3η ΚΑΡΤΑ Μια ματιά τριγύρω

ΤΡΙΑΝΤΑ δύο χρόνια είχε να γευθεί η Ρεάλ τη χαρά της κατάκτησης του κορυφαίου
τροπαίου στην Ευρώπη. Κι ήταν η γιορτή ολονύχτια στη Μαδρίτη. Γιορτή
φαντασμαγορική στο μεγαλοπρεπές γήπεδο Μπερναμπέου, με ειδικά φωτιστικά εφέ
και ευρηματικούς αυτοσχεδιασμούς των πανηγυριζόντων παικτών. Κι η συμπεριφορά
του κόσμου μακριά από ακρότητες. Δεκαετίες τώρα γνωρίζουμε ότι υστερούμε από
τους Ισπανούς στο ποδόσφαιρο. Αλλά και από τους Ιταλούς, τους Γάλλους, τους
Πορτογάλους. Κινούμεθα σε μεγάλη απόσταση απ’ όλες τις μεσογειακές χώρες. Σε
όλα τα επίπεδα. Σε γηπεδικές εγκαταστάσεις, σε οργάνωση, στον επαγγελματισμό,
στα οικονομικά μεγέθη, στη σοβαρότητα, στην ποιότητα του θεάματος, στον αριθμό
ενεργών φιλάθλων.

Τα γνωρίζουμε όλα, τα θυμόμαστε σε κάθε αποτυχία, λέμε ότι έφτασε η ώρα των
ριζικών αλλαγών, αλλά ουδείς αναλαμβάνει να βάλει μπρος τη μηχανή. Έτσι τίποτα
δεν εξελίσσεται στο ποδόσφαιρό μας.

Πολλές οι αμαρτίες των γηπέδων μας και περισσότεροι οι υποκριτές. Αυτοί δεν
βλέπουν τη θλιβερή πραγματικότητα κι άλλοι που την ωραιοποιούν. Οι λιγοστοί
σωστοί παράγοντες παροπλίζονται σιγά σιγά, αλλά σταθερά. Χαρακτηρίζονται
ανίκανοι και οι «ξύπνιοι» τούς οδηγούν στη γωνία. Μπουχτίσαμε όμως τις ίδιες
φτωχές εικόνες, τις εμπρηστικές δηλώσεις, την αδιαφορία για τη σωστή
καλλιέργεια και αξιοποίηση ταλέντων, τα άθλια γήπεδα, που δεν παρέχουν
ασφάλεια και ανέσεις, την επιλεκτική εφαρμογή των διατάξεων ή την έλλειψη
ειδικών γνώσεων για την ερμηνεία τους και την αιχμαλωσία της διαιτησίας. Το
ξαφνικό ενδιαφέρον μελών της ΕΠΑΕ για αλλαγές στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν
έχει συνοδευτεί από μελέτη εμπειρογνωμόνων και σχέδιο ανάπτυξης. Μακάρι να
έχουν συνειδητοποιήσει οι ισχυροί του ποδοσφαίρου μας την ανάγκη άμεσης βαθιάς
τομής. Μακάρι ν’ αποκτήσουμε ποδόσφαιρο.