ΜΑΡΙΑ ΔΑΜΑΝΑΚΗ «Θέλω να υπερβώ το τραυματικό παρελθόν»

ΜΙΑ Αθήνα που θα είναι «πόλη για να ζεις» ονειρεύεται η Μαρία Δαμανάκη ­
μονάχα που για την πραγματοποίηση του ονείρου επιστρατεύει εξαιρετικά πρακτικά
και ρεαλιστικά μέτρα. Γίνεται; Η ίδια υποστηρίζει πως ναι ­ με την προϋπόθεση,
βέβαια, πως οι πολίτες θα επιλέξουν τον συνδυασμό της στις δημοτικές εκλογές
του φθινοπώρου.

Προκειμένου να γίνει αυτό, η υποψήφια δήμαρχος δεν διστάζει να έρθει
αντιμέτωπη με το «τραυματικό» παρελθόν ­ το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο από το
διαρκώς επίκαιρο, καθώς φαίνεται, ’89. Η Μαρία Δαμανάκη εξηγεί ­ και εξηγείται:

«Μία τόσο φορτισμένη πολιτικά και συναισθηματικά περίοδος είναι φυσικό να
προκαλεί ακόμη και σήμερα εντάσεις. Πιστεύω ότι όλα όσα τότε συνέβησαν, θα
αποτιμηθούν με νηφαλιότητα από την Ιστορία. Σε ό,τι με αφορά προσωπικά,
στήριξα τότε την επιλογή να θωρακισθεί η δημοκρατία θεσμικά. Το έκανα χωρίς
καμιά απολύτως προσωπική εμπάθεια. Κατανοώ τις πικρίες απλών ανθρώπων, που
έζησαν εκείνη την περίοδο. Συναντώ τέτοιους ανθρώπους στις γειτονιές της
Αθήνας και μιλώ μαζί τους. Έχω, όμως, την γνώμη ότι πέρα απ’ αυτές τις
ειλικρινείς αντιδράσεις υπάρχουν και σχεδιασμένες προσπάθειες, που στο όνομα
εκείνης της περιόδου επιχειρούν να υψώσουν τείχη από το παρελθόν, για να
εμποδιστεί οποιαδήποτε συνεργασία του ευρύτερου προοδευτικού χώρου στο μέλλον.
Ο λαός μας έκρινε όλους και όλες με την ψήφο του. Είμαι σήμερα εδώ και ζητώ τη
συνεργασία όλων, για να κερδηθεί ο Δήμος της Αθήνας από τον υποψήφιο της Ν.Δ.
Αυτή είναι η έμπρακτη απόδειξη ότι θέλω να υπερβώ το τραυματικό, για όλους και
όλες μας, παρελθόν. Η συνάντηση των ρευμάτων που μπορούν να αντιπαρατεθούν
στον συντηρητισμό είναι στόχος μείζων και απαιτεί ανάληψη των ευθυνών πέρα από
το προσωπικό κόστος. Την δική μου ευθύνη την έχω αναλάβει, έχοντας ζήσει επί
τέσσερα χρόνια στον Δήμο τις χαμένες δυνατότητες και ευκαιρίες. Θα δώσουμε τη
μάχη της Αθήνας με υπευθυνότητα και σοβαρότητα. Χρειαζόμαστε τη συνεργασία όλων».

ΓΙΑ κάποιον που δεν συναντά την κ. Δαμανάκη για πρώτη φορά, το πλέον
αξιοσημείωτο πάνω της είναι η… έμφαση στο απλό. Παθιάζεται με πράγματα που
ένας κορυφαίος πολιτικός ενδεχομένως να θεωρούσε «λίγα» ή «ασήμαντα».
Υποχρεώνεσαι να την διακόπτεις, καθώς έχει την τάση να «ταυτίζεται» με το θέμα
της ­ είτε πρόκειται για την ασφάλεια των μαθητών είτε για την πολύπαθη
ιστορία των παρκομέτρων. Η «όμορφη κυρία της Αριστεράς» έχει μετατραπεί σε
«κυρία της Αθήνας» ­ που δεν φοβάται να θυμώσει, ένα χαρακτηριστικό που
άλλωστε έχει επιδείξει και σ’ άλλες εποχές.

