ΓΙΑΝΝΟΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ Ατελής συνεργασία κυβέρνησης και ΠΑΣΟΚ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
12 λεπτά
«Η προσπάθεια δεν έχει τελειώσει έχουμε ακόμα δύο χρόνια», λέει ο κ.
Παπαντωνίου για την ένταξη στην ΟΝΕ και αρνείται τις «κατηγορίες» πως εσχάτως
εκπέμπει ένα μήνυμα εφησυχασμού. «Κοιτάξτε, αυτό το οποίο είπαμε στις
Βρυξέλλες είναι ότι θα μπούμε εφόσον τελειώσουμε την προσπάθεια. Η προσπάθεια
ακόμα δεν έχει τελειώσει, έχουμε ακόμη δύο χρόνια, άρα χρειάζεται. Πιστεύω ότι
με τους ρυθμούς που έχουμε κατακτήσει έως τώρα, εάν τους συνεχίσουμε, θα
πετύχουμε. Ναι, σε αυτό το σημείο, το πιστεύω βαθιά. Γιατί τέσσερα χρόνια τώρα
έχουμε πετύχει τους στόχους μας, άρα δεν βλέπω γιατί να αποτύχουμε την επόμενη
διετία, που είναι και η κρίσιμη διετία. Αλλά, βέβαια, αυτό που πρέπει να
προσθέσω είναι ότι το μέτωπο τώρα της προσπάθειας μετατίθεται από το
δημοσιονομικό στο διαρθρωτικό. Εκεί είναι η μεγάλη πρόκληση. Τα δημόσια
οικονομικά μπήκαν σε γραμμή. Αυτό που απομένει να γίνει είναι η διαρθρωτική
προσαρμογή με τις ιδιωτικοποιήσεις και τις άλλες αλλαγές σε συγκεκριμένους
τομείς του δημοσίου κυρίως χώρου».
Αναφερόμενος στις ιδιωτικοποιήσεις κοινωφελών οργανισμών, όπως της ΕΥΔΑΠ και
του ΟΛΠ, και τους φόβους ότι θα δοθούν σε κάποιον ιδιώτη που θα χρεώνει
αυθαιρέτως ό,τι τιμή επιθυμεί, ο κ. Παπαντωνίου εμφανίζεται εξαιρετικά καθησυχαστικός.
«Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες τα λιμάνια και οι εταιρείες υδάτων είναι
πλήρως ιδιωτικές. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, για να μη μιλήσουμε για την
Αγγλία και την Ολλανδία, είναι τελείως ιδιωτικές. Εμείς εδώ προχωρούμε πολύ
πιο “συντηρητικά” και σε μερική μετοχοποίηση, κατά το πρότυπο του ΟΤΕ. Κατά
συνέπεια, διοίκηση και πλειοψηφία των μετοχών θα παραμείνουν στο Δημόσιο. Άρα,
το Δημόσιο θα ορίζει τιμολόγια και λοιπά. Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και σε
περιπτώσεις όπως των χωρών που ανέφερα, όπου υπάρχει πλήρης ιδιωτικοποίηση, τα
τιμολόγια ορίζονται από επιτροπές εποπτείας. Άρα, δεν υπάρχει περίπτωση ο
ιδιώτης να είναι ελεύθερος να ορίσει τις τιμές που θέλει. Εμείς δεν φτάνουμε εκεί».
 |
|
«Έχω ένα υπέρτατο καθήκον, να ολοκληρώσω την προσπάθεια ένταξης στην Ενωμένη |
Η «ατελής συνεργασία κυβέρνησης – κόμματος» αποτελεί το «ουσιαστικό μας
πρόβλημα τώρα», παραδέχεται ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας Γιάννος Παπαντωνίου,
ο οποίος δεν κρύβει την πρόθεσή του να ασχοληθεί ενεργότερα με το κόμμα του,
το ΠΑΣΟΚ, αλλά και να είναι «αυτός που θα υπογράψει» για την είσοδο της χώρας
στην ΟΝΕ.ΣΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του ο κ. Παπαντωνίου κατηγορεί με έντονο τρόπο
ορισμένες ομάδες συνδικαλιστών που «συνδιοικούν», τις οποίες χαρακτηρίζει
«συντεχνίες», υπενθυμίζοντας πως τον όρο είχε χρησιμοποιήσει και ο Ανδρέας
Παπανδρέου. Και δηλώνει αποφασισμένος να μην υποχωρήσει στις απαιτήσεις τους.
