Διχάζεται η ιατρική κοινότητα

Ο Τύπος: Οι ευρωπαϊκές εφημερίδες προβάλλουν στα πρωτοσέλιδά τους το φάρμακο του δρα Φόλκμαν κατά του καρκίνου

Τέσσερις ημέρες μετά την ανακοίνωση του Αμερικανού δρα Τζούντα Φόλκμαν ότι η
συνδυασμένη χορήγηση αγγειοστατίνης και ενδοστατίνης εξαφάνισε τους
καρκινικούς όγκους σε ποντίκια, η διεθνής ιατρική κοινότητα εμφανίζεται
διχασμένη για το αν η μέθοδος αυτή είναι ή όχι αποτελεσματική και στον άνθρωπο.

ΠΟΛΛΟΙ Αμερικανοί επιστήμονες εκφράζουν το φόβο ότι η νέα αυτή θεραπεία δεν θα
έχει τα ίδια αποτελέσματα και στους ανθρώπους. Αντίθετα, στην Ευρώπη η είδηση
για την νέα θεραπευτική προσέγγιση που υπόσχεται πολλά, όπως τονίζουν Γάλλοι
ερευνητές, έγινε πρωτοσέλιδη, διατηρώντας ακέραιες τις ελπίδες.

Η επιστημονική έρευνα έφερε κατά καιρούς στο φως πολλά θαυματουργά φάρμακα.
Αλλά, πολλές φορές, διέψευσαν τις ελπίδες που γέννησαν, υπογραμμίζουν
Αμερικανοί ερευνητές. Και εκφράζουν αμφιβολίες για το αν η συνδυασμένη
χορήγηση αγγειοστατίνης και ενδοστατίνης θα θεραπεύσει τον καρκίνο στους
ανθρώπους, κρίνοντας από την εμπειρία παρόμοιων φαρμάκων, στο παρελθόν, που
επίσης υπόσχονταν πολλά σε πειραματικό στάδιο.

«ΔΡΟΜΟΣ ΜΑΚΡΥΣ»

Στην πρόσφατη ιατρική ιστορία αφθονούν τα άρθρα για θαυματουργά ­ όπως
παρουσιάστηκαν ­ φάρμακα, όπως π.χ. η ιντερφερόνη, η ιντερλευκίνη και το
ταξόλ. Οι ουσίες αυτές είχαν θεαματικά αποτελέσματα στα πειραματόζωα, αλλά
αργότερα αποδείχθηκαν ανίσχυρες να κατανικήσουν τον καρκίνο στους ανθρώπους.

Ο δρόμος από τα εργαστήρια και τα ποντίκια μέχρι τους ανθρώπους είναι μακρύς
και σπαρμένος με λακκούβες.

«Η ιστορία της αντικαρκινικής έρευνας υπήρξε μία ιστορία θεραπείας του
καρκίνου στα ποντίκια», παραδέχεται ο δρ Ρίτσαρντ Κλόσνερ, διευθυντής του
Εθνικού Αντικαρκινικού Ινστιτούτου, ο οποίος εντούτοις θεωρεί υψίστη
προτεραιότητα τις κλινικές δοκιμές της μεθόδου του δρα Φόλκμαν.

«Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980, πιστέψαμε ότι η ιντερφερόνη ήταν η
απάντηση στο τεράστιο πρόβλημα του καρκίνου. Θυμάμαι πόσο ενθουσιασμένοι
ήμασταν όλοι μας.

Έκανε θαύματα στα πειραματόζωα, αλλά δυστυχώς δεν είχε τα ίδια αποτελέσματα
και στους ανθρώπους», επισημαίνει ο δρ Λαμάρ Μακγκίνις, ογκολόγος και ιατρικός
σύμβουλος της Αμερικανικής Αντικαρκινικής Εταιρείας.

Οι ερευνητές υπενθυμίζουν ότι τουλάχιστον εννέα άλλα φάρμακα, που βασίζονται
στην ίδια αρχή με τη θεραπεία του δρα Φόλκμαν ­ και που επίσης θεράπευσαν τον
καρκίνο σε ποντίκια ­ έχουν ήδη δοκιμαστεί σε ανθρώπους εδώ και αρκετά χρόνια.
Κανένα, όμως, δεν ανταποκρίθηκε στις ελπίδες που γέννησε η πειραματική δοκιμή
τους σε ποντίκια.

«Δεν είναι πενικιλίνη», υπογραμμίζει ο δρ Λι Ρόζεν του Αντικαρκινικού Κέντρου
του Πανεπιστημίου του Λος Άντζελες.

Τα φάρμακα αυτής της κατηγορίας διαφέρουν από τις κλασικές αντικαρκινικές
θεωρίες, γιατί αποκόπτουν τα αιμοφόρα αγγεία που τροφοδοτούν τον καρκινικό
όγκο αντί να επιτίθενται στα ίδια τα καρκινικά κύτταρα ­ προσέγγιση που
θεωρητικά μπορεί να δώσει καλύτερα μόνιμα αποτελέσματα, με λιγότερες παρενέργειες.

Αλλά, από τα μέχρι τώρα αποτελέσματα των προκαταρκτικών πειραμάτων σε
ανθρώπους, προκύπτει ότι τα φάρμακα αυτά είχαν σοβαρές παρενέργειες. Και, αν
και είναι ακόμα νωρίς για να γνωρίζουμε πόσο αποτελεσματικά μπορεί να
αποδειχθούν, κανένας ερευνητής δεν κατέγραψε τα θεαματικά αποτελέσματα, που
τόσο εντυπωσίασαν τους επιστήμονες, οι οποίοι τα δοκίμασαν αρχικά στα ποντίκια.

Αυτό σημαίνει, για πολλούς ερευνητές, ότι τα νεώτερα φάρμακα, αν και καλύτερα
από τα παλαιότερα, δεν θα είναι η τελευταία λέξη στην αντικαρκινική θεραπεία.

«Δεν είναι η πρώτη φορά που θεραπεύσαμε μεγάλους καρκινικούς όγκους στα
ποντίκια», υπενθυμίζει ο δρ Τζέιμς Πλούντα, που επιβλέπει την έρευνα αυτών των
παραγόντων στο Εθνικό Αντικαρκινικό Ινστιτούτο. «Πρέπει να μην ξεχνάμε ότι το
πεδίο της ογκολογίας είναι σπαρμένο με τα πτώματα των θεραπευτικών παραγόντων
που θα έδιναν το επόμενο αποφασιστικό πλήγμα κατά του καρκίνου».

Όμως και ο ίδιος ο δρ Τζούντα Φόλκμαν, καθηγητής της Κυτταρικής Βιολογίας του
Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και ερευνητής του Νοσοκομείου Παίδων της Βοστώνης,
δεν βιάστηκε να πανηγυρίσει για την ανακάλυψή του. Δήλωσε ότι η συνδυασμένη
χορήγηση της αγγειοστατίνης και της ενδοστατίνης «υπόσχεται πολλά», αλλά ήταν
και αρκετά επιφυλακτικός, τονίζοντας ότι η επιτυχία των πειραμάτων σε ποντίκια
μπορεί να μην επαναληφθεί στους ανθρώπους.

«Θα πρέπει να συγκρατήσουμε τον ενθουσιασμό μας», είχε πει χαρακτηριστικά.