ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η Λάρα της άλλης όχθης…

Η ΛΑΡΑ είναι μια καλή φίλη από τις Φιλιππίνες. Τη γνώρισα στο Λονδίνο. Είχε
ήδη ταξιδέψει ολόκληρη την Ευρώπη και την Αμερική. Ήμασταν συμφοιτήτριες, μόνο
που εκείνη, ως μη Ευρωπαία, πλήρωνε διπλάσια δίδακτρα από μένα. Περάσαμε
πολλές ώρες κουβεντιάζοντας. Την άκουγα να περιγράφει τις συνθήκες στη χώρα
της, να μιλά για τα παιδιά που, εξαθλιωμένα και πεινασμένα, σκαρφαλώνουν στα
δέντρα, παριστάνουν τις μαϊμούδες και κόβουν καρύδες για να διασκεδάσουν τους
τουρίστες. Για τα παιδιά που πλήρωσαν με αναπηρίες την ανάγκη τους να
κερδίσουν λίγα χρήματα, που βουτούν σε μεγάλα βάθη για να ψαρέψουν
μαργαριτάρια, να τα πουλήσουν για ένα κομμάτι ψωμί. Την άκουγα με την αφέλεια
του ανθρώπου που διψάει να μάθει για τόπους μακρινούς, για πολιτισμούς
άγνωστους, που αναζητά να καταλάβει τι σημαίνει «φτώχεια», «εξαθλίωση».. Ο
θαυμασμός μου για εκείνη, που «κατάφερε» να ξεφύγει, να ταξιδέψει τον κόσμο,
μετατράπηκε σε αμήχανη και μπερδεμένη αγανάκτηση, όταν έμαθα πως ήταν κόρη
ανώτατου κυβερνητικού αξιωματούχου. Τότε κατάλαβα πως μιλούσε εκ του ασφαλούς,
με την άνεση που μόνον λίγοι, ελάχιστοι Φιλιππινέζοι δικαιούνται να έχουν. Η
φίλη μου η Λάρα ήταν προστατευμένη, στους κόλπους μιας «πρώτης οικογένειας»
της Μανίλα. Παρατηρούσε, με ευαισθησία μεν, αλλά αφ’ υψηλού, τον κόσμο γύρω
της να λιμοκτονεί, να μεταναστεύει, να πουλάει και την ψυχή του για να ζήσει.
Στα λόγια της, είδα την «πολιτική» που δεν είχε μάθει να διεκδικεί, αλλά απλά
να περιγράφει. Δεν την κατηγορώ που βρέθηκε στην όχθη εκείνη. Πολλοί από εμάς
δεν χρειάστηκε να παλέψουμε για να έχουμε άποψη. Ούτε αυστηρή θέλω να είμαι
μαζί της. Δεν θα κρίνω εγώ το ποιος δικαιούται να ομιλεί. Όμως, όταν
αποχαιρέτησα τη Λάρα, έμεινα με τη γεύση των πικρών αντιθέσεων και με μια
παγωμένη αμηχανία. Όμοια μ’ εκείνη που θα αισθανόμουν ανάμεσα σε ζάπλουτες
κυρίες, κατά τη διάρκεια ενός φιλανθρωπικού γκαλά, μιας «τεϊοποσίας» για «καλό
σκοπό». Έμεινα με την απορία. Είναι άραγε ένας άλλος τρόπος ψυχαγωγίας ή μια
αληθινή ανάγκη;