ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Περιμένοντας το Μουντιάλ

ΦΕΤΟΣ θα παρακολουθήσω το Μουντιάλ, επηρεασμένη από την κουβέντα που είχα με
μια φίλη.

Ήταν στους Ρηγάδες το 1978 και διαδήλωνε κατά του Πινοσέτ και της χούντας του.
Τότε, και παρά το ξύλο που έφαγε, άρχισε να παρακολουθεί το Μουντιάλ, που
γινόταν στην Αργεντινή.

Θυμάμαι που στενοχωρήθηκε όταν έχασε η Ολλανδία, αλλά τώρα λέει ότι καλά έκανε
και κέρδισε η Αργεντινή, γιατί κέρδισε το ποδόσφαιρο.

Το 1982 στην Ισπανία, θυμάται το γαλλόφιλο κλίμα και τον Περτίνι στις κερκίδες.

Στο Μουντιάλ του ’86 στο Μεξικό, γινόταν χαμός με τον Μαραντόνα. Μου εξηγεί,
πώς έβαλε γκολ με το χέρι, και είπε, ότι το έβαλε το χέρι του Θεού.

Το 1990 στην Ισπανία κάνει την έκπληξη ο αφρικανικός κόσμος.

Το Καμερούν, η Αίγυπτος. Θυμάται τον μυθικό Μιλά, ο οποίος σε κάθε γκολ που
έβαζε, πήγαινε στο σημαιάκι του κόρνερ και χόρευε τον χορό της κοιλιάς.

Για το Μουντιάλ του ’94 στην Αμερική αναφέρει την πρώτη ελληνική συμμετοχή και
μετράει τα δέκα γκολ που φάγαμε, χωρίς να βάλουμε ούτε ένα.

Τότε η Βραζιλία ανέδειξε σταρ της μπάλας τον Ροζάριο. Τώρα κατεβαίνει με τον
Ρονάλντο. Κάθε φορά νέοι λαϊκοί ήρωες.

Το Μουντιάλ του ’98 αρχίζει σε λίγες μέρες στο Παρίσι.

Τελετές έναρξης και λήξης. Ένα σωρό εθνικές ομάδες σ’ ένα λαϊκό παιχνίδι, που
τονώνει το εθνικό φρόνημα.

Γιατί στο Μουντιάλ δεν βλέπεις πολυεθνικές. Βλέπεις λαούς. Πολιτισμούς.

Πώς παίζουν. Πώς φτάνουν στο γκολ.

Πώς πανηγυρίζουν οι μεν, πώς χάνουν οι δε. Θ’ ακούσουμε εθνικούς ύμνους και θα
δούμε κάτι μαντραχαλάδες ως εκεί πάνω, να κλαίνε από συγκίνηση.

Ταυτίσεις ωραίες και υπέροχες εκτονώσεις.