Οι αλλαγές δεν σταματούν εδώ ­ στους ανθρώπους που την περιβάλλουν διακρίνει
κανείς επώνυμα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Με κάποια απ’ αυτά ­ όπως ο Στέφανος Μανίκας
­ γνωρίζεται είκοσι και πλέον χρόνια, αλλά βρίσκεται για πρώτη φορά στην «ίδια ομάδα».

Επισημαίνουμε στην πρώην πρόεδρο του ΣΥΝ την ιδιορρυθμία της: «Ανήκετε σε ένα
κόμμα και υποστηρίζεστε όχι μόνο απ’ αυτό, αλλά και από ένα άλλο, το οποίο
τυχαίνει μάλιστα να βρίσκεται στην κυβέρνηση. Αυτό δεν σας δημιουργεί μια
αίθηση διχασμένης προσωπικότητας; Για παράδειγμα, τι γίνεται εάν εσείς
διαφωνείτε ως πολιτικός με κάποια ενέργεια της κυβέρνησης του κ. Σημίτη; Μήπως
τελικά η υποψήφια δήμαρχος ακυρώνει την πολιτικό;».

Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

Η κ. Δαμανάκη περιμένει την ερώτηση ­ άλλωστε, επί μήνες η υποψηφιότητά της
«ταλαιπώρησε» και τον ΣΥΝ και το ΠΑΣΟΚ. Μιλά ήρεμα, υπερβολικά ήρεμα ίσως. «Η
προσπάθειά μας είναι μία πρόκληση και πρόσκληση προς τις δυνάμεις εκείνες που
έχουν κοινές αντιλήψεις, προγράμματα, αγώνες και επιτεύγματα για την Τοπική
Αυτοδιοίκηση. Επιδιώκουμε να εκφράσουμε τους πολίτες που δεν αρκούνται σε έναν
ρόλο “φτωχού συγγενή” για την Αυτοδιοίκηση, αλλά την θέλουν σύγχρονη και
ισχυρή, ικανή να προσφέρει λύσεις στη βελτίωση της ποιότητας ζωής». Και σε μια
σαφή υπενθύμιση του πολιτικού της λόγου, προσθέτει: «Στοχεύουμε να
αντιπροσωπεύσουμε σε τοπικό επίπεδο τις δυνάμεις που ενδιαφέρονται για μια
σύγχρονη Ελλάδα, με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και κοινωνική συνοχή. Στόχος μας
είναι να συνθέσουμε μια νέα πλειοψηφία, που θα γυρίσει τη σελίδα για την
Αθήνα. Σ’ αυτή την πορεία δεν θα διστάσουμε ασφαλώς να διεκδικήσουμε από την
κεντρική εξουσία έναν νέο ρόλο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Όπως δεν έχουμε
διστάσει, μέχρι σήμερα, να θέσουμε συγκεκριμένα και σοβαρά προβλήματα».

Χαμογελώντας, η Μαρία Δαμανάκη συνεχίζει, για να πει πως «ελπίζω ότι έχει στην
πράξη καταγραφεί από την παρουσία μου στη Βουλή, πως προσωπικά δεν έχω
διστάσει αρκετές φορές να θέσω ζητήματα στην κυβέρνηση και να τα διεκδικήσω,
όπως άλλωστε εξίσου καθαρά να συμφωνήσω με επιλογές που θεωρώ σωστές.
Αισθάνομαι, λοιπόν, ότι ως υποψήφια δήμαρχος, υποστηριζόμενη από το ΠΑΣΟΚ και
τον ΣΥΝ, όχι μόνο δεν διχάζομαι ως προσωπικότητα, αλλά η παρέμβασή μου στην
πολιτική αποκτά ένα νέο περιεχόμενο. Αυτό της καθημερινής επαφής με την
καθημερινότητα των πολιτών που διευρύνει τους ορίζοντες της πολιτικής δράσης
και, κατά την άποψή μου, συνιστά την ουσία της πολιτικής του 21ου αιώνα».

