ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Υποχρεωμένος να νικά

Ζωντανός θρύλος. Ο Πελέ προτιμά να τον λατρεύουν παρά να τον μισούν

Ο Ντι Στέφανο είχε λιγότερη φαντασία απ’ αυτόν. Ο Πούσκας ήταν λιγότερο
γρήγορος. Ο Μάθιους είχε χειρότερο σώμα. Ο Εουσέμπιο ήταν λιγότερο συλλογικός.
Ο Κρόιφ λιγότερο απρόβλεπτος. Κυρίες και κύριοι, υποκλιθείτε στον Έντσον
Αράντες ντο Νασιμέντο.

«ΕΝΑΣ Αμερικανός πηγαίνει για κυνήγι. Για πρώτη φορά στη ζωή του συμμετέχει σε
σαφάρι στην Αφρική. Σκοτώνει ένα λιοντάρι. Του κόβει το αυτί ή την ουρά, το
κρεμάει σ’ έναν τοίχο και αναγορεύεται σε κυνηγό για την υπόλοιπη ζωή του.
Εδώ, στη Βραζιλία, είναι διαφορετικά τα πράγματα. Πρέπει να σκοτώνεις ένα
λιοντάρι κάθε μέρα, αλλοιώς δεν σε θεωρούν κυνηγό».

Η ιστορία αυτή, που διηγείται ο Πελέ στον απεσταλμένο του περιοδικού «L’
Evenement du jeudi», συμπυκνώνει τη φιλοσοφία του: σε αντίθεση με τον Ευρωπαίο
και τον Αμερικανό, ο Βραζιλιάνος είναι υποχρεωμένος να νικά. «Όταν η Βραζιλία
νικά, και νικά πάντα με χάρη, οι άνθρωποι ξεχνούν τις σκοτούρες τους, ξεχνούν
ακόμη και την πείνα.» Κι επειδή ο Πελέ σκέπτεται και συμπεριφέρεται σαν
νικητής, κατάφερε ως υπουργός Αθλητισμού να πετύχει αυτό που δεν είχε μπορέσει
πριν απ’ αυτόν ένας άλλος μεγάλος, ο Ζίκο: να τα βάλει με την πανίσχυρη
Ομοσπονδία και να απελευθερώσει τους ποδοσφαιριστές από τη σχέση δουλείας που
είχαν με τους ιδιοκτήτες των ομάδων τους. Στο εξής, οι παίκτες δεν θα είναι
πια εμπορεύματα. Θα μπορούν να διαλέγουν μόνοι τους το μέλλον τους. Στα 57 του
χρόνια, ο Πελέ είναι ένας ζωντανός θρύλος. Ζωντανός και πανάκριβος: ο τζίρος
της εταιρείας που φέρει το όνομά του είναι 6 δισεκατομμύρια δρχ. τον χρόνο. Τα
παιδιά τον λατρεύουν, τον κυνηγούν να τους δώσει αυτόγραφα, κι εκείνος έχει
για όλα ένα χάδι, μια φιλική καρπαζιά, μια θεαματική πάσα. Δεν είναι
υπερβολική αυτή η ειδωλολατρία; «Αυτό που θα με ενοχλούσε θα ήταν να με
μισούν. Προτιμώ να με λατρεύουν. Δεν είμαι εγώ υπεύθυνος για τη σημασία που
μου δίνουν».

Πάνω από την οδοντιατρικού τύπου πολυθρόνα του είναι κρεμασμένο το σκίτσο ενός
χαρούμενου Χριστού. «Πιστεύω πολύ στον Θεό και τον άνθρωπο. Κι αυτή η δύναμη
που αντλώ από τον Θεό με κάνει να πιστεύω κάθε μέρα και περισσότερο στον
άνθρωπο. Η πίστη είναι αυτή που μου επιτρέπει να συνεχίζω τον δρόμο μου.
Όποιος θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο, όποιος δεν αναζητεί παρά την εξουσία,
είναι καταδικασμένος να πέσει. Εγώ δεν θέλω να πάρω αυτόν τον δρόμο. Για μένα,
κάθε στιγμή που περνάει με μαθαίνει κάτι καινούργιο».

Ο Πελέ θα συνεχίσει να μάχεται κατά του απαρτχάιντ, κατά των ναρκωτικών, κατά
της βίας, κατά των αργομισθιών. Προς το παρόν, πάντως, κάνει ένα διάλειμμα για
να σχολιάσει το «Μοντιάλ» από τη Γαλλία για λογαριασμό του καναλιού TV Globo.
«Λατρεύω τη Γαλλία. Θα ήθελα έναν τελικό Γαλλίας – Βραζιλίας στο καινούργιο
γήπεδο του Σαιν-Ντενί. Κι ας νικήσει ο καλύτερος».