ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μάης ’98 και κάτι

ΕΚΑΝΕ παράσιτα και ακουγόταν σαν αναμετάδοση πορείας φοιτητών, αν και δεν
μπορούσα να πω με σιγουριά· πολλές φορές είναι που τα συνθήματα δεν τα ακούς,
τα φαντάζεσαι. Παράξενη συχνότητα, απ’ αυτες που δεν είχα ξαναπιάσει, στους
68, ξέρετε δα πόσες είναι εκεί έξω.

Έβαζε συνέχεια παλιά, Doors και τέτοια, και θα το είχα αλλάξει, αλλά καμιά
φορά κολλάς, όπως στις ταινίες για το Βιετνάμ που τις έχεις δει κι αυτές και
τις παρόμοιες, αλλά μένεις. Στο σταθμό ο εκφωνητής μιλούσε για τον κόσμο που
είχε κατέβει στους δρόμους, για τα δικαιώματα των εργατών, για εχθρούς και
φίλους, για το τέρας του ιμπεριαλισμού, για οργανώσεις, κόμματα, για το
φεμινισμό σαν «μαστ» και σαν να άκουσα και μια διαφήμιση για παγωτό με καρδιά
από φουντούκι, αλλά ήταν ο διπλανός σταθμός που έμπαινε στη μέση.

Μετά καθάρισε η συχνότητα και έβαλε Jeffesron Airplain που δεν τους αντέχω με
τίποτε και πάλι ξανά ο εκφωνητής ­ τώρα με αιτήματα για μια νέα εκπαίδευση.

Εδώ έδωσαν και ένα τηλέφωνο ­ όποιος ήθελε έπαιρνε και αφιέρωνε συνθήματα
(παράξενος σταθμός αυτός ο Μάης ’68) μόνο να, λίγο «κολλημένος» σε θεωρίες
περί πολιτικής και μανιφέστα για ένα καλύτερο αύριο, ­ ούτε κουβέντα για το
ευρώ ­ και άλλα σαν αυτό το «φαντασία στην εξουσία» (εδώ έχουμε δει τόσα και
τόσα).

Οι φοιτητές της πληροφορικής θα είχαν πλήξει κι αυτός ο «Μάης ’68» δεν είχε
καν σπόνσορα ­ ξέρετε για να «πιάσει» εμπορικά ­ κρίμα τα σλόγκαν.

Γύρισα πάλι στα γνωστά… ’98 και κάτι.

Παίζει Pulp και έχει διαφημίσεις για παγωτά. Καμιά φορά λέει τα ίδια και τα
ίδια (δεν χρειάζεται να διαδηλώσεις γι’ αυτά), αλλά να, έχεις την αίσθηση ότι
έχει δοκιμάσει και ξέρει. Να έχει, αν μη τι άλλο, καλύτερο πρόγραμμα.