ΤΑ ΠΑΡΚΟΜΕΤΡΑ

Η… αφετηρία της προεκλογικής εκστρατείας της κ. Δαμανάκη συνέπεσε μ’ αυτό
που οι περισσότεροι Αθηναίοι ονομάζουν «μπάχαλο των παρκομέτρων». Έκτοτε,
στους δρόμους της πρωτεύουσας επικράτησε μια κατάσταση πλήρους αναρχίας ­ σε
σημείο που αναρωτιέται κανείς μήπως το παράνομο σύστημα στάθμευσης ήταν
καλύτερο από «την λύση του μη συστήματος». Η υποψήφια δήμαρχος, παρ’ όλο που
παραδέχεται τη σύγχυση, τονίζει ότι «η λύση στο πρόβλημα της στάθμευσης δεν
μπορεί να είναι ένα παράνομο σύστημα, το οποίο κατά τη διάρκεια της εφαρμογής
του δημιούργησε σοβαρά προβλήματα. Ξεχνάτε την τοποθέτηση παρκομέτρων σε
πυκνοκατοικημένες γειτονιές; Τη σταδιακή μείωση των δωρεάν θέσεων για τους
μόνιμους κατοίκους, που δεν μπορούσαν να εξυπηρετηθούν; Τις διαμαρτυρίες
δεκάδων πολιτών, οι οποίοι έλαβαν κλήσεις για παρανομίες που ουδέποτε
διέπραξαν; Αυτά συνέβησαν, γιατί ο στόχος του παράνομου συστήματος ήταν να
βάζει το χέρι στην τσέπη του πολίτη χωρίς να του προσφέρει απολύτως τίποτα».

Ως πρόταση, η Μαρία Δαμανάκη προβάλλει «την εφαρμογή ενός νόμιμου και
αποτελεσματικού συστήματος ελεγχόμενης στάθμευσης. Η δική μας πρόταση αφορά
ένα σύστημα 5.000 θέσεων ­ οι μισές θα είναι δωρεάν για τους μόνιμους
κατοίκους ­ υπό δημοτική εποπτεία και συνοδεύεται από πλήρη οικονομική μελέτη».

Για τον συνδυασμό της κ. Δαμανάκη, το θέμα του πάρκινγκ εντάσσεται στο εν
γένει κυκλοφοριακό ­ το οποίο «έχει γίνει ένα είδος γόρδιου δεσμού, μια θηλιά
που κοντεύει να πνίξει τους Αθηναίους». Η κ. Δαμανάκη υποστηρίζει πως «σχέδια
και λύσεις υπάρχουν. Είναι ανάγκη να ενταχθούν σε σαφές χρονοδιάγραμμα άμεσης
δράσης από τον δήμο και άλλους φορείς».

ΓΚΑΡΑΖ

Με Σημίτη: «Η θητεία μου στη Βουλή», λέει η κ. Δαμανάκη, «δείχνει ότι δεν έχω διστάσει να θέσω θέματα στην κυβέρνηση»

Όπως εξηγεί, «τα μέσα σταθερής τροχιάς ­ μετρό, τραμ και προαστιακός
σιδηρόδρομος ­ είναι χρονικά αξιόπιστα και γι’ αυτό πρώτης προτεραιότητας.
Κυβερνητική ευθύνη είναι να ολοκληρωθεί το μετρό μέχρι το 2004, να αρχίσει το
έργο του προαστιακού σιδηροδρόμου, να αναδιαρθρωθούν οι αστικές συγκοινωνίες.
Τι μπορεί να κάνει ο δήμος; Μα, με ευθύνη του δήμου έχει καθυστερήσει το τραμ
στο ιστορικό κέντρο. Οι μελέτες είναι έτοιμες και υπάρχει πρόταση για
συγχρηματοδότηση δήμου – ΥΠΕΧΩΔΕ, που εκκρεμεί επί τέσσερα χρόνια».

