ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ταξίδια λέξεων

ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ήταν ο Γιώργος. Άκου αυτό το ποίημα, μου είπε με ενθουσιασμό:
«Εσείς που ακούτε μέσα σε σκόρπιους στίχους τον απόηχο των στεναγμών εκείνων
με τους οποίους έθρεψα την καρδιά μου μες το νεανικό μου αμάρτημα, όταν ήμουν
κομμάτι ενός άλλου από αυτό που είμαι τώρα». Μείναμε σιωπηλοί για λίγο. Έπειτα
το ξαναδιάβασε. Σιωπή. Μετά του ζήτησα να το ακούσω και πάλι. Τι ήταν; Μόνο
λέξεις, ίσως. Κι όμως κατάφεραν να μας ταξιδέψουν ­ τον καθένα σε διαφορετικά
λιμάνια, σε άλλες εικόνες και βιώματα. Μόνο λέξεις, άραγε; Ίσως κι ένα κομμάτι
της ψυχής του Πετράρχη, του ποιητή που έζησε στο μεταίχμιο του Μεσαίωνα και
της Αναγέννησης, τόσο σύγχρονου και διεισδυτικού. Και βρήκε απάγκιο σ’ ένα
κομμάτι της δικής μας ψυχής…

Είναι περίεργες οι λέξεις. Έρχονται εκεί που δεν τις περιμένεις, ήρεμες και
σεμνές και ξαφνικά σε φορτίζουν, σε κάνουν να δεις διαφορετικά τα πράγματα,
σου ανοίγουν δρόμους που ούτε καν φανταζόσουν ότι υπάρχουν. Κι όσο αισθάνεσαι
ότι τις κατανοείς καλύτερα, τόσο αναγνωρίζεις ότι οι πιο ηχηρές από αυτές,
είναι εκείνες που κρύβουν βαθιά μέσα τους την σιωπή.

«Αισθάνομαι την ανάγκη να σιωπήσω και να στραφώ προς τα μέσα», έλεγε πρόσφατα
ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και με αυτή του τη φράση μου φάνηκε ότι είπε
περισσότερα απ’ όσα θα έλεγε σε μια δισέλιδη συνέντευξη. Καθρέφτες είναι οι
λέξεις και μέσα τους βλέπει ο καθένας όσα θέλει και όσα μπορεί, την δεδομένη
χρονική στιγμή. Καθρέφτες γι’ αυτούς που τις λένε και γι’ αυτούς που τις
ακούνε. Καθρέφτες μέσα στους οποίους τα είδωλα δεν έχουν αρχή και τέλος.

«Για να μπορείς να μιλάς, μάθε να σιωπάς. Στη σιωπή κατοικούν οι λέξεις του
ποιητή», διηγιόταν ο Οκτάβιο Παζ ότι του έλεγε ο πατέρας του. Αν τελικά,
χρειάζεται να τις εκτιμήσουμε καλύτερα, ας μάθουμε να τις αφήνουμε να μας
παρασύρουν σε ταξίδια χωρίς προορισμό…