Η μεγάλη ευκαιρία

Ο Ιμπραήμ Μπα (Νο 13) εν δράσει σε παλαιότερο αγώνα με την Ιταλία. Οι Γάλλοι εφέτος έχουν βάλει στόχο να υψώσουν αυτοί το βαρύτιμο τρόπαιο στην πόλη του φωτός

Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ του παγκοσμίου τίτλου για πρώτη φορά στην ιστορία της είναι ο
μεγάλος στόχος της Γαλλίας. Η οικοδέσποινα του 16ου Μουντιάλ γίνεται η τρίτη
χώρα μετά το Μεξικό (1970, 1986) και την Ιταλία (1934, 1990) που θα
φιλοξενήσει για δεύτερη φορά τα τελικά της κορυφαίας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης.

Το 1938, στα γαλλικά γήπεδα, οι «Τρικολόρ» έφτασαν έως τα προημιτελικά όπου
και αποκλείστηκαν από τη μεγάλη Ιταλία, που λίγες μέρες αργότερα κατέκτησε το
δεύτερο συνεχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο. Όμως αυτή τη φορά όλοι οι Γάλλοι
ελπίζουν ότι στην πόλη του φωτός στις 12 Ιουλίου θα λάμψει το αστέρι της
εθνικής Γαλλίας.

Πέντε φορές η διοργανώτρια χώρα έχει κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο, κάτι που
φιλοδοξεί να κάνει και η Γαλλία, όπως το 1984 όταν είχε καταφέρει να
αναδειχθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης στους αγώνες του Ευρω ’84 που επίσης είχε φιλοξενήσει.

Μετά τη μεγάλη φουρνιά Γάλλων παικτών τη δεκαετία του 1980, όπου με αρχηγό τον
Μισέλ Πλατινί (πρόεδρο τώρα της οργανωτικής επιτροπής) η Γαλλία «μάγευε» τα
πλήθη στα γήπεδα της Ευρώπης και του κόσμου, είναι ίσως η πρώτη φορά που
φαίνεται να αναγεννιέται μια ανάλογη ομάδα.

Ο Ζινεντίν Ζιντάν, ο άσος της Γιουβέντους, θεωρείται από πολλούς ο διάδοχος
του Μισέλ Πλατινί.

Η Γαλλία έχει φτάσει τρεις φορές στην ιστορία της στα ημιτελικά του παγκοσμίου
κυπέλλου. Το 1958 στη Σουηδία, με τον καλύτερο σκόρερ όλων των εποχών σε
τελική φάση, Ζιστ Φοντέν (13 γκολ), η Γαλλία αποκλείστηκε από την ανίκητη τότε
Βραζιλία, χάνοντας με 5-2. Από εκεί και έπειτα είχε ουσιαστικά το ρόλο του
κομπάρσου έως την αρχή της δεκαετίας του 1980. Στην Ισπανία το 1982 όλοι είχαν
παραδεχτεί ότι άξιζε να προκριθεί στον τελικό. Στον αξέχαστο ημιτελικό της
Σεβίλλης, αφού δεν της δόθηκε πέναλτι και παράλληλα αποβολή του Γερμανού
τερματοφύλακα Χάραλντ Σουμάχερ (για το εγκληματικό χτύπημα στον Πατρίκ
Μπατιστόν) στην κανονική διάρκεια του αγώνα (1-1), έδειξε πως θα πάρει την
πρόκριση στην παράταση όταν προηγήθηκε με 3-1. Ύστερα από συγκλονιστικό φινάλε
(που δυστυχώς δεν θα μπορούμε να απολαύσουμε σε αυτό το μουντιάλ, αφού θα
ισχύει στην παράταση η διαδικασία του «ξαφνικού θανάτου» ή του «χρυσού γκολ»
αν προτιμάτε) η Γερμανία ισοφάρισε 3-3 και πέρασε στα πέναλτι.

Δυο χρόνια αργότερα η Γαλλία του Μισέλ Ινταλγκό θριάμβευσε στο Ευρω ’84 στη
χώρα της (2-0 την Ισπανία στον τελικό) και το 1986 στο Μουντιάλ του Μεξικού,
αφού απέκλεισε την παγκόσμια πρωταθλήτρια Ιταλία και τη Βραζιλία, αποκλείστηκε
από τη Γερμανία και πάλι στα ημιτελικά.

Ύστερα από μία αγωνιστική… ξηρασία, όπου η Γαλλία έχασε την πρόκριση στα
Μουντιάλ του 1990 και του 1994 ήρθε η πρόκριση στο Ευρω ’96 της Αγγλίας. Όμως
240 λεπτά χωρίς γκολ (σε προημιτελικό με την Ολλανδία και στον ημιτελικό με
την Τσεχία) ήταν πολλά και οι Τσέχοι σε αντίθεση με τους Ολλανδούς στάθηκαν
πιο εύστοχοι στα πέναλτι.

Όλοι φέτος πιστεύουν πως ήρθε πλέον η ώρα.