Λίγες μέρες μετά την υπογραφή της συμφωνίας των 11 για την ΟΝΕ και τη δήλωση
των εταίρων που επιβεβαιώνει τις δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας να
ενταχθεί μέχρι το 2001, ο Γιάννος Παπαντωνίου εμφανίζεται να υιοθετεί έναν
πιο… πολιτικό λόγο και να «ξεχνά» για λίγο τις προσφιλείς του συνήθως
αναφορές σε αριθμούς.
Η ΓΡΑΜΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ
Ενδεχομένως να πρόκειται απλώς για μια ένδειξη της κούρασης που παραδέχεται ο
ίδιος πως τον καταλαμβάνει μερικές φορές. Ίσως πάλι να πρόκειται για μια
προσωπική στροφή ενός εκ των πλέον προβεβλημένων κυβερνητικών στελεχών.
ΕΡ.: Μετά την ένταξη της δραχμής στον ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών
Ισοτιμιών, είδαμε τα δύο επόμενα βήματα της κυβέρνησης Ολυμπιακή και Ιονική
να προχωρούν όχι απλώς με δυσκολίες αλλά να δημιουργούν και την αίσθηση, την
εικόνα αν θέλετε, πως α) η περίφημη αποφασιστικότητα δεν υπάρχει, β) πως στην
πραγματικότητα δεν υπάρχει σχέδιο και γ) πως δεν είσαστε όλα τα εμπλεκόμενα
κυβερνητικά στελέχη στην ίδια γραμμή ή σύμφωνα. Και, εν πάση περιπτώσει, εάν
αυτά τα προβληματικά φαινόμενα συνεχισθούν, ποια θα είναι η εξέλιξη για την
οικονομία και την κυβέρνηση;
ΑΠ.: Αποφασιστικότητα, σχεδιασμός και κοινή γραμμή. Θα αρχίσω από το τρίτο.
Και θα σχολιάσω στη συνέχεια τα επόμενα δύο. Περί «κοινής γραμμής» το ακούω με
μεγάλη επιφύλαξη, γιατί αυτό το οποίο έχω διαπιστώσει ως υπουργός και ως
πολιτικός, που έχει κάποια χρόνια παρουσία στον πολιτικό βίο και στη
λειτουργία μιας κυβέρνησης, είναι ότι ο Πρωθυπουργός συγκαλεί τα συλλογικά
όργανα συχνά και στα συλλογικά όργανα, από την Κυβερνητική Επιτροπή μέχρι
την Κεντρική Επιτροπή, επιτυγχάνεται είτε ομοφωνία, είτε τεράστιες
πλειοψηφίες, δεδηλωμένες και καταγραμμένες πλειοψηφίες, για την συγκεκριμένη
οικονομική πολιτική που εφαρμόζουμε. Η ομοφωνία υπάρχει σε όλα τα κυβερνητικά
όργανα, δεν υπάρχει καμιά διάσταση, όλοι δηλώνουν σαφώς μέσα στα όργανα και
καταγράφεται αυτό και στα πρακτικά ότι συμφωνούν. Και στην Κεντρική Επιτροπή
θα έλεγα ότι η μειοψηφία ήταν μάλλον οριακή. Γενικά, το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση και
ως κόμμα στηρίζει την οικονομική πολιτική.
Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ
Τώρα, σε ό,τι αφορά την αποφασιστικότητα και τον σχεδιασμό. Μιλάμε για ένα
πολύ δύσκολο πρόγραμμα για την Ελλάδα. Γιατί; Διότι έχουμε διαπιστώσει όλοι
μας ότι στην Ελλάδα αυτές οι διαρθρωτικές αλλαγές έχουν πάρα πολύ μεγάλη
δυσκολία. Έχουν πάρα πολύ μεγάλη δυσκολία διότι δυστυχώς είμαστε πίσω σε σχέση
με άλλες χώρες στη συνειδητοποίηση της ανάγκης τους.
Ακόμα τα γκάλοπ για τις ιδιωτικοποιήσεις πριν από ένα – δύο χρόνια έδιναν
μεγάλες πλειοψηφίες εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων, γιατί υπάρχει στον Έλληνα η
αντίληψη της κρατικής προστασίας.
ΕΡ.: Αυτό υπάρχει ακόμη…
ΑΠ.: Υπάρχουν και κάτι άλλα. Υπάρχουν στις μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις, αλλά
και στις κρατικές τράπεζες, συνδικαλιστικά στελέχη τα οποία ουσιαστικά
συνδιοικούσαν με τις διοικήσεις σε αυτούς τους χώρους, είχαν αποκτήσει
σημαντικότατα προνόμια στην άσκηση εξουσίας πέρα από την στήριξη των συνδικαλιστικών…
ΕΡ.: Ο κ. Πάγκαλος, αν θυμάστε, είχε κάνει λόγο για συντεχνίες…
ΑΠ.: Και ο Ανδρέας Παπανδρέου τους είχε χαρακτηρίσει συντεχνίες και εγώ τους
χαρακτηρίζω συντεχνίες. Η συντεχνία είναι μια λέξη η οποία έχει εφαρμοσθεί,
έχει χρησιμοποιηθεί συχνά για τον καθορισμό συγκεκριμένων μονάδων
συνδικαλιστικών. Δεν μιλάμε γενικά για τον συνδικαλισμό. Ούτε για την ΓΣΕΕ,
που τηρεί πραγματικά εκσυγχρονιστική και σωστή στάση σε όλα τα μέτωπα. Ούτε
για την πλειοψηφία καν των συνδικαλιστών, και φυσικά όχι για τους εργαζόμενους
στους δημόσιους χώρους, που κι αυτοί προσφέρουν με τον καλύτερο τρόπο στην
επιτυχία των επιχειρήσεων. Μιλάμε για ομάδες συνδικαλιστών που συνδιοικούν. Κι
έχει σημασία αυτό που λέω. Η συνδιοίκηση σημαίνει εξασφάλιση προνομίων και
αυτά τα προνόμια είναι φανερό ότι τώρα ορισμένοι διστάζουν να τα απεμπολήσουν,
ας το πω έτσι, και γι’ αυτό αντιδρούν.
ΟΙ ΟΜΑΔΕΣ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΩΝ
Άρα υπάρχει μια κοινωνία η οποία δεν είχε τον χρόνο να προετοιμαστεί για τις
αλλαγές αυτές και αυτό, εάν θέλετε, είναι ευθύνη ιστορικά του πολιτικού κόσμου
και δική μου, κι όλων μας. Και υπάρχουν και ομάδες συνδικαλιστών που
ανθίστανται στις αλλαγές αυτές γιατί θέλουν να προστατεύσουν συγκεκριμένα
προνόμια που συνδέονται με τη συνδιοίκηση σε ορισμένους χώρους.
ΕΡ.: Αυτές τις ομάδες, που λέτε ότι συνιστούν μέγιστο μέρος του προβλήματος,
πώς σκοπεύετε να τις αντιμετωπίσετε;
ΑΠ.: Σε αυτό έρχομαι τώρα. Αποφασιστικότητα υπάρχει. Υπάρχει στο μέτρο που ο
Πρωθυπουργός στηρίζει ενεργά την πολιτική αυτή και ουσιαστικά στο μέτρο που
εμείς ως κυβέρνηση είμαστε ταγμένοι να προωθήσουμε τους στόχους αυτούς. Και
στο μέτρο ακόμη που πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη ότι εάν τυχόν η Ελλάδα και
ξεχάστε την κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ πάει πίσω στους στόχους αυτούς, οι
συνέπειες για τη χώρα θα είναι ολέθριες. Δεν θα μας πιστεύει κανείς πλέον. Ή
εμείς θα πετύχουμε ή η χώρα θα πάει πίσω.
