ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τόποι και στιγμές

ΑΥΤΗ η αίσθηση τού «δεν ανήκω σε κανέναν τόπο», «δεν με εξουσιάζει καμία γη»,
έρχεται απροειδοποίητα, φεύγει σχεδόν αμέσως, αφήνει μια γεύση γλυκόπικρης
μοναχικότητας. Σε χτυπά στο πλοίο, καταμεσής του Αιγαίου, ή στην μονότονη
ομορφιά του πράσινου της Ελβετίας, χαζεύεις έξω από το παράθυρο ή μιλάς με τον
«Μάγο», δεν έχει σημασία, η Ζυρίχη είναι κιόλας πίσω σου και τα σύνορα ­
ανθρώπινο δημιούργημα άλλωστε ­ δεν σημαίνουν τίποτα. Τα βιογραφικά δεν
αποκαλύπτουν τίποτα, μονάχα οι εικόνες που επιβίωσαν στην μυλόπετρα της
μνήμης. Η παραλία της Πικροδάφνης και το πρώτο ζευγάρι πέδιλα. Ένας αργαλειός
που καταλαμβάνει ολόκληρο δωμάτιο, Κρήτη 1968, οι μεγάλοι πίνουν ούζο με τον
Ρίτσαρντ, περίεργος τύπος αλλά αγαπά τις γάτες. Βόλτα με τον μπαμπά μέσα από
τα μονοπάτια του Χόλαντ Παρκ, μαζεύω φύλλα για να τα κολλήσω σε ένα τετράδιο,
όλα όμως καφετίζουν. Η Αθήνα της μεταπολίτευσης, χαμόγελα και κουβέντες και
πορείες και συναυλίες ­ το σχολείο εξακολουθεί να μη μου αρέσει. Ένα σπίτι
στον Λυκαβηττό, ο έρωτας ­ ο Χρήστος δεν υπάρχει πια. Τα Γιάννενα, τέσσερα
χρόνια σαν μια στιγμή, αμφιθέατρα και τσίπουρα και Ζαγοροχώρια, βρέχει
συνέχεια και το συνηθίζεις, μετά η βροχή σού λείπει όλη σου τη ζωή, όπως
άλλοτε σου έλειπε η θάλασσα. Η Πάτμος, ησυχία μέσα στο νερό, ο ήλιος είναι
τόσο δυνατός που δεν μπορείς να δεις το Μοναστήρι από πάνω, δεν ξέρεις εάν ο
νους σου έχει αποκοιμηθεί ή βρίσκεται σε μια άνευ προηγουμένου εγρήγορση. Οι
Βρυξέλλες και η συμφιλίωση, με τις αντιφάσεις του παρόντος και της καταγωγής,
μεγαλώνουμε και οι κόντρες μάς κουράζουν. Η Λεωφόρος Κηφισίας μια νύχτα του
Δεκεμβρίου, βλέπω τα φώτα των αυτοκινήτων που ανεβαίνουν θολά από τη βροχή, η
Άννα είναι 24 ωρών, κοιμάται και ξέρω ότι η μοναχικότητα τελείωσε, πως κάτι
τέτοιο εννοούσαν όταν έλεγαν ευτυχία. Και η Αθήνα του χειμώνα και της άνοιξης,
της μονιμότητας και της υστερίας, του σταχανοβισμού και της φυγής, του
δύσκολου ύπνου και των κόκκινων τριαντάφυλλων. Στιγμές και τόποι ­ μια ζωή…