[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΟΣΟ ΚΙ αν ακούγεται παράξενο εκεί στον Περισσό, οι 200 της Καισαριανής δεν
εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς επειδή διαφωνούσαν με το Μάαστριχτ. Ακόμα πιο
παράξενο, δεν ήταν όλοι τους μέλη της ΚΟΒ Καισαριανής του ΚΚΕ. Κι όσο κι αν
ακούγεται αυθαίρετο και ανιστόρητο, όταν πέθαιναν τραγουδώντας τον εθνικό
ύμνο, κατά πάσα πιθανότητα δεν σκέπτονταν ότι μερικές δεκάδες Πρωτομαγιές
αργότερα, κάποια από τα «εγγόνια» τους θα χρησιμοποιούσαν τη θυσία τους ως
πρόσχημα κομματικού χουλιγκανισμού.

Μα, πεινάμε. Μα, ο Σημίτης μάς πάει στην κόλαση. Μα, ο Γιαννόπουλος μας
βρίζει. Μα, δεν βρίσκουμε δουλειά. Μα, κυβερνούν οι πολυεθνικές. Μα,
κατέρρευσε ο σοσιαλισμός. Μα, πάλι τους Γερμανούς έχουμε πάνω από το κεφάλι μας.

Σωστά όλα αυτά ­ και αλήθεια, ποιος εμποδίζει ποιον πλέον σ’ αυτή τη χώρα να
διοργανώσει εκδήλωση, σειρά εκδηλώσεων αν θέλει, στις οποίες θα
διεκτραγωδούνται τα βάσανα του ελληνικού λαού και θα καταγγέλλονται οι
πρακτικές Γιαννόπουλου και οι στόχοι Σημίτη;

Ουδείς εμποδίζει ουδέναν ­ η Αστυνομία δεν είναι πια αυτό που ήταν και τα
κλομπ δεν βγαίνουν μόλις κάποιος επικρίνει τον Πρωθυπουργό η τον υπουργό σε
κάποια εκδήλωση. Ίσως γι’ αυτό επιζητείται όλο και πιο φορτικά να γίνει κάτι,
να ανάψουν τα αίματα, να πέσει ξύλο από την Αστυνομία, να τους καταγγείλουμε,
βρε παιδιά, δεν ξέρουμε τι ρόλο παίζουν;

Θα ήταν ίσως αφελές να ζητήσει κανείς να μείνουν έξω από τους υπολογισμούς τού
σήμερα οι 200 της Καισαριανής. Θα ήταν ίσως αφελές και ανόητο να πει κάποιος
ότι, τέλος πάντων, περισσεύουν οι ευκαιρίες για «κράξιμο» όσων χαρακτηρίζονται
κάθε φορά ως εχθροί του λαού κι ότι δεν είναι ανάγκη να μετατρέπονται οι
εκδηλώσεις μνήμης ­ έστω κι έτσι όπως γίνονται ­ σε φοιτητικό αμφιθέατρο εν
ώρα γενικής συνέλευσης τη δεκαετία του ’80. Και επειδή αφελείς και ανόητοι δεν
υπάρχουν σήμερα, ουδείς πρόκειται να το ζητήσει στα σοβαρά.

Βλέπετε, φταίνε κι εκείνοι οι 200: Η εκτέλεσή τους δεν συνέπεσε με
εσωκομματικές ίντριγκες, δεν χαρακτηρίστηκαν ποτέ εχθροί του λαού, δεν
γράφτηκε πουθενά ότι φυγαδεύτηκαν στην Αργεντινή ­ κι έτσι, αφού δεν τους
είπαν εχθρούς, τους αποδίδουν τον μόνο άλλο ρόλο που γνωρίζουν να αποδίδουν: Θύματα.