3η ΚΑΡΤΑ Ο ρόλος των γονέων

«ΕΙΜΑΣΤΕ υπερήφανοι για την άνοιξη του ελληνικού αθλητισμού τα τελευταία
χρόνια…», λένε και ξαναλένε οι αρμόδιοι.

Δικαιολογημένα καμαρώνουν, αφού οι επιτυχίες αθλητών και ομάδων είναι πολλές
και μεγάλες. Μέσα από τις επιδόσεις προβάλλονται οι τεράστιες δυνατότητες του
αθλητισμού μας, που ήταν αιχμαλωτισμένες στην αδιαφορία των υπευθύνων για
εκπόνηση και εφαρμογή επιστημονικών προγραμμάτων ανάπτυξης.

Στην πορεία προς το 2004, πολλοί εκφράζουν αισιοδοξία για πολλαπλασιασμό των επιτυχιών.

Ωστόσο, επιβάλλεται να σταθούμε σε κάποια σημαντικά στοιχεία, που βάζουν
ερωτηματικά στην αποτελεσματικότητα αυτών των προσπαθειών.

Πρώτα-πρώτα να ερευνηθεί σε βάθος το πρόβλημα της απουσίας του μεγαλύτερου
αριθμού φιλάθλων από τις αθλητικές εκδηλώσεις. Η έλλειψη καθαρότητας των
ποδοσφαιρικών κυρίως διοργανώσεων, η μετριότητα, η βία, η ακρίβεια, η
ταλαιπωρία και η αλλαγή συνηθειών, είναι λόγοι που κρατούν τον κόσμο έξω από
τα γήπεδα. Μπροστά σε άδειες κερκίδες, μειώνονται τα κίνητρα για τους
πρωταγωνιστές. Μειώνονται τα έσοδα για τις επιχειρήσεις αθλητικού θεάματος και
τα σωματεία. Και ό,τι δεν συγκινεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, ξεχνιέται και
οδηγείται σε μαρασμό.

Επίσης να ερευνηθεί ο βαθμός και η ποιότητα ενδιαφέροντος των γονέων αθλητών.
Έχει παρατηρηθεί ότι γονείς, οι οποίοι συνοδεύουν τα παιδιά τους στις
προπονήσεις και στους αγώνες, συχνά πιέζουν τους προπονητές για τον Ρονάλντο
τους, βλέπουν με κακό μάτι τα άλλα παιδιά και όχι σπάνια δημιουργούν επεισόδια.

Από την άλλη πλευρά, πολλοί γονείς αδιαφορούν για την επιμόρφωσή τους και οι
αίθουσες όπου γίνονται επιστημονικές ημερίδες παραμένουν σχεδόν άδειες, αφού η
τηλεόραση έχει… πολυτιμότερα προγράμματα.

Την ίδια ώρα, στις κερκίδες αρκετά παιδιά καπνίζουν χασίς ή κάνουν χρήση
σκληρών ναρκωτικών. Ακούγεται η σειρήνα συναγερμού;