ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μάης του ’98

ΕΧΟΥΝ περάσει 30 χρόνια από τον Μάη του ’68.

Τότε, που όλοι πίστευαν ότι θ’ αλλάξουν τον κόσμο.

Τώρα πλέον κανείς δεν το ελπίζει.

Τώρα, η εποχή μας αναπτύσσει ένα ορθολογιστικό θηρίο, το οποίο βάζει τα
πράγματα στη θέση τους.

Τα τακτοποιεί χωρίς παλινδρομήσεις, χωρίς αμφιβολίες.

Κι ένα νέο, διεθνοποιημένο σύνθημα κυριαρχεί και κινητοποιεί τις ζωές μας:
Think big (Σκεφθείτε μεγαλύτερα).

Οι μεγάλοι γιγαντώνονται.

Οι μικροί συγχωνεύονται.

Οι θέσεις μειώνονται.

Οι επενδύσεις γίνονται τέχνη.

Τα οικονομικά μεγέθη δημιουργούν τα νέα πρότυπα.

Όσο ταχύτερα το κατανοήσουμε και δουλέψουμε γι’ αυτόν το στόχο, τόσο
ασφαλέστερη θα είναι η «εξέλιξή» μας. Αδίκως ψάχνω γύρω μου να ανακαλύψω
κάποια μαζική έκφραση, ένα οργανωμένο κόμμα ή κίνημα, που θα μπορούσε να μας
κινητοποιήσει, χωρίς να μας πιέζει και χωρίς να δημιουργεί υπερεγωτικά πρότυπα.

Οι συνειδήσεις ­ αριστερές, δεξιές, πράσινες, καλλιτεχνικές ­ εξασθενούν
παρωχημένες και ανυπεράσπιστες.

Όσοι δεν συντάσσονται με το Διευθυντήριο καταλήγουν σε ιδιωτικές λύσεις, στην
ατομική έκφραση ή στην απομόνωση.

Οι τεχνοκράτες αφαιρούν και αθροίζουν. Ενσωματώνουν στη δύναμή τους τους
ισχυρούς και εξορίζουν τους χαμένους.

Η ελπίδα έχει πάντα ένα αίσθημα αβεβαιότητας.

Η εποχή μας δεν το χρειάζεται.

Τώρα πλέον κανείς δεν ελπίζει ότι θα αλλάξει τον κόσμο. Γιατί το παιχνίδι να
παίζεται μόνον έτσι;