ΠΡΟΣΩΠΑ Ο ξεχασμένος μελλοθάνατος

Ρόμπερτ Κάρτερ. Στα 17 του, οι ένορκοι χρειάστηκαν 10 λεπτά για να τον καταδικάσουν σε θάνατο

«Δεν πιστεύω και πολύ ότι θα πάρω χάρη… Εδώ είναι όλοι διψασμένοι για αίμα».
Ο Ρόμπερτ Άντονυ Κάρτερ, φονιάς στα 17 του, το 1981, εκτελείται σήμερα στο Τέξας.

Ο ΚΑΡΤΕΡ είναι ο δεύτερος Τεξανός κρατούμενος, μετά τον Τζο Κάννον, που
οδηγείται στον δήμιο για έγκλημα που διέπραξε πριν από τα 18 του. Το Ανώτατο
Δικαστήριο των ΗΠΑ έχει ορίσει στα 16 το όριο ηλικίας για την επιβολή της
θανατικής ποινής και υπάρχουν προτάσεις να μειωθεί στα 11 χρόνια… Όσο για
τον κυβερνήτη του Τέξας, που θα μπορούσε να του δώσει χάρη, είναι ο
Ρεπουμπλικανός Τζωρτζ Μπους Τζούνιορ, φανατικός υπέρμαχος της θανατικής ποινής.

Ο Κάρτερ έζησε στον αστερισμό της βίας. Ο πατέρας του έφυγε από το σπίτι όταν
εκείνος ήταν τριών ετών και από τότε δεν τον ξαναείδε. Η μητέρα του τον
«ξεχνούσε» για καιρό σε σπίτια φίλων κι όταν τον έπαιρνε και πάλι κοντά της,
το ξύλο ήταν καθημερινή υπόθεση. Μικρός υπέστη μάλιστα δύο σοβαρά τραύματα
στον εγκέφαλο: τη μια φορά τον χτύπησαν με ρόπαλο του μπέηζμπωλ, την άλλη μια
σφαίρα καρφώθηκε στο κρανίο του. Τα τραύματα αυτά του προκαλούν πονοκεφάλους
και επιληπτικές κρίσεις, ωστόσο δεν ελήφθησαν υπόψη στη δίκη του.

Τους τελευταίους μήνες της ελευθερίας του, ο Κάρτερ είχε μπει σε μια συμμορία
και, λόγω του ήπιου χαρακτήρα του, του φόρτωναν τις πιο επικίνδυνες δουλειές.
Τον Ιούλιο του 1981 σκότωσε έναν έμπορο στη διάρκεια ληστείας και έξι ημέρες
αργότερα την ταμία ενός βενζινάδικου. Τρεις ημέρες μετά συνελήφθη και
ομολόγησε τους φόνους χωρίς την παρουσία δικηγόρου και χωρίς να αντιλαμβάνεται
τις συνέπειες. Στη δίκη, οι διορισμένοι από το δικαστήριο συνήγοροί του
ουσιαστικά συνέβαλαν στην καταδίκη του σε θάνατο: δεν έκαναν ενστάσεις, δεν
προετοίμασαν τους μάρτυρες υπεράσπισης, δεν παρουσίασαν ελαφρυντικά όπως η
νευρολογική κατάστασή του ή το λευκό ποινικό μητρώο του. Οι ένορκοι
χρειάστηκαν μόλις δέκα λεπτά της ώρας για να καταδικάσουν σε θάνατο το 17χρονο εγκληματία…

Το παράπονο του Κάρτερ είναι πως όλοι τον έχουν εγκαταλείψει. Μετά την (τελικά
μάταιη) παγκόσμια κινητοποίηση κατά των εκτελέσεων του Τζόζεφ Ο’ Ντελ, της
Κάρλα Φέυ Τάκερ, του Τζο Κάννον, ο κόσμος μοιάζει να έχει απογοητευτεί και να
ξέχασε τον Κάρτερ. «Ίσως γιατί είμαι μαύρος, ίσως γιατί δεν είμαι
χριστιανός…», είναι η εξήγηση που δίνει ο ίδιος. Από τα 17 του, προσθέτει,
σκέφτεται και μετανοιώνει κάθε μέρα για τους δύο ανθρώπους που σκότωσε.
Ωστόσο, δεν επικαλείται την ηλικία που είχε όταν εγκλημάτησε για να ενισχύσει
τη θέση του. «Δεν υπάρχει σωστή ηλικία για να σκοτώσεις κάποιον», τονίζει. «Η
θανατική ποινή επιβεβαιώνει τη θέση ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, το να
σκοτώνεις είναι σωστό. Εγώ πιστεύω ότι είναι πάντα σφάλμα».