[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΟΤΕ άλλοτε στην εκκλησιαστική ιστορία του τόπου δεν ακούστηκαν, από όλες
σχεδόν τις «πλευρές», τόσο πολλά εγκώμια για τον Προκαθήμενο Αρχιεπίσκοπο, όσο
τις τελευταίες ημέρες. Και αν αυτό εκφράζει περισσότερο την ευχή ενός λαού που
θέλει επιτέλους να δει να λειτουργεί με διαφάνεια το εκκλησιαστικό σύστημα της
χώρας, τότε είναι, σ’ ένα βαθμό, κατανοητός αυτός ο «βομβαρδισμός» επαίνων.

Θα ‘λεγε κανείς ότι πάρα πολλοί ξέχασαν πολλά… Και πρώτα απ’ όλα ότι σε όλο
τον 20ό αιώνα η εσωτερική ζωή της εκκλησίας ήταν πολύ περισσότερο ταραχώδης
απ’ ό,τι η πολιτική μας ζωή, ενώ οι περισσότεροι μητροπολίτες απουσίασαν από
τους μεγάλους αγώνες του λαού μας.

Αλήθεια, πώς είναι δυνατόν να ξεχασθεί το ανάθεμα της Ιεράς Συνόδου κατά του
Ελευθερίου Βενιζέλου, στα χρόνια των απελευθερωτικών αγώνων, όταν ακόμη και ο
μετέπειτα Άγιος Νεκτάριος έρριπτε λίθους κατά του ομοιώματος του Κρητικού πολιτικού;

Γιατί δεν ενθυμούνται την ανάδειξη σε αντιβασιλέα του Αρχιεπισκόπου
Δαμασκηνού; Πώς ξέχασαν τη μεγάλη απρέπεια της κατάργησης, από το Παλάτι και
τη χούντα, του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β’; Έχουν λησμονήσει τον διορισμό από
τη δικτατορία, μέσω μίας «αριστίνδην Συνόδου» του αρχιμανδρίτη – πρωθιερέα της
βασιλικής αυλής Ιερώνυμου σε Προκαθήμενο της Εκκλησίας, ο οποίος επέλεξε ως
γραμματέα της Ιεράς Συνόδου τον σημερινό Αρχιεπίσκοπο;

Ξέχασαν την ανατροπή ­ και πάλι από τη χούντα ­ του Ιερωνύμου και την
αναρρίχηση στον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο του Σεραφείμ, ο οποίος αξιοποίησε κι
αυτός τον σημερινό Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο;

Λησμόνησαν ότι επί δικτατορίας οι Σεβασμιώτατοι Καλλίνικος, Αμβρόσιος και
Χριστόδουλος ίδρυσαν την τρίτη ­ μετά τη «Ζωή» και τον «Σωτήρα» ­
«παραεκκλησιαστική οργάνωση», τη «Χρυσοπηγή»; Πέρασαν τόσο πολλά χρόνια για να
μην ενθυμούνται ότι το ’87 από τους πλέον διαπρύσιους κήρυκες κατά των
μεταρρυθμίσεων του Ανδρέα Παπανδρέου και του Αντώνη Τρίτση ήταν οι Άγιοι
Άνθιμος και Χριστόδουλος; Βεβαίως, αποτελούν μία παρηγοριά τα λόγια του
Δημοσθένη ­ «προς γαρ το τελευταίον εκβάν έκαστον των προ υπαρξάντων
κρίνεται». Αλλά, η Ιστορία δεν πρέπει να βάζει ταφόπλακα στα πραγματικά
γεγονότα. Διότι, όπως λέει ο Ευριπίδης, «όλβιος όστις της Ιστορίης έσχεν μάθησιν».