Πολεμικές τέχνες και παιδί

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ κλωτσιά στο πρόσωπο που δέχθηκε μαθητής του Δημοτικού από συμμαθητή
του (το αποτέλεσμα ήταν το παιδί να διακομιστεί στο νοσοκομείο), η κ. Μαρία
Κοτζιά, από την Αθήνα, σημειώνει ότι όλο και περισσότερα παιδιά μαθαίνουν
πολεμικές τέχνες και υπογραμμίζει τους κινδύνους που εγκυμονεί το γεγονός.
Γράφει πιο συγκεκριμένα η αναγνώστριά μας:

«Τα παιδιά ντύνονται με άσπρες στολές και χρωματιστές ζώνες και ξεκινούν από
τα σπίτια τους για τις διάφορες “σχολές πολεμικών τεχνών”. Κάνουν και καμία
στάση να μιλήσουν με τους φίλους τους ή παίζουν λίγο στην παιδική χαρά που
είναι στο δρόμο τους. Και η εικόνα αυτή γίνεται όλο και πιο οικεία και, όχι
μόνο παύει να ξενίζει, αλλά δημιουργεί και την αίσθηση ότι οι υπόλοιποι είναι
εκτός κλίματος, λίγο καθυστερημένοι και λίγο… απροστάτευτοι. Γι’ αυτό, ας
τρέξουν όλοι να μάθουν πολεμικές τέχνες. Γιατί, πράγματι, πώς θα
αντιμετωπίσουν τον “αντίπαλο” τα παιδιά στα καθημερινά τσακώματα; Με ξυλιές
και σπρωξιές; Και ο μη ειδικά ενημερωμένος γνωρίζει πόσο αποτελεσματικά
κατατροπώνουν τους εχθρούς τους οι “μύστες” των πολεμικών τεχνών.

Οι πρώτες σκέψεις, λοιπόν, του γονιού συνήθως είναι: “Σιγά που δεν θα πάω το
παιδί μου να μάθει. Όχι, να κάθεται να τις τρώει από τους άλλους. Άσε που,
έτσι που έγινε η ζωή, υπάρχουν τόσοι κίνδυνοι στο δρόμο. Άλλωστε, αυτό
χρησιμοποιείται μόνο για άμυνα”.

Βέβαια, αυτό που τις περισσότερες φορές διαφεύγει είναι ότι δεν γίνονται όλοι
οι εκπαιδευόμενοι στις πολεμικές τέχνες το ίδιο “ικανοί και δυνατοί”, και ότι
ανάμεσα στους εκπαιδευμένους “πολεμιστές” υπάρχουν “καλύτεροι” και λιγότερο
“ικανοί”. Αυτό που αλλάζει, λοιπόν, δεν είναι ότι, ξέροντας όλοι πολεμικές
τέχνες, θα αποφεύγαμε να δείρουμε ο ένας τον άλλον, αλλά ότι οι πολλοί θα
δέρνονταν με “τελειότερο τρόπο” και περισσότερο αποτελεσματικά. Η διαφορά
είναι ότι ο “λιγότερο ικανός” που θα δαρθεί, δεν θα φύγει με μερικές μελανιές,
αλλά, όπως στην περίπτωση του μικρού Α.Λ., με σπασμένη μύτη, σπασμένο χέρι ή
και πολύ χειρότερα. Και αναφερόμαστε εδώ σε παιδιά του Δημοτικού ή σε παιδιά
στην εφηβεία των οποίων δεν έχει ακόμη “πήξει το μυαλό”. Όσο για των “μεγάλων”
το μυαλό, που στέλνουν τους μικρούς να “εκπαιδευθούν”, ας μην πούμε τίποτα…

Το αδιέξοδο παραμένει. Παρόλο που μάθαμε, ας υποθέσουμε, πολεμικές τέχνες,
πάλι κινδυνεύουμε από τους πιο “ικανούς” και πιο “εκπαιδευμένους”. Έτσι,
λοιπόν, καλούμαστε να βρούμε κάτι πιο αποτελεσματικό για να αντιμετωπίσουμε κι
αυτήν την καινούρια μας “ανάγκη”. Ας μην εντυπωσιαζόμαστε, όμως, από τους
διάφορους επίδοξους “Μπρους Λι” στις ανάλογες κινηματογραφικές ταινίες και τα
video games. Υπάρχει πάντα η δυνατότητα των πυροβόλων όπλων και της ενέδρας
από απόσταση, όπου και ο καλύτερος καρατέκα παραμένει ανίσχυρος. Κι ας
θυμηθούμε ότι η βία προκαλεί τη βία».