Σε μια επίδειξη ρεαλισμού και οργανωτικού πνεύματος, η κ. Δαμανάκη σημειώνει,
πως «οι συνεργάτες μου έχουν εκπονήσει πλήρη μελέτη ­ και οικονομική ­ για το
σύστημα στάθμευσης, που έχει άμεση εφαρμογή με ορίζοντα λίγων μηνών. Μέσα στην
πρώτη μας διετία θα υπάρχουν τα πρώτα δημοτικά γκαράζ στις βασικές εισόδους
του δακτυλίου. Σκεφτόμαστε να προχωρήσουν με το σύστημα της
αυτοχρηματοδότησης, για να εξασφαλισθούν οι αναγκαίοι πόροι. Η μεγάλη μας
φιλοδοξία είναι η εφαρμογή δημοτικής συγκοινωνίας εσωτερικής στις γειτονιές με
mini-bus αντιρρυπαντικής τεχνολογίας. Έχουμε μελετήσει δύο διαδρομές στην
Κυψέλη και το Παγκράτι και βρισκόμαστε στη φάση της οικονομικής μελέτης του
κόστους του όλου εγχειρήματος “δημοτική συγκοινωνία στις γειτονιές”. Στόχος
μας είναι μια πόλη για να ζεις, που σημαίνει πόλη που μπορείς να κυκλοφορείς».

Η Αθήνα είναι ένα κλασικό παράδειγμα σύγχρονης κοινωνίας, όπου παρατηρείται
συχνά το φαινόμενο, αυτό που είναι συμφέρον για μια ομάδα πολιτών να μην είναι
συμφέρον για μια άλλη. Για παράδειγμα, οι πεζοδρομήσεις, όπου πεζοί,
εποχούμενοι και καταστηματάρχες έχουν ο καθείς άλλη άποψη. Η Μαρία Δαμανάκη
αρνείται να μπει στη λογική της «επιλογής» ­ «θα στηρίξω ­ λέει ­ την ισόρροπη
ανάπτυξη της πόλης, που θα συνδυάζει την κατοικία με παραγωγικές, εμπορικές
και τουριστικές δραστηριότητες. Κάθε άλλη τακτική φτιάχνει γειτονιές γκέτο,
όπου υπάρχουν μόνο καταστήματα ή μόνο βιοτεχνίες ή μόνο νυχτερινά κέντρα». Και
προσθέτει πως, με βάση την εμπειρία της, «δεν είναι τόσο πρόβλημα σχεδιασμού,
αλλά εφαρμογής. Πολλοί πεζόδρομοι, λόγου χάρη, έχουν σχεδιασθεί σωστά, αλλά
μετατρέπονται σε απέραντα πάρκινγκ ή καφενεία, εξαιτίας της ανικανότητας του
δήμου να ελέγξει και του συμβιβασμού με συγκεκριμένα συμφέροντα».

Ο «ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ»

