ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Action man

Τυφλός ακτιβισμός. Κάτι ανάμεσα στην πολιτική εργασιοθεραπεία και την
τεχνο-κρατική αυτοεκπλήρωση.

Την ημέρα, τους έβλεπαν στη Μακρά Στοά όπου ­ φαντάζομαι
­ σεργιάνιζαν προς άγραν ευκαιριακών αγοραστών

Clande Mosse,

Έγκλημα στην αρχαία αγορά

Ολοι οι ιθύνοντες (κάνουν πως) τρέχουν. Ανεβαίνουν σκάλες, κατεβαίνουν σκάλες,
μπαίνουν σε μεγάλες αίθουσες κουβαλώντας τόνους χαρτιά, βγαίνουν με σημειώσεις
και δηλώσεις, αναλύουν τα προβλήματα (χωρίς ποτέ να τα λύνουν), ταξιδεύουν,
επανέρχονται, συναντώνται, συζητούν επί μακρόν και πάλι από την αρχή.

Οι άνθρωποι της δράσης. Βάζουν κοντινούς / εφήμερους στόχους, τους
χαρακτηρίζουν «ως τους μόνους εφικτούς» και τους κυνηγούν κρατώντας
μοιρογνωμόνια, κομπιούτερ και ταμειομηχανές. Αυτοαποκαλούνται «εργάτες της
πολιτικής» ή «υπηρέτες του λαού» ή «δούλοι του δημοσίου συμφέροντος».

Το παν είναι η «κυβερνητική νόρμα». Σαν τους γκασταρμπάιτερς του μεταπολέμου
πρέπει κάθε ημέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε μήνα να έχουν συμπληρώσει το δελτίο
τους: πέντε συσκέψεις, οκτώ ερμηνευτικές εγκύκλιοι, δώδεκα κρίσιμες επαφές,
τρία (αντιφάσκοντα μεταξύ τους) νομοσχέδια, πενήντα ενθουσιώδεις λόγοι περί
της αισιόδοξης πορείας των πραγμάτων (των δικών τους άραγε, ή όλων;) κ.ο.κ.

Οι άνθρωποι της δράσης. Ειρωνεύονται τους στοχαστές, τους προβληματισμένους,
τους ερευνητές διότι οι αμφισβητήσεις συνιστούν τον κύριο εχθρό κατά της αποτελεσματικότητας.

Σίγουροι και περήφανοι που ανήκουν στους ολίγους, οι οποίοι τάχιστα συνέλαβαν
τα μηνύματα των καιρών, δεν αναρωτιούνται «κατά την άσκησιν των καθηκόντων
τους» από πού ήρθαν και πού πάνε. Αξιολογούν το έργο τους με βάση τα
(κατευθυνόμενα;) μικροπολιτικά στις εφημερίδες, τις προσκλήσεις σε κοκτέιλ ή
τη δημόσια αναγνώρισή τους από μεγαλοπαράγοντα (συχνά πρώην ταξικό εχθρό ή απατεώνα).

Οι άνθρωποι της δράσης. Το πρωί πάνε στο γυμναστήριο (όχι της κομματικής
πειθαρχίας, αλλά στο άλλο της σωματικής ευεξίας). Κατά τις 12 περνάνε από το
υπουργείο τους, να δουν μήπως λιγόστεψε ο αριθμός «των πελατών» που αναμένουν
στον προθάλαμο, κάνουν 5-10 πορτοκαλί τηλεφωνήματα (ίσως και καναδύο ροζ, αλλά
αυτό δεν «πιάνεται») για να είναι βέβαιοι ότι ο ανασχηματισμός δεν τους θίγει,
το μεταμεσήμερο τρώνε στο Κολωνάκι με εξωπολιτικούς παράγοντες (συνήθως
αντιδραστικούς κερδοσκόπους american style), το απόγευμα συναντώνται με
φορείς, συγγενείς και φίλους ή μιλάνε σε συνέδρια για τον «διάλογο»
(διαβάζοντας το ίδιο κείμενο που είχαν χρησιμοποιήσει για άλλους λόγους προ
20ετίας) και το βράδυ συνωμοτούν ανά τρεις, σχεδιάζουν κινήσεις και, πριν
αλέκτορα φωνήσαι, αλληλοκαρφώνονται.

Ιδού το ημερήσιο πρόγραμμα των action men. Των πολιτικών της μίας εκδοχής, της
μιας πρότασης, της μιας χρήσης.

Οι πολιτικοί της δράσης. Φοβισμένα ανθρωπάκια που τα ‘φερε η μοίρα (ή η
οικογένεια, αλλιώς family) να μας κυβερνούν. Χωρίς να ξέρουν, χωρίς να
αισθάνονται, χωρίς να διαβάζουν, χωρίς να έχουν πυγμή και θέληση. Χωρίς να
ελέγχουν τη σπονδυλική τους στήλη.

Απλώς ισορροπούν. Τρέχουν δύο χιλιόμετρα αριστερά και ενάμισι χιλιόμετρο δεξιά
αν είναι «σοσιαλιστές» και το αντίθετο αν είναι «νεοφιλελεύθεροι».

Κι αν αίφνης καταληφθούν από «κρίση ταυτότητας», τότε δεν τους μένει ούτε
μανίκι ούτε κουμπί, καθώς μία τους τραβάει ο κομματικός υπεύθυνος, μία τους
«υπενθυμίζει κάτι» ο χρηματοδότης, μία τους πιέζει η εκλογική περιφέρεια, μία
τους απειλεί το ίδιο το σύστημα που τους ανέδειξε και τους συντηρεί.

Πιόνια που θέλουν να το παίξουν στρατηγοί (χωρίς όμως να πολεμάνε. Απλώς να… δρουν).

Οι πολιτικοί της δράσης συνιστούν δημόσιο κίνδυνο όταν δεν συνοδεύεται η κάθε
τους κίνηση από μία ιδεολογική προετοιμασία και μία ανάλογη κοινωνική πρακτική.

Το λεξικό της Ιστορίας πρέπει να μη συμπεριλάβει τους άγλωσσους πολιτικούς των
άδειων σκέψεων και των γεμάτων samsonite, τους πολιτικούς των play mobile των
τραπεζών και των game boy της ευρωαμερικανικής προοπτικής της χώρας μας. Αυτή
ας είναι η εκδίκηση του Μπαμπινιώτη στους λαθρο-σοσιαλιστές της λογικής των
δικαστηρίων και των ΜΑΤ.

ΥΓ: Ο λαός μας γαλουχήθηκε με το «Άξιον Εστί». Στο ποίημα της Ρωμιοσύνης
κανένας Action Man δεν έχει θέση.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.