Και θέλω να σημειώσω ότι στοιχεία όπως η δραχμή, όπως τα επιτόκια, στηρίζονται
σε έναν κεντρικό παράγοντα, την εμπιστοσύνη. Χωρίς εμπιστοσύνη δεν μπορεί να
προχωρήσει η οικονομία. Η ελληνική οικονομία χρειάζεται αυτές τις αλλαγές για
να γίνει ανταγωνιστική. Εάν πάει πίσω στις αλλαγές αυτές, όχι απλώς θα
παραμείνει στη σημερινή της κατάσταση αλλά θα υποστεί και ένα μεγάλο πλήγμα σε
ό,τι αφορά την αξιοπιστία και την εμπιστοσύνη. Άρα, είμαστε υποχρεωμένοι να
προχωρήσουμε και θα προχωρήσουμε.
ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ
ΕΡ.: Μένει «εκκρεμές» το θέμα του σχεδιασμού, νομίζω…
ΑΠ.: Τώρα, στο θέμα του σχεδιασμού… Κοιτάξτε, είναι ένα σύνθετο πρόβλημα,
διότι υπάρχουν δύο ειδών σχεδιασμοί: Ο επιτελικός, που νομίζω ότι είμαστε πάρα
πολύ καλοί στον επιτελικό σχεδιασμό, διότι όλα αυτά που έχουμε κάνει ως τώρα
για να φτάσουμε εκεί που φτάσαμε δείχνουν ότι προφανώς υπήρξε ένας πολύ καλός
σχεδιασμός σε όλα τα μέτωπα, οικονομικά, επενδύσεις, διαρθρωτικές αλλαγές.
Τώρα, στην υλοποίηση. Η υλοποίηση όπως ξέρετε έχει προβλήματα. Και στην
Ολυμπιακή τα γνωρίσαμε τα προβλήματα. Και τα προβλήματα, ακριβώς, προέρχονται
από την έλλειψη προβλεπτικότητας στις πολιτικές εξελίξεις.
Είναι δύσκολο, για παράδειγμα, να προβλεφθεί ακριβώς η αντίδραση κάποιας
μερίδας συνδικαλιστών σε κάποιο σωματείο της Ολυμπιακής. Εκεί χρειάζεται η
αποτελεσματικότερη συνδρομή του κόμματος που λέγεται ΠΑΣΟΚ. Άρα, όταν μιλάμε
για πολιτικό σχεδιασμό, ουσιαστικά σε τι αναφερόμαστε; Αναφερόμαστε σε μια
ατελή συνεργασία κυβέρνησης και κόμματος. Εκεί είναι ο αδύνατος κρίκος στην
αλυσίδα. Αυτό είναι το ουσιαστικό μας πρόβλημα τώρα.
Το πρόβλημα αυτό το συνειδητοποιήσαμε στην περίπτωση της Ολυμπιακής, γιατί
εκεί αναδείχτηκε στη μεγαλοπρέπειά του, διότι ακριβώς δεν υπήρξε η κατάλληλη
συνεργασία και το σχήμα εκείνο το αποτελεσματικό. Στην προώθηση της υποθέσεως
της Ιονικής τώρα προχωρούμε πολύ πιο συντεταγμένα. Όπως γνωρίζετε, συντονίζω
μια κοινή ομάδα κυβέρνησης και κόμματος για να προωθήσουμε τη διαδικασία της
ιδιωτικοποίησης. Και λειτουργούμε πιστεύω πολύ πιο αποτελεσματικά.