Ακούγοντας τις συχνές αναφορές της υποψήφιας δημάρχου σε προτάσεις που
στηρίζονται στην ενεργοποίηση των πολιτών (σε ένα αίσθημα «εθελοντισμού»),
αναρωτιέται μήπως ο… αριστερής καταβολής ρομαντισμός κυριαρχεί, αγνοώντας
τον ατομισμό που αναπτύσσεται στη σύγχρονη εποχή. Η Μαρία Δαμανάκη το αρνείται
κατηγορηματικά ­ «η φιλοσοφία των επιστημονικών ομάδων του συνδυασμού μας
είναι επαγγελματική και στηρίζεται σε επαγγελματίες. Ο “εθελοντισμός”
λειτουργεί συμπληρωματικά. Προσθέτει στην επαγγελματική οπτική, τη ζωντάνια
και την έμπνευση που είναι απαραίτητα». Σημειώνει, πάντως, ότι «στις επαφές
μου με φορείς της σχολικής κοινότητας, για τον θεσμό του σχολικού τροχονόμου
και τη ρύθμιση της κυκλοφορίας εκτός σχολείων, διαπίστωσα ότι υπάρχει και
όρεξη και μεράκι από εθελοντές. Αυτό σε συνθήκες ατομισμού, όπως και εσείς
επισημαίνετε, είναι στοιχείο πολύτιμο, που οφείλουμε να το ενθαρρύνουμε και να
το αναπτύξουμε».

ΕΡΩΤΗΣΗ: Δυστυχώς το τελευταίο διάστημα γίνεται πολλή κουβέντα για το
ζήτημα της ασφάλειας των πολιτών. Και δυστυχώς και πάλι
το θέμα αυτό έχει συνδεθεί με το ζήτημα των ξένων μεταναστών ­
κυρίως των Αλβανών ­ στην Αθήνα. Εσείς, πώς σκοπεύετε να
ενισχύσετε το αίσθημα ασφάλειας, κατ’ αρχήν, αλλά και πώς
αντιλαμβάνεσθε τη σχέση των Αθηναίων με τους οικονομικούς κατά βάση μετανάστες;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Τα τελευταία χρόνια είμαστε μάρτυρες δύο κοινωνικών φαινομένων που
έχουν αλλάξει τη ζωή στην πρωτεύουσα: στην Αθήνα ζουν σήμερα πολλές χιλιάδες
αλλοδαποί και ταυτόχρονα η εγκληματικότητα παρουσιάζει ανησυχητικές
διαστάσεις. Οι πολίτες αισθάνονται όλο και περισσότερο ανασφαλείς. Αυτή είναι
η πραγματικότητα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Ο Δήμος Αθηναίων ελάχιστα
ασχολήθηκε αυτά τα χρόνια πρακτικά με το πρόβλημα. Υπήρξαν και σοβαρές
κυβερνητικές καθυστερήσεις. Χάθηκε επομένως πολύτιμος χρόνος και το πρόβλημα
μεγάλωσε. Για να αποκατασταθεί το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη, τη βασική
ευθύνη έχει η κυβέρνηση. Οι πολίτες ζητούν πλέον την παρουσία της Αστυνομίας,
οι περιπολίες στις γειτονιές είναι αναγκαίες.

Ποια μπορεί να είναι η δημοτική παρέμβαση;

* Να δραστηριοποιηθεί η Δημοτική Αστυνομία για τη φύλαξη των κοινόχρηστων χώρων.

* Να λειτουργήσει ανοικτή γραμμή επικοινωνίας του κάθε Αθηναίου πολίτη με τη
Δημοτική Αστυνομία ­ μια γραμμή «συναγερμού». Ένα απλό τηλεφώνημα για ώρα ανάγκης

* Να οργανωθεί η άμεση κοινωνική βοήθεια του Δήμου στα θύματα εγκληματικών πράξεων.

Αυτά είναι μερικά παραδείγματα. Πιστεύω όμως ότι αυτό που κυρίως ο Δήμος
οφείλει να κάνει, είναι η συστηματική προσπάθεια για να ξαναδώσουμε ζωή στη
γειτονιά. Φωτίζοντας τους δρόμους και τις πλατείες, ενισχύοντας τις κάθε
είδους δημιουργικές πρωτοβουλίες των πολιτών στα Διαμερίσματα, αλλά και
ταυτόχρονα αναπτύσσοντας προγράμματα ένταξης των αλλοδαπών στην κοινωνία μας.
Η άποψή μας είναι ότι για να καταπολεμήσουμε αποτελεσματικά τα φαινόμενα του
ρατσισμού και της ξενοφοβίας, πρέπει πρωτίστως να ενισχύσουμε το αίσθημα
ασφάλειας των Αθηναίων.

