδελφοι μάς μίλησαν για στήλη ψυχανάλυσης. Ακόμη και Κατίνες μάς
αποκάλεσαν. Μας ρώτησαν πολλές φορές εάν μπορούν να γράψουν κι αυτοί. Τους
αρνηθήκαμε χωρίς υπαινιγμούς. Τους αντιμετωπίσαμε, ωστόσο, με την υπεροχή της
αποκλειστικότητας που διατηρούμε σε μία τουλάχιστον στήλη της εφημερίδας, κάθε
ημέρα, εδώ και τρία χρόνια. Ο χώρος αυτός μοιάζει να μας ανήκει.

Αν και περνάει από το ανδρικό φίλτρο, το περιεχόμενό του παραμένει αναλλοίωτο.
Έχει υπογραφή και ταυτότητα. Σαν σήμερα, πριν από τρία χρόνια, γεννήθηκε η
στήλη. Σβήνουμε τα κεράκια και κρατάμε τη φλόγα.