«Προσφέρουν στέγη σε ανθρώπους που φοβούνται να ωριμάσουν»

ΕΙΝΑΙ ανύπαρκτες ­ πιστεύει ­ σήμερα, «η “Ζωή” έχει εξαφανισθεί και ο “Σωτήρ”
έχει συρρικνωθεί». Αλλά το κακό είναι ότι το πνεύμα τους, η νοοτροπία τους,
έχουν εντέχνως διεισδύσει ως παράσιτα σε άλλα εκκλησιαστικά περιβάλλοντα ­
ακόμη και μέσα από τις κεντρικές πύλες της Εκκλησίας. Υπάρχουν μητροπόλεις που
τείνουν να είναι οργανωμένες, εξηγεί ο κ. Χρήστος Γιανναράς, καθηγητής
Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, «όπως
παλαιότερα οι παραεκκλησιαστικές οργανώσεις. Επιδιώκουν να ασκούν τον ίδιο
έλεγχο πάνω στη νεολαία, βάζουν την ίδια ηθικολογική προτεραιότητα και
εμφανίζονται με την ίδια ιδεολογικοποιημένη πίστη…».

Η 26η Φεβρουαρίου του 1964, υπήρξε μια μέρα καθοριστική για το υπόλοιπο της
ζωής του κ. Γιανναρά. Ήταν τότε 29 χρόνων και είχε ζήσει «δέκα χρόνια
στρατωνισμένος συνεπέστατα στην ιδεολογική μου αφιέρωση ­ κι όχι οποιαδήποτε
χρόνια, αλλά από τα δεκαεννιά στα είκοσι εννιά, τα δέκα ομορφότερα χρόνια της
ζωής. Δυόμισι χρόνια στο μεταγωγικό εφιάλτη του οικοτροφείου και εφτάμισι
χρόνια στα άδυτα των… επιλέκτων». Εκείνη τη μέρα, αποχαιρέτιζε το
βασανιστικό εκείνο κομμάτι της ζωής του και χρόνια πολλά αργότερα συνέγραφε
την προσωπική του μαρτυρία, το «Καταφύγιο Ιδεών» του, μια μαρτυρία-κατάθεση
ενώπιον της ανθρωπότητας, όχι για να «φωτίσει» κανέναν ή να «παιδαγωγήσει» τις
καινούργιες γενιές, όπως ομολογεί, αλλά «για να αφήσω πίσω μου, έστω μια
ελάχιστη και ισχνή μαρτυρία για τον απάνθρωπο ρόλο που παίζει στη ζωή μας κάθε
ιδεολογία ­ θρησκευτική, πολιτική ή όποια άλλη»…

Από κοινωνιολογική άποψη, επιμένει, τέτοια κινήματα «προσφέρουν στέγη σε
ανθρώπους που φοβούνται να ωριμάσουν, σε άτομα που φοβούνται τόσο την
προσωπική τους ελευθερία ώστε επιλέγουν να τη στερηθούν παρά να την
απολαύσουν! Σε ανθρώπους που αδυνατούν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους…».

Ήταν ένας από εκείνους, «απέδρασε» και πολεμήθηκε όσο κανείς. Αλλά σήμερα
διαχωρίζει ότι μέσα από τις παραεκκλησιαστικές οργανώσεις δεν ξεπήδησαν μόνο
στείρα πνεύματα αλλά και ελεύθερα πνεύματα, άνθρωποι που μπόρεσαν να
αντιτάξουν το δικό τους «όχι»: «Η όποια κριτική ασκούμε σήμερα δεν νομιμοποιεί
την καπηλεία που μεσολάβησε χρόνια πριν και κυριολεκτικά εξόντωσε ανθρώπους
που πέρασαν μέσα από τις “αδερφότητες”, αλλά σύντομα αποστασιοποιήθηκαν και
πρόσφεραν (και προσφέρουν) σε πολλούς κοινωνικούς και πνευματικούς χώρους…».