«Η ΔΙΚΗ μας φιλοδοξία είναι να “μαγέψουμε” τους ανθρώπους», λέει η κ.
Δαμανάκη, όταν της επισημαίνουμε ότι ο αντίπαλός της, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος,
έχει χαρακτηρισθεί «μάγος των μίντια». «Εμείς θέλουμε να πείσουμε ότι η Αθήνα
μπορεί να γίνει πόλη για να ζεις. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης δεν μπορούν να
ασχολούνται μόνο με τους μάγους και να αγνοούν τα προβλήματα της κοινωνίας. Θα
φροντίσουμε να “λύσουμε τα μάγια” των μίντια ­ αν υπάρχουν ­ ώστε να μπορούν
να ασχοληθούν με καθαρό μυαλό και ανεπηρέαστη κρίση με τις προτάσεις και τις
λύσεις που οφείλουμε ως υπεύθυνοι πολιτικοί να δίνουμε»»

«Κύρια Δαμανάκη, ακούγοντάς σας έχω μερικές φορές την αίσθηση ότι
απευθύνεστε σε… υποκατηγορίες πολιτών ­ γυναίκες,
νέους, τοξικομανείς, άτομα με ειδικές ανάγκες,
περιθωριακούς, λούμπεν κ.λπ. ­ και όχι στους Αθηναίους ως
σύνολο ­ ή σ’ αυτό που εννοούμε μέσο Αθηναίο. Κατ’
αρχήν, συμμερίζεστε την αίσθησή μου ­ κι αν
ναι, δεν θεωρείτε ότι αυτό μπορεί να σας “στοιχίσει” στην κάλπη;».

«Δεν συμμερίζομαι απολύτως την αίσθησή σας. Απευθύνομαι ασφαλώς σε όλους τους
πολίτες. Δεν απευθύνομαι, όμως, σε όλους ως απρόσωπο σύνολο, που χρειάζεται
απροσδιόριστες υπηρεσίες. Η δική μου οπτική με οδηγεί να σταθώ ιδιαίτερα κοντά
στον πολίτη που δεν έχει τις δυνατότητες, οικονομικές και άλλες, για να
ενταχθεί στην κοινωνία. Να ενδιαφερθώ για το κοινωνικό πρόσωπο του Δήμου. Η
λογική του “μέσου όρου” είναι η λογική της συντήρησης του σημερινού τέλματος,
η λογική της ωραιοποίησης και της λήθης».

ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ

Πάντως, η υποψήφια δήμαρχος δίνει μεγάλη έμφαση στην πρότασή της για το νέο
οργανόγραμμα των υπηρεσιών του Δήμου, που «κυοφορείται επί τέσσερα έτη και
ποτέ δεν ολοκληρώθηκε», και στην «αποκέντρωση σε επτά διαμερίσματα –
δημαρχεία» και στις νέες τεχνολογίες. Όπως λέει, «αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο
δημότης χρησιμοποιεί το τηλέφωνο, τον προσωπικό του υπολογιστή ή το fax και
επικοινωνεί με τις υπηρεσίες του Δήμου. Όλα τα πιστοποιητικά θα στέλνονται
ταχυδρομικώς, ενώ όλες τις υποχρεώσεις του Δήμου προς τους δημότες θα τις
καταγράψουμε σε έναν χάρτη δικαιωμάτων των Αθηναίων. Αυτά όλα δεν ανήκουν στο
μέλλον, αλλά στην Αθήνα που εμείς μπορούμε να δημιουργήσουμε. Αρκεί μόνο να
αναλογισθούμε πόσα σχετικά ευρωπαϊκά προγράμματα μένουν αναξιοποίητα».