ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένα αληθινό χαμόγελο

Η ΤΣΙΓΓΑΝΑ εμφανίστηκε το απογευματάκι, μετά τις πέντε, στον καταυλισμό της
χωματερής. Στα πόδια της δεν υπάρχουν παπούτσια και στα χέρια της κρατάει ένα
μωρό 2-3 μηνών. Το παιδάκι έχει κλειστά τα μάτια, δείχνει κουρασμένο.
Κουρασμένη είναι και η μάνα του. Μετά από μια ολόκληρη μέρα ζητιανιάς, στις
τσέπες της μπήκαν μόνο δύο χιλιάρικα.

Ήταν ένα ρεπορτάζ που είχα προσπαθήσει να κάνω παλαιότερα. Το σχέδιο ήταν
απλό. Να ακολουθήσουμε παιδάκια που ζητιανεύουν ή δουλεύουν στα φανάρια για να
δούμε πού μένουν, ποιοι είναι αυτοί που τα σπρώχνουν όλη μέρα, κάθε μέρα, στο
δρόμο και τους μαθαίνουν να απλώνουν την παλάμη. Είναι μήπως οι γονείς τους ή
κάποιοι εγκληματίες-στυγνά αφεντικά που έχουν ανοίξει φάμπρικα
εκμεταλλευόμενοι την παιδική εργασία;

Το ρεπορτάζ που ήθελα να κάνω ξετυλίγεται τώρα μπροστά στα μάτια μου, η εικόνα
προσφέρεται «πιάτο», κάποια από τα ερωτήματα βρίσκουν απάντηση.

Δεν είδα να τα δέρνουν (αλλά είδα ελάχιστες περιπτώσεις), ούτε να τα
βασανίζουν γιατί γύρισαν με άδεια χέρια. Ούτε να τα κρατούν με το ζόρι
φυλακισμένα (και πού θα μπορούσαν να πάνε;).

Η μαγεία του ρεπορτάζ όμως είναι ότι πάντα επιφυλάσσει εκπλήξεις:

Όλα αυτά τα παιδάκια που κρέμονται πάνω μας την ώρα που περιμένουμε να ανάψει
το πράσινο στο φανάρι, που μας προκαλούν θυμό όταν καθαρίζουν με το βρώμικο
σφουγγάρι το παρμπρίζ του Ι.Χ., κι αυτά που ζητούν επίμονα «ένα κατοστάρικο»
διακόπτοντας το τετ-α-τετ στα εστιατόρια και τους καφέδες, έχουν από τα πιο
αληθινά χαμόγελα που είδα ποτέ στη ζωή μου για να σε αποζημιώσουν, ακόμα κι αν
δεν τους κάνεις τη χάρη να τους δώσεις κατοστάρικο. Είναι τότε που απλώνεις το
χέρι για ένα χάδι… Μόνο που το αληθινό χαμόγελό τους έμαθαν να το χαρίζουν
όταν έχουν πλέον σχολάσει από το δρόμο…