ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Για άκου ξανά…

ΘΑ ΗΤΑΝ μια ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε. Με ένα μοναχοπαίδι που μεγαλώνει σε
μια ιταλική οικογένεια του Νιου Τζέρσεϊ και που φτάνει στην κορυφή. Μια ταινία
με μποξ, καζίνο, στοιχήματα, παλιοπαρέες. Με τη μαφία και τα φώτα του Λας
Βέγγας, τις ωραίες γυναίκες, το ποτό, τα πάρτι και τα ακριβά αυτοκίνητα. Με
γρήγορη δράση.

Θα ήταν μια ταινία του Όλιβερ Στόουν. Με τους ανθρώπους του προέδρου. Με
τηλεφωνήματα μέσα στη νύχτα, με αεροπλάνα, με μυστικά ραντεβού. Με μεγάλα
λόγια και συζητήσεις, με αποκαλύψεις και αλήθειες, με ταχύτητα, εναλλαγές,
ταξίδια, υποψίες, χρήμα και δόξα. Σαν ένα ντοκιμαντέρ που πρέπει να ειπωθεί.

Θα ήταν μια ταινία του Γούντι Άλεν. Με πολλή Νέα Υόρκη, με μπόλικο Μανχάταν,
με κοντινά πλάνα και κάμερα στο χέρι, με ζουμ στα μάτια του πρωταγωνιστή, με
νευρωτικές γυναίκες και άντρες που ψάχνουν τον εαυτό τους, με ψυχαναλύσεις και
ουίσκι, με κλειστές κοινωνίες, με ταινίες μέσα στην ταινία, με άγχη και τζαζ.

Θα ήταν μια ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο. Με γρήγορες ατάκες και έξυπνους
διαλόγους.

Κοφτές κουβέντες για το πώς πρέπει να φοριέται το κοστούμι και να δένεται η
γραβάτα, για το πώς συνοδεύεις μια γυναίκα σε ένα πάρτι και γιατί πρέπει πάντα
το μαρτίνι να έχει δύο ελιές. Με πιστολίδι και ανοιχτά αυτοκίνητα, με πολύ
δρόμο και ραδιόφωνα που παίζουν τραγούδια.

Τόσες ταινίες και ένας ο πρωταγωνιστής. Τώρα που το σκέφτομαι, και με τόσα που
ήρθαν πάλι μπροστά αποχαιρετώντας τον Φρανκ Σινάτρα, ίσως οι λόγοι που τον
ξεχώριζα πάντα ίσως να ήταν κινηματογραφικοί. Όταν μάλιστα υπάρχει και το
καλύτερο σάουντρακ, όπως στην περίπτωσή μας, τι άλλο να ψάξεις.