Εμέ Ζακέ. Θα λύσει το αίνιγμα της ενδεκάδας;

ΟΤΑΝ ΑΝΕΛΑΒΕ την εθνική ομάδα (μετά τον αποκλεισμό από το Μουντιάλ του 1994,
τον Δεκέμβριο του 1993) ο Εμέ Ζακέ φιλοδοξούσε να φτιάξει ένα γερό σύνολο που
να μην έχει πρόβλημα στην άμυνα, όπως είχε συμβεί στον καταστροφικό αγώνα με
τη Βουλγαρία που στοίχισε και τον αποκλεισμό από το Μουντιάλ της Αμερικής. Από
τότε η Γαλλία έμεινε για 30 παιχνίδια αήττητη (από την Τσεχία στο Ευρω ’96
αποκλείστηκε στα πέναλτι) και ουσιαστικά ξανάχασε μετά τρία χρόνια (!), τον
Δεκέμβριο του 1996 από τη Δανία στην Κοπεγχάγη (1-0). Όμως το πρόβλημα
βρισκόταν στην επίθεση. Οι Γάλλοι έμειναν τέσσερις ολόκληρες ώρες χωρίς γκολ
στο Ευρω ’96 (ο Ζακέ κατηγορήθηκε από τον γαλλικό Τύπο αφού είχε αποκλείσει
από την αποστολή τους Καντονά και Ζινολά! ), ενώ στα πρώτα 10 παιχνίδια με τον
Ζακέ στον πάγκο σημείωσαν 14 γκολ. Στα επόμενα 10 έφτασαν τα 28 τέρματα, τα 10
από τα οποία όμως σημειώθηκαν σε έναν αγώνα, αυτόν με το Αζερμπαϊτζάν (10-0).
Ο Ζακέ έκανε πιο επιθετική την ομάδα, οι παίκτες του δημιουργούσαν
περισσότερες ευκαιρίες, αλλά με 11 γκολ σε 10 παιχνίδια (από τον Φεβρουάριο
του 1997 έως τον Μάρτιο του 1998) δεν βελτιώθηκε ιδιαίτερα η κατάσταση, αν και
ο Γάλλος τεχνικός είναι αισιόδοξος.

«Το κοινό μας μάς στηρίζει και εμείς δεν θα το απογοητεύσουμε. Αν χρειαστεί θα
ρισκάρουμε κάποια πράγματα». Πάντως ακόμα είναι πολύ διστακτικός για το ποιοι
παίκτες θα αποτελέσουν την 22άδα.

Ζιντάν – Ρονάλντο. Τους χωρίζει το Παγκόσμιο Κύπελλο

ΟΙ ΓΑΛΛΟΙ τον θεωρούν τον διάδοχο του Μισέλ Πλατινί, ίσως επειδή θέλουν και
πάλι (όπως το 1984 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα) να εμπνευστούν από τον μεγαλύτερο
άσο της Εθνικής τους ομάδας. Πάντως, ο Ζινεντίν Ζιντάν έχει αρκετά κοινά
σημεία με τον Μισέλ Πλατινί. Εκτός τού ότι και οι δύο έπαιξαν στη «μεγάλη
κυρία» του ιταλικού ποδοσφαίρου (ο Ζιντάν θέλει να προσθέσει σε λίγες ημέρες
και τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης στο παλμαρέ του με τη Γιουβέντους, κόντρα
στη Ρεάλ Μαδρίτης), ο Ζινεντίν Ζιντάν έχει επίσης άψογη τεχνική κατάρτιση,
είναι λιγομίλητος και μετριόφρων, ενώ είναι ο άνθρωπος που μπορεί να αλλάξει
την εικόνα ενός αγώνα. Στοιχεία δηλαδή που διέθετε και ο νυν πρόεδρος του
France ’98, Μισέλ Πλατινί.

Στο Ευρώ ’96, ο Ζιντάν δεν μπόρεσε να βοηθήσει τη Γαλλία όσο θα ήθελε ύστερα
από μία πολύ κουραστική χρονιά με την Μπορντό. Ιδιαίτερα στον ημιτελικό με
τους Τσέχους που έληξε 0-0 και στην παράταση, με τους Γάλλους να αποκλείονται
στα πέναλτι. Στη Γιουβέντους όμως πέρα από τα προσόντα του, απέκτησε και τη
νοοτροπία του νικητή. «Ο Ζιντάν κάνει όλα όσα μπορείς να περιμένεις από έναν
παίκτη του 21ου αιώνα. Πρώτα βοηθάει τον εαυτό του και μετά την ομάδα του»,
είπε ο τεχνικός της Δυναμό Κιέβου, Βαλερί Λομπανόφσκι, μετά τον αγώνα με την
Γιουβέντους (1-4) στην Ουκρανία για το Τσάμπιονς Λιγκ, όπου οι Ιταλοί είχαν
πάρει πανηγυρική πρόκριση.

«Όταν δεν τον έχουμε μαζί μας θα πρέπει να βρούμε τρόπους να παίζουμε χωρίς
αυτόν», είπε ο Ζακέ μετά την ήττα στο φιλικό με τη Ρωσία (1-0), στο οποίο δεν
αγωνίστηκε λόγω τραυματισμού ο Ζιντάν (έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική
κόντρα στους Τσέχους, τον Αύγουστο του 1994). Αυτός είναι και ο μεγαλύτερος
φόβος του Γάλλου τεχνικού. Να μην του τραυματιστεί το μεγάλο του αστέρι, αφού
δεν ξέρει αν θα αντιδράσει σωστά η υπόλοιπη ομάδα χωρίς αυτόν.