ΕΡ.: Παρ’ όλα αυτά, δεν σας προβληματίζει η εικόνα μιας Κεντρικής Επιτροπής
που συνεδριάζει υπό τον κλοιό 200 εργαζομένων, μέλη του ΠΑΣΟΚ πολλοί, που
καταφέρονται εναντίον του Πρωθυπουργού;
ΑΠ.: Κοιτάξτε, με ενοχλεί. Αλλά όλα στην πολιτική κρίνονται από το αποτέλεσμα.
Όταν προχωρήσει η υπόθεση της Ιονικής και κλείσει, αυτό θα είναι ένα μάθημα
ας το πω έτσι δημοκρατίας προς κάθε κατεύθυνση. Θα αποδειχθεί ότι μια
κυβέρνηση πλειοψηφίας, δημοκρατική, η οποία παίρνει μια απόφαση με την
αναγκαία διαφάνεια και τις απαραίτητες διαδικασίες, μπορεί να ολοκληρώσει την
υλοποίηση αυτής της απόφασης. Όταν αυτό περάσει, πιστεύω ότι αυτές οι
αντιδράσεις ή ενδεχόμενες άλλες αντιδράσεις στο μέλλον, θα αποδυναμωθούν.
ΑΙΣΘΗΣΗ ΚΑΘΗΚΟΝΤΟΣ
ΕΡ.: Κύριε υπουργέ, σε αυτή τη φάση, μήπως σκέφτεστε να κάνετε προσωπικά
κάτι διαφορετικό; Δεν… βαρεθήκατε τόσο καιρό σε αυτή τη θέση; Και σε αυτή τη
διαδικασία “ώσμωσης” κυβέρνησης και κόμματος, δεν σκοπεύετε να εμπλακείτε;
ΑΠ.: Σας απαντώ ευθέως. Πρώτα απ’ όλα, αν θέλω να φύγω εγώ δεν θα απαντήσω ως
Γιάννος Παπαντωνίου, θα απαντήσω ως ο σημερινός υπουργός της Εθνικής
Οικονομίας. Θέλω να απαντήσω με την ιδιότητά μου αυτή και να πω ότι θεωρώ πως
έχω ένα υπέρτατο καθήκον να ολοκληρώσω την προσπάθεια ένταξης στην Ενωμένη Ευρώπη.
Θέλω να είμαι αυτός που θα υπογράψει. Από την άλλη πλευρά, μπορώ να πω ότι
υπάρχουν στιγμές που κουράζομαι. Και άλλες στιγμές που χάνω λίγο την υπομονή
μου από όλες τις αντιδράσεις, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, και τις πιέσεις
που υφίσταμαι και στις οποίες πρέπει να αντισταθώ. Όμως, έχω μια ανεπτυγμένη
αίσθηση του καθήκοντος και θέλω να τελειώσει αυτή η υπόθεση σωστά. Κι εκτιμώ
ότι μπορώ να τη φέρω εις πέρας μέσα στο πλαίσιο της κυβέρνησης. Τώρα, σε ό,τι
αφορά το κόμμα. Στο συνέδριο του ’99, όχι απλώς θα μετάσχω, θέλω να μετάσχω
πολύ πιο ουσιαστικά και ενεργά από τις προηγούμενες φορές. Και τον τελευταίο
καιρό έχω ασχοληθεί πολύ περισσότερο με το κόμμα.
Στις επισκέψεις που κάνω στην επαρχία μετέχω πολύ πιο ενεργά στις διάφορες
κομματικές εκδηλώσεις και με τις Νομαρχιακές Επιτροπές και τις άλλες ομάδες
τις τοπικές. Και πιστεύω ότι μέσα από την πολιτική μου οδό, και ας μη το
κρύψουμε, το νέο ΠΑΣΟΚ που δημιουργείται μέσα στην πράξη, μέσα από την
κυβερνητική πράξη, τις ιδέες που αντιπροσωπεύω και τις οποίες εκφράζω και τις
οποίες πιστεύω, βλέπω ότι έχουν πολύ μεγαλύτερη πέραση, να το πω έτσι, στο
απλό κομματικό στέλεχος. Κι αυτό μού δημιουργεί ένα αίσθημα ικανοποίησης και
ανταπόδοσης για τις προσπάθειες που εκ των πραγμάτων καταβάλλω.
