Τα όπλα στην επίθεση

Ο Λορέντζο Στάλενς (Νο 7) και οι συμπαίκτες του έχουν ως πρώτο στόχο να νικήσουν την Ολλανδία

ΟΙ ΒΕΛΓΙΚΕΣ σοκολάτες είναι διάσημες ανά τον κόσμο, αλλά το Βέλγιο μπορεί να
υπερηφανεύεται και για την εθνική του ομάδα, που θα δώσει και εφέτος το παρών
στη μεγάλη γιορτή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Οι Βέλγοι, με την πρόκρισή τους
για 5η συνεχόμενη φορά στα τελικά ενός παγκοσμίου κυπέλλου, μπήκαν σε ένα
γκρουπ μόλις έξι ομάδων που έχουν σημειώσει ένα ανάλογο επίτευγμα και δίνουν
το παρών από το 1982 ανελλιπώς. Οι τέσσερις από τις έξι αυτές ομάδες έχουν
κατακτήσει τα 12 από τα 15 παγκόσμια κύπελλα (!) που έχουν γίνει, αφού
πρόκειται για συλλόγους όπως η Βραζιλία, η Ιταλία, η Γερμανία και η Αργεντινή,
ενώ η άλλη ομάδα είναι η Ισπανία.

Σαφώς ένα εντυπωσιακό κατόρθωμα για τους Βέλγους, που ιδιαίτερα σε αυτό το
Μουντιάλ ήθελαν πάση θυσία την πρόκριση, μαζί με τους γείτονές τους Ολλανδούς.
Βλέπετε, σε δύο χρόνια οι δύο χώρες θα διοργανώσουν από κοινού (για πρώτη φορά
συμβαίνει αυτό) το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2000. Η Ολλανδία άφησε στον όμιλό
της δεύτερο το Βέλγιο (νικώντας καθαρά 3-0 στις Βρυξέλλες και 3-1 στο
Ρότερνταμ) που χρειάστηκε να μπει στη διαδικασία των μπαράζ και να αποκλείσει
πολύ δύσκολα την Ιρλανδία για να προκριθεί.

Η ΑΧΩΡΙΣΤΗ ΦΙΛΗ

Η μοίρα το έφερε και στα τελικά του Μουντιάλ στον ίδιο όμιλο με την αχώριστη
φίλη του Ολλανδία, με την οποία, όπως είπαμε, θα συνδιοργανώσουν το Ευρω-2000.

«Περάσαμε στα τελικά σχεδόν από την πίσω πόρτα και ουσιαστικά ξεφύγαμε από
την… κινούμενη άμμο που υπήρχε κάτω από τα πόδια μας. Εντάξει, ήμασταν και
λίγο τυχεροί, αλλά η δίκαιη πρόκρισή μας είναι αποτέλεσμα της πολύ σκληρής
δουλειάς που κάναμε, καθώς και του ομαδικού πνεύματος που έδειξαν οι παίκτες
μου», τόνισε ο ομοσπονδιακός τεχνικός Ζορζ Λίκενς, που μέχρι τα τελικά έχει
ρίξει όλο του το βάρος στη βελτίωση της άμυνας της ομάδας του.

«Η ομάδα μας πλέον δεν είναι τόσο συγκεντρωμένη στην άμυνα, η οποία πάντα
αποτελούσε το μεγάλο μας όπλο. Όμως τουλάχιστον τώρα έχουμε πολλές επιθετικές
επιλογές. Βέβαια, όταν τραβάς πολύ ψηλά το σεντόνι, τότε κρυώνουν τα πόδια
σου, και γνωρίζω καλά πως μπορεί να βάζουμε πλέον πολύ περισσότερα γκολ, αλλά
στα μετόπισθεν δεχόμαστε εύκολα τέρματα», τονίζει ο Βέλγος τεχνικός, που θέλει
φυσικά να είναι και στον πάγκο της ομάδας στο Ευρω-2000, όπου ως διοργανώτρια
χώρα το Βέλγιο δεν θα δώσει προκριματικούς αγώνες.

ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Ο εναρκτήριος αγώνας του Βελγίου με την Ολλανδία στο νεότευκτο στάδιο του Σεν
Ντενίς, στις 13 Ιουνίου, αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον από όλους και
θεωρείται πως θα είναι ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του 16ου παγκοσμίου
κυπέλλου. Οι παίκτες του Λίκενς βλέπουν αυτό το ματς και ως ευκαιρία για μία
ρεβάνς για τις δύο ήττες τους στα προκριματικά από τους Ολλανδούς, αλλά ο
έμπειρος κόουτς προειδοποιεί: «Σίγουρα θα προσπαθήσουμε να κερδίσουμε την
Ολλανδία, αλλά δεν πρέπει το μυαλό των παικτών μου να επικεντρωθεί μόνον εκεί.
Ο βασικός στόχος είναι να μπούμε στην πρώτη δυάδα του ομίλου και έτσι ο
επόμενος αγώνας με το Μεξικό είναι εξίσου σημαντικός και θα πρέπει να παίξουμε
ένα τέλειο ματς αν θέλουμε να τους κερδίσουμε».

