«Ούτε μύγα δεν σκότωνε», λέει η πρώην σύζυγός του

«ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ άνθρωπος άκακος, που δεν μπορούσε να σκοτώσει ούτε μύγα». Η γυναίκα
η οποία γνωρίζει ίσως καλύτερα από τον καθένα τον επιχειρηματία Γιώργο
Νικολαΐδη, η επί δύο δεκαετίες σύζυγός του κ. Αλεξάνδρα Νικολαΐδου, ακόμα δεν
έχει ξεπεράσει το σοκ από την είδηση της ανεύρεσης του πτώματός του.

Δέχεται να σπάσει τη σιωπή της και να μιλήσει για τον «Γιώργο, που εγώ
γνώρισα», παρ’ ότι κατά βάθος ελπίζει ότι κάποια στιγμή θα χτυπήσει και πάλι
το τηλέφωνο και θα είναι αυτός, πως θα έχει βρει τα μηνύματα που του έχει
αφήσει στο κινητό όλο αυτό τον καιρό και θα επικοινωνήσει μαζί της, για να της
πει ότι είναι καλά. «Περιμένω ακόμα την εξέταση του DNA, αν και ξέρω ότι είναι
απίθανο. Η γραβάτα που φορούσε όταν τον βρήκαν, με βάση τις περιγραφές των
αστυνομικών, πρέπει να ήταν η τελευταία που του χάρισα το 1992», λέει στα «ΝΕΑ».

Μπορεί να χώρισαν το 1993, όμως, ποτέ δεν τον ξέχασε. Συνέχισαν να έχουν
επικοινωνία. Η τελευταία ήταν τον περασμένο Αύγουστο. «Το μεσημέρι της
Δευτέρας μιλούσα με κάποια φίλη μου στο τηλέφωνο και ξαφνικά δεν άκουγα άλλη
φωνή από το ακουστικό. Είχε αφήσει το τηλέφωνο από το σοκ και εγώ άκουγα ότι
μόλις είχαν βρει νεκρό τον άνθρωπο με τον οποίο ζήσαμε είκοσι χρόνια. Από εκεί
και πέρα δεν θυμάμαι τίποτα άλλο, κάποιοι συνάδελφοι από τη δουλειά πρέπει να
με φέρανε σπίτι».

«ΔΙΑΜΑΝΤΙ»

Γυναίκα δραστήρια, με ανάμειξη στα κοινά, η κ. Νικολαΐδου ποτέ δεν
ανακατεύτηκε στα επαγγελματικά του συζύγου της. Είχε πάντα να το περηφανεύεται
ότι ο άνθρωπος που γνώρισε σε ηλικία 19 ετών ήταν «διαμάντι». «Άκουσα που
είπαν ότι ήταν άνθρωπος που γυρνούσε όλη την ώρα στα καζίνο. Μα, τι είναι αυτά
τα πράγματα; Εγώ θα μπορούσα να τον κατηγορήσω επειδή είχαμε χωρίσει. Όμως,
όχι… Ήταν άκακος και θα συνεχίζω να το λέω αυτό με όλη μου τη δύναμη».

Από το 1989 ο Νικολαΐδης είχε αρχίσει να αλλάζει. «Δεν ήταν ο ίδιος. Άρχισα να
του λέω για κάποιους ανθρώπους, που το ένστικτό μου έλεγε ότι βρίσκονταν δίπλα
του για κακό, αλλά δεν με άκουγε. “Έχεις νοοτροπία υπαλλήλου εσύ, όχι
επιχειρηματία”, μου έλεγε». Χώρισαν αξιοπρεπώς, λίγα χρόνια μετά, όπως
αξιοπρεπώς είχαν ζήσει μαζί από τότε που η μοίρα αποφάσισε να τους ενώσει, σε
ένα φιλικό σπίτι, την Καθαρά Δευτέρα του 1973.

Είχε ιδιαίτερη αδυναμία στους γονείς του. «Όπου και αν πηγαίναμε, τηλεφωνούσε
στη μητέρα του. Όταν, λοιπόν, πέρασαν μερικές ημέρες και δεν είχε
επικοινωνήσει με το σπίτι, κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Από τότε άρχισε
η αγωνία και ευτυχώς είχα μεγάλο συμπαραστάτη τον αδελφικό του φίλο, τον
Γιώργο, αλλά και την Αστυνομία που έκαναν ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό».

Προχθές, μόλις έμαθε το νέο ήθελε να τρέξει στο Σέσι. Κάποιοι την
προειδοποίησαν να μην το επιχειρήσει, γιατί «οι κάμερες καραδοκούν». Και δεν
το έκανε. Όμως, ο πόνος παραμένει αγιάτρευτος. Και τα ερωτηματικά μεγάλα…