 |
|
Όπως είναι φυσικό, ο Γιάννος Παπαντωνίου υπεραμύνεται της απόφασης για την |
«ΥΠΑΡΧΕΙ ανοιχτό θέμα κοινωνικού προσώπου της οικονομικής πολιτικής» λέει ο
υπουργός Εθνικής Οικονομίας κι επιμένει πως «το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται ποτέ να
αποστεί» της πολιτικής της στήριξης του πραγματικού εισοδήματος. «Αυτό για μας
είναι όρος κοινωνικός και πολιτικός», λέει χαρακτηριστικά.
Όταν ρωτάμε τον κ. Παπαντωνίου τι μπορεί να είναι το «κοινωνικό κατιτίς» που
όλοι λένε ότι η κυβέρνηση θα δώσει μετά τη διασφάλιση ουσιαστικά της ένταξης
στην ΟΝΕ σε δύο χρόνια, ο υπουργός επιλέγει την… πρακτική του διπλού λόγου:
«Όλη η αγωνία μου τώρα είναι πώς θα εξασφαλίσω το 1999 να έχει κάποια
περιθώρια η κυβέρνηση να ασκήσει μια επιλεκτική κοινωνική πολιτική. Μια
κοινωνική πολιτική που θα στραφεί στα συγκεκριμένα αδύναμα κοινωνικά στρώματα,
τα οποία έχουν πιεστεί τα τελευταία χρόνια και τα οποία πιέζονται και από τις
γενικότερες εξελίξεις στην οικονομία εξελίξεις που συνοψίζονται στον όρο παγκοσμιοποίηση».
Αναφερόμενος στα στρώματα αυτά, δεν… βγάζει είδηση μιλά για αύξηση του
ΕΚΑΣ στους χαμηλοσυνταξιούχους, για τους ανέργους, για τους μικρομεσαίους
επιχειρηματίες, για την κατάργηση των αντικειμενικών κριτηρίων το 2000.
Σημειώνει, ωστόσο: «Δεν σας κρύβω ότι εγώ θα έβλεπα μετά το 2000 μια γενική
τάση μειώσεως των φορολογικών συντελεστών, αλλά δεν θα έλεγα πως αυτό είναι το
κρίσιμο θέμα». Προσθέτει ακόμη ότι «δεν θα υπάρξει καμία ουσιαστική αλλαγή στο
φορολογικό σύστημα το 1999», διευκρινίζοντας ότι «μιλάμε για σταθερότητα του
φορολογικού συστήματος, άρα, μιλάμε όχι για επιβαρύνσεις, αλλά ούτε και
ελαφρύνσεις για το 1999».
Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας δεν δείχνει να έχει επιφυλάξεις για τη νέα
γενική συλλογική σύμβαση εργασίας: «Εμείς, όπως ξέρετε, έχουμε μια πολιτική
στήριξης του πραγματικού εισοδήματος. Από αυτήν το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται ποτέ να
αποστεί, ούτε να το ζητήσει, ούτε να οδηγήσει τους εργαζόμενους σε μείωση της
αγοραστικής τους δύναμης. Άρα, αυτό για εμάς είναι όρος κοινωνικός και
πολιτικός. Από την άλλη μεριά, όμως, πιστεύω ότι η κλιμάκωση της συλλογικής
σύμβασης στη διετία θα συμβάλει στη μείωση του πληθωρισμού, εφόσον όμως και οι
επιχειρηματίες επιδείξουν αντίστοιχη αυτοσυγκράτηση, περιορίζοντας, όπως είπα
και στην ομιλία μου στον ΣΕΒ, όταν είναι ανάγκη, τα περιθώρια κέρδους».
Google news