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Οι Βέλγοι έχουν παράδοση να προκρίνονται πάντα τουλάχιστον στον επόμενο γύρο,
ενώ το 1986 στο Μεξικό είχαν φθάσει μέχρι τα ημιτελικά, όπου και αποκλείστηκαν
ουσιαστικά από τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα και κατ’ επέκταση την ομάδα της
Αργεντινής. Το 1994, στην Αμερική, παρά την ήττα-σοκ από τη Σαουδική Αραβία,
προκρίθηκαν στο δεύτερο γύρο, όπου χρειάστηκε να βάλει το χέρι του και ο
Ελβετός διαιτητής Ρόθλισμπέργκερ για να πουν «αντίο» στο θεσμό, αποκλειόμενοι
από τη Γερμανία (3-2). Ακόμα δεν έχουν ξεχάσει στο Βέλγιο το πόσο είχαν
αδικηθεί σε εκείνο το παιχνίδι.

Ο Λίκενς βασίζεται σε ένα κράμα παλαιών (με μεγάλη εμπειρία) και νέων παικτών,
με τη δύναμη πυρός να βρίσκεται στην επίθεση. Ο Λουίς Ολιβέιρα της Φιορεντίνα,
ο Μισέλ Γκούσενς της Σάλκε, οι αδελφοί Μπέντζα και, φυσικά, ο Λουκ Νίλις (ο
άνθρωπος που πέτυχε τα πιο κρίσιμα γκολ στα μπαράζ με το Έιρε) μπορούν να
κάνουν τη ζημιά ακόμα και στην καλύτερη άμυνα.

Ο Ζορζ Λίκενς άλλαξε το πρόσωπο του Βελγίου

ΣΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ από έναν χρόνο ο Ζορζ Λίκενς κατάφερε να αλλάξει το αγωνιστικό
πρόσωπο του Βελγίου και να το οδηγήσει για 5η συνεχόμενη φορά στα τελικά ενός
Παγκοσμίου Κυπέλλου. Μετά την ταπεινωτική εντός έδρας ήττα (0-3) από την
Ολλανδία ο Γουίλφριντ βαν Μιρ αντικαταστάθηκε στον πάγκο της Εθνικής από τον
Ζορζ Λίκενς, τον Ιανουάριο του 1997. Ο Λίκενς, προτού αναλάβει την Εθνική,
κοουτσάριζε τη νεοφώτιστη στην Α’ κατηγορία του Βελγίου ομάδα της Εξέλσιορ
Μουσκρόν, αλλά δεν αρνήθηκε την πρόταση της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της
χώρας του.

Ανέλαβε σε μια πολύ κρίσιμη καμπή των προκριματικών του ομίλου, όπου το Βέλγιο
είχε να δώσει δύο πολύ δύσκολα εκτός έδρας ματς στα οποία θα κρίνονταν πολλά.
Οι Βέλγοι νίκησαν και την Ουαλία (2-1) αλλά και την Τουρκία (3-1) και
εξασφάλισαν τουλάχιστον μία θέση στην πρώτη δυάδα του ομίλου. Στο Ρότερνταμ
πήγαν με στόχο την έκπληξη, αλλά έχασαν από την Ολλανδία (3-1) και έμειναν
οριστικά δεύτεροι, κάτι που θα τους οδηγούσε σε αγώνα μπαράζ. Ο Λίκενς τόσο
κατά τα προκριματικά όσο και πριν από τα δύο παιχνίδια μπαράζ με το Έιρε πήγε
τους παίκτες του σε ένα ποδοσφαιρικό καμπ που βρισκόταν σε κάποια παραλία (!)
ενώ μέσα στον χώρο όπου έμεναν υπήρχε και μπιλιάρδο (!) στο οποίο περνούσαν
αρκετές ώρες οι παίκτες του. Οι εφημερίδες δεν σταμάτησαν στιγμή να τον
κριτικάρουν, αλλά ο ίδιος δημιούργησε μια προστατευτική ασπίδα στους παίκτες
του, με τους οποίους μιλούσε για όλα τα θέματα. Η τακτική του απέδωσε και το
Βέλγιο κόντρα στα προγνωστικά (αφού ο βασικός στόχος ήταν να παρουσιαστεί πολύ
δυνατό στο Ευρώ 2000) πήρε την πρόκριση για το Μουντιάλ.

Δεν δίστασε να τα βάλει ακόμη και με ένα από τα αστέρια της ομάδας, τον Έντσο
Σίφο, ο οποίος δήλωσε ότι «ο Λίκενς δεν με σεβάστηκε» όταν τον άφησε εκτός
ομάδας σε ένα φιλικό με τις ΗΠΑ. Ο Λίκενς απάντησε: «Κανείς δεν έχει σίγουρη
τη θέση του στην ομάδα και έχω 35 ισάξιους παίκτες από τους οποίους θα διαλέξω
την τελική 22άδα». Όλοι πιστεύουν πως ο Σίφο θα δώσει τόπο στην οργή και θα
δεχτεί να ακολουθήσει την ομάδα στη Γαλλία, αν ο Λίκενς τον καλέσει τελικά
όπως αναμένεται.

Ως ποδοσφαιριστής της Μπριζ ο Λίκενς κέρδισε πέντε πρωταθλήματα ενώ έπαιξε και
στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1976 όταν και έχασε η ομάδα του από τη
Λίβερπουλ. Αργότερα επέστρεψε στην Μπριζ ως προπονητής πλέον και κατέκτησε το
1990 το πρωτάθλημα. Πριν από δύο χρόνια είχε μια οικογενειακή τραγωδία, όταν η
γυναίκα του έπεσε σε κώμα ύστερα από ένα σοβαρό πρόβλημα στον εγκέφαλο και ο
Λίκενς έμεινε τον περισσότερο καιρό στο πλευρό της, παραμελώντας, όπως ήταν
φυσικό, το ποδόσφαιρο.

Όταν δέχτηκε τις κριτικές από τον Τύπο πρόσφατα δήλωσε: «Δεν θεωρώ σημαντικό
τον εαυτό μου. Όμως είμαι πολύ περισσότερο ευαίσθητος απ’ ό,τι πιστεύει ο
περισσότερος κόσμος. Μπορεί να αντιδρώ σαν να μην έχω αισθήματα, απλώς όμως
μπορώ και τα κοντρολάρω. Όσο για τους παίκτες μου, αν χρειαστεί θα πέσω και
στη φωτιά γι’ αυτούς».

Φράνκι βαν ντερ Ελστ: στα 37 του χρόνια παραμένει «αστέρι»

ΕΝΑΣ ΑΠΟ τους πιο έμπειρους παίκτες στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ο
Φράνκι βαν ντερ Ελστ, φιλοδοξεί στα 37 του χρόνια πλέον να κλείσει την καριέρα
του παίρνοντας μέρος σε ένα 4ο συνεχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Όταν το 1984 από τη μικρή Μόλεμπικ μετακόμισε στη φημισμένη Μπριζ, όλοι
πίστευαν πως σύντομα ένα τόσο μεγάλο αστέρι του ποδοσφαίρου θα αποτελέσει το
μήλον της Έριδος για τις μεγάλες ομάδες του εξωτερικού. Όμως ο Βαν ντερ Ελστ
δεν έφυγε ποτέ από τη χώρα του και το Βέλγιο.

«Δεν μας τον ζήτησαν ποτέ, προφανώς διότι γνώριζαν ότι δεν υπήρχε ούτε μία
περίπτωση να τον παραχωρήσουμε» είχε πει πρόσφατα ο γενικός διευθυντής της
Μπριζ Αντουάν Βανχόβ, θέλοντας έτσι να δείξει τη μεγάλη αξία του παίκτη αλλά
και το πόσο τον αγαπούν και τον σέβονται στο Μπριζ.

Στα τέλη του 1994, στον αγώνα Βελγίου – Ισπανίας (1-4) για τα προκριματικά του
Ευρώ ’96, οι θεατές στο στάδιο των Βρυξελλών αποδοκίμαζαν εν χορώ τον Φράνκι
βαν ντερ Ελστ, που δεν είχε παίξει καλά. Πηγαίνοντας στα αποδυτήρια ο διεθνής
άσος συγκλονίστηκε βλέποντας να τον περιμένει ο γιος του κλαίγοντας. Τότε
αποφάσισε να σταματήσει την καριέρα του στην εθνική ομάδα και έπαιζε μόνο στην
Μπριζ, με την οποία αναδείχθηκε δύο φορές παίκτης της χρονιάς, ενώ ήταν
δεύτερος το 1997. Ο Λίκενς τον βρήκε, του μίλησε και τον παρακάλεσε να
επιστρέψει και πάλι στην Εθνική. Μετά δύο χρόνια απουσίας ο Φράνκι βαν ντερ
Ελστ ξαναφόρεσε τη φανέλα της Εθνικής Βελγίου και πρόσφερε τα μέγιστα στον
δρόμο προς τη Γαλλία. Το συμβόλαιό του με την Μπριζ τελειώνει την επόμενη
σεζόν, αλλά δεν αποκλείεται να το ανανεώσει για έναν ακόμη χρόνο. «Του βγάζω
το καπέλο για το πώς παίζει στην ηλικία του. Είναι το ίδιο πολύτιμος για μια
ομάδα όσο ήταν και πριν από δέκα χρόνια» λέει χαρακτηριστικά για τον Βαν ντερ
Ελστ ο γενικός διευθυντής της Μπριζ Αντουάν